บทที่ 268 ยกข้อเรียกร้องเล็กน้อย

“งั้นผมไปตัวคนเดียวได้ไหม?”

เนี่ยเฟิงคิดแล้วคิดอีกถึงยังไงใกล้ชิดกับคนเหล่านั้นเป็นไปได้ที่จะค่อนข้างอันตราย ดังนั้นจึงคิดว่าจะไปแค่ตัวคนเดียว ใครจะรู้ว่าเย่หรูเสว่ส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก

“แบบนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน พวกเขาจะเพิ่มความระแวดระวังมากขึ้น ถึงเวลานั้นเขาก็สามารถไปสืบหาแก งั้นก็ไม่ดีแล้ว”

เย่หรูเสว่จ้องมองเนี่ยเฟิงหนึ่งที “ฉันบอกกับพี่สี่มาก่อนแล้ว พี่สี่บอกว่าสามารถช่วยเหลืองานเราได้”

เนี่ยเฟิงคิดแล้วคิดอีกคางเมิ่งไม่ได้จริงๆ เพราะว่าคางเมิ่งเป็น บุคคลสาธารณะ ทั้งตอนนี้ก็ได้ขึ้นHappy Camp ระดับชื่อเสียงของเธอจะยิ่งใหญ่กว่าแต่ก่อน

“ในพี่ๆหลายคน กังฟูของพี่สี่คือแข็งแกร่งมาก อีกทั้งฝีมือทางการแพทย์สุดยอด ถ้าหากว่าเป็นเธอไปด้วยกันกับแกล่ะก็ ฉันก็จะวางใจกว่า”

พี่ๆพวกเขาหลายคนล้วนมีกังฟู เพียงแค่ระดับกังฟูของแต่ละคน ไม่ราบเรียบเสมอกัน ระหว่างนั้นเก่งที่สุดน่าจะเป็นหยูจิงหงพี่สอง อย่าไปดูว่าลักษณะท่าทีของหมิงอี๋หานสุภาพเรียบร้อยตามความจริงแล้วเธอซ่อนเร้นไม่แสดงออก ยอดเยี่ยมเหลือเกิน

“แต่ว่าถึงยังไงนี่เป็นวิธีที่ฉันคิดออกมาได้ ก็ไม่รู้ว่าแกจะช่วยหรือไม่ช่วย ถ้าหากว่าแกรู้สึกว่าอันตราย ไม่คิดว่าจะช่วยล่ะก็ ก็ไม่เป็นไร ก็ไม่มีคนจะหัวเราะเยาะแก” เย่หรูเสว่จริงจังมากจ้องมองเนี่ยเฟิง

“งั้นผมขอถามคำถามหนึ่งกับคุณได้ไหม?”

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วอย่างแน่น ดูเหมือนตัดสินอย่างแน่วแน่แล้ว

เย่หรูเสว่จ้องมองลักษณะท่าทีที่เอาจริงเอาจังขนาดนั้นของเนี่ยเฟิง ทันทีนั้นก็นั่งตัวตรง เธอเอาจริงเอาจังพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “แกถามเถอะ!”

“ผม.....ถ้าหากว่าทำภารกิจนี้สำเร็จ พี่หก คุณจะต้องให้รางวัลผมสักหน่อยหรือไม่ล่ะ?”

เย่หรูเสว่: ......

“ล้วนคือเวลาไหนแล้วแกยังเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่ตลอดหรือ? แกรู้หรือไม่พี่ห้าของแกอันตรายขนาดไหน! ดังนั้นจะต้องทำให้ไอ้คนนั้นมารับการลงโทษตามกฎหมาย ต้องจับเขาให้ได้!”

“แต่ว่าต้องมีรางวัลจึงจะมีพลังล่ะ! การปูนบำเหน็จความดีความชอบและการลงโทษชัดแจ้งและยุติธรรม ไม่ใช่คุณพูดหรือ!”

จ้องมองลักษณะท่าทีที่ต่ำต้อยของเนี่ยเฟิง เย่หรูเสว่อดไม่ได้ที่จะบดฟันหลังบดแล้วบดอีก คาดไม่ถึงว่าไอ้หนูนี่ไม่ว่าเมื่อไหร่ล้วนไม่ลืมเอาเปรียบเธอ!

“แกอยากได้รางวัลอะไรหรือ?”

เย่หรูเสว่สูดลมหายใจลึกๆหนึ่งที จากนั้นถามอย่างไม่พอใจ

“อืม.....”

ก็อยู่ในเวลาที่เนี่ยเฟิงลูบคางคิดอยู่ เย่หรูเสว่ผมพูดอีกคำหนึ่งว่า “เหมือนดั่งรางวัลที่ต่ำช้าแบบนั้นอย่างก่อนหน้านั้นฉันจะไม่รับปากอย่างเด็ดขาด!”

ใบหน้าของเย่หรูเสว่แดงแล้วแดงอีก สีหน้าบนใบหน้าคือทั้งอายทั้งโมโห ทันใดนั้นเนี่ยเฟิงก็เหมือนดั่งฟุตบอลถูกปล่อยลมแล้ว ถ้าหากว่าไม่ใช่รางวัลเหล่านั้นอย่างแต่ก่อน งั้นจะอยากได้รางวัลแบบไหนอีกล่ะ?

“งั้นถ้าหากว่าภารกิจนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ผมหวังว่าพี่หกจะสามารถเป็นสาวใช้ให้ผมวันหนึ่ง!”

“สาวใช้หรือ?” ชั่วพริบตาเดียวเย่หรูเสว่เบิกตาโพลง โกรธตัวสั่นยกกำปั้นขึ้นมา “ฉันเห็นว่าแกก็เหมือนสาวใช้!”

“ผมจะเหมือนได้ยังไง เพศยังไม่เหมือนกันเลย!”

เนี่ยเฟิงรีบหลบไปข้างหลังหลบแล้วหลบอีก จึงหลบพ้นกำปั้นของเย่หรูเสว่อย่างฝืดๆ

“แกคิดอย่างสวยงามมากนะ!” กำปั้นของเย่หรูเสว่ชกลม เธอไม่พอใจเป็นพิเศษเหลือบมองเนี่ยเฟิงหนึ่งที “เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น เรื่องนี้แกแม้แต่คิดก็ไม่ต้องคิด!”

“แต่ว่านอกจากนี้ผมก็คิดอย่างอื่นไม่ออกแล้ว คุณก็รับปากผมเถอะ ก็แค่เป็นสาวใช้วันเดียวนี่ไม่มีอะไร!”

เห็นลักษณะท่าทีที่หน้าด้านๆของเนี่ยเฟิง เย่หรูเสว่คิดแล้วคิดอีกภารกิจสำคัญกว่า ดังนั้นเธอไม่ยินไม่ยอมพยักหน้าแล้ว “งั้นก็ได้! แต่ว่าถึงเวลานั้นไอ้หนูแกอย่ายกข้อเรียกร้องที่ได้คืบจะเอาศอกอะไรกับฉัน! รู้ไหม!”