บทที่ 269 บุคคลที่รวยชั่วข้ามคืน

เพราะว่าเช่นนี้ หมิงอี๋หานดูแล้วจึงธรรมดามาก แต่ตามความจริง รูปร่างของหมิงอี๋หานเซ็กซี่มาก ใบหน้าเย็นสดใส

เธอดูแล้วเต็มเปี่ยมด้วยความยั่วยวน แต่ก็เป็นกายที่ผสมกับความขัดแย้งที่ปฏิเสธคนไปไกลอีกหมื่นลี้

“ยามปกติมองเห็นพี่สี่สวมใส่ล้วนเป็นเสื้อกาวน์และชุดลำลอง น้อยมากที่จะเห็นพี่สี่สวมใส่เสื้อผ้าอื่นๆ พี่สี่ เรามาถึงที่นี่จะเลือกเสื้อผ้าแบบไหนจึงจะเหมาะสมล่ะ?”

แม้ว่าเนี่ยเฟิงร่ำรวยเทียบเท่าระดับประเทศ แต่สำหรับการแต่งกายเขาคือยังไงก็ได้

เพราะว่าเมื่อก่อนเนี่ยเฟิงก็เกิดจากครอบครัวที่ร่ำรวย ยามปกติการแต่งกายก็มีคนช่วยแต่งให้เขา ด้วยเหตุนี้หลังจากเขาตกอับแล้วได้รับความทุกข์ทรมานเป็นช่วงเวลายาวนานมาก

ไม่มีการดูแลของคนในครอบครัว เนี่ยเฟิงเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าเขาไม่มีพ่อแม่ที่จะให้เรียกอีกแล้ว เขาก็ไม่มีใครใดๆที่จะสามารถพึ่งพาอาศัย เขาเหลือเพียงแค่ตัวเขาเอง

แต่ภารกิจที่สำคัญที่สุดของเนี่ยเฟิงในตอนนี้ก็คือรับรองความปลอดภัยของพวกพี่ๆของตนเอง อีกทั้งเขาจะทำให้พวกพี่ๆได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

“แกไม่ต้องเลือก อีกสักครู่ฉันช่วยแกเลือก ฉันชอบดูรองเท้าก่อน พวกเราไปดูรองเท้าก่อนเถอะ”

หลังจากที่หมิงอี๋หานพูดจบเอามือวางอยู่บนรองเท้าข้างหนึ่ง คิดไม่ถึงมือที่ทาเล็บสีแดงอีกคู่หนึ่งก็จับรองเท้านี้ไว้เช่นกัน

เนี่ยเฟิงมองตามมือข้างนั้นไปยังเจ้าของคนนั้น เจ้าของมือข้างนี้คือผู้หญิงที่ไว้ผมหยิกคลื่นใหญ่สีเหลือง

บนใบหน้าของเธอสวมใส่แว่นกันแดด ชุดที่สวมใส่เป็นชุดเดรสของChanel ที่ถือไว้อยู่ในมือเป็นกระเป๋าของGucci

ทั้งตัวล้วนกระจายความร่ำรวยอยู่

บนนิ้วมือของเธอสวมใส่แหวนเพชรที่ใหญ่มาก อีกทั้งบนข้อมือใส่กำไลข้อมือกับนาฬิกาข้อมือที่ราคาแพง บนคอยังมีสร้อยคอที่มีมูลค่าไม่ธรรมดา

แม้ว่าสิ่งเหล่านี้ถือออกมาทีละชิ้นดูแล้วล้วนค่อนข้างแฟนชั่น แต่ว่าไม่รู้ทำไมสวมใส่อยู่บนกายของผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้คนรู้สึกมีความประหลาดเล็กน้อย นี่อาจจะเป็นความรู้สึกของบุคคลที่รวยชั่วข้ามคืนมั้ง

“รองเท้าคู่นี้ฉันเป็นคนเห็นก่อน”

หมิงอี๋หานเหลือบตามองผู้หญิงคนนั้นหนึ่งที บนใบหน้าผู้หญิงคนนั้นปรากฏรอยยิ้มที่โอเวอร์ออกมา ยังเห็นเธอถอดแว่นกันแดดที่อยู่บนใบหน้าออก ดังนั้นยิ้มพูดอีกว่า “คุณเห็นก่อนหรือ?”

เหมือนอย่างที่คิดผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแค่แต่งกายโอเวอร์มาก แม้แต่แต่งหน้าดูแล้วก็ยังค่อนข้างหนาเช่นกันเนี่ยเฟิงไม่ชอบผู้หญิงประเภทนี้ และใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ผ่านมีดมามากมายแล้ว โบท็อกนั้นฉีดจนทั่วหน้าล้วนพองขึ้นมาแล้ว

เห็นแล้วเหมือนดั่งหมั่นโถวฟูชิ้นหนึ่งเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมดูแล้วตลกมาก

“ใช่แล้ว มือของฉันวางอยู่ข้างบนก่อน คุณมาทีหลัง ดังนั้นจะลองก็ต้องฉันลองก่อน”

หมิงอี๋หานไม่น้อยเนื้อต่ำใจไม่หยิ่งยโส เพราะเธอรู้ตนเองว่าเป็นคนมีเงิน อีกทั้งในส่วนลึกของจิตใจเธอเดิมทีก็กระจายไอเย็นที่ไม่สามารถเข้าใกล้ได้อย่างหนึ่ง

“มารีคุณรีบออกมาดูสิ ร้านของพวกคุณมีคนขอทานสองคนเข้ามา อีกทั้งยังกล้าแย่งรองเท้ากับฉัน คนของพวกคุณที่นี่ตกลงเป็นอะไรกันแน่? แมวหมาอะไรล้วนปล่อยเข้ามา!”

ผู้หญิงพินิจพิเคราะห์หมิงอี๋หานกับเนี่ยเฟิงที่อยู่ต่อหน้าอย่างไม่เกรงใจสักนิด

ในใจเนี่ยเฟิงคิดอยู่ว่าคำพูดของผู้หญิงคนนี้ช่างไม่น่าฟังจริงๆ แม้ว่าพวกเขาแต่งกายธรรมดา แต่ว่าก็สะอาดมาก จะเหมือนคนขอทานที่ไหนล่ะ?

รองผู้จัดการรีบเร่งเข้าไป เธอพยักหน้าโค้งแสดงความเคารพไปยังผู้หญิงพูดว่า “คุณนายถังขอโทษจริงๆ ฉันจะจัดการเดี๋ยวนี้!”