บทที่ 273 บริการพิเศษ

เนี่ยเฟิงแปลกใจคิดว่าตัวเองฟังผิด เขามองไปที่หมิงอี๋หานอย่างทำตัวไม่ถูก

“พี่สี่ พี่พูดอะไรน่ะ？ผมไม่เข้าใจ”

“นายชำนาญเส้นทางเข้าออกผับขนาดนั้น เป็นไปได้ไงที่นายไม่รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร ความหมายของฉันคือนายอยากได้บริการพิเศษอะไรไหม ค่ำคืนอันยาวนานนายผ่านมันไปได้ยังไง？”

เนี่ยเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองไปยังหมิงอี๋หานที่แต่งตัวเย้ายวนใจแบบนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดถึงได้รู้สึกคอแห้งขึ้นมา หรือพี่สี่จะแต่งตัวเหมือนปีศาจสาวจริงๆ มีความงามอย่างหนึ่งที่จะดึงกระชากวิญญาณของคนไป

“พี่สี่ พี่อย่าแกล้งผมเล่นเลย ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น……”

“อะไรคือไม่ได้หมายความแบบนั้น？ฉันชอบเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต อยากจะแต่งงานกับเธอ ตอนนั้นที่เล่นพ่อแม่ลูกกันฉันยังจดจำสัญญาจดหมายสมรสที่ฉันเซ็นให้นายเป็นอย่างดี”

หมิงอี๋หานที่พูดไปด้วยคลานขึ้นมาด้วย เสื้อคว้านลึกลงไปเล็กน้อย ท่าคลานของเธอมันช่างเหมือนแมวเหมียวขี้เซาตัวหนึ่ง ประชิดเข้าสู่ร่างของเนี่ยเฟิงอย่างรวดเร็ว

คืนนี้หมิงอี๋หานเองก็ดื่มเหล้าไปเล็กน้อย ฉะนั้นบนตัวจึงมีกลิ่นแอลกอฮอล์

กลิ่นของแอลกอฮอล์คละเคล้าไปกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังบนตัวของหมิงอี๋หาน มันทำคนรู้สึกจี๊ดมาก

แต่ไหนแต่ไรมาเนี่ยเฟิงเป็นคนดื่มเท่าไรก็ไม่เมา ไม่ว่าจะดื่มไปมากเท่าไร เขาก็สามารถกำจัดออกจากร่างกายได้ทั้งหมด และยังคงตื่นอยู่ตลอดเวลา นี่คือสิ่งที่ทหารควรมี

แต่ตอนนี้เนี่ยเฟิงกลับรู้สึกว่าตนเองถูกแรงดึงดูดของลมหายใจแปลกๆที่ไม่รู้มาจากไหน และสมองของเขาก็เริ่มสับสนไม่รู้ว่าเป็นอะไร

มือเล็กๆของหมิงอี๋หานเกี่ยวอยู่กับเสื้อสูทของเนี่ยเฟิง เธอดึงเสื้อสูทลงมาทางตนเอง“ฉันรู้ว่าหุ่นของนายแซบมาก”

“พี่สี่……”

“ตอนนี้นายยังเรียกฉันว่าพี่สี่อย่างงั้นเหรอ？นายน่าจะเรียกฉันว่าอะหานนะ”

“ไม่ใช่สิ ผมรู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

เนี่ยเฟิงมักรู้สึกว่าพี่สี่ไม่ได้เป็นแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะจู่โจมมาก แต่กลับไม่เคยมีครั้งไหนที่เป็นเหมือนครั้งนี้เลย“”

หมิงอี๋หานประชิดตัวเข้าใกล้แล้วกระซิบข้างๆหูของเนี่ยเฟิง เธอค่อยๆเป่าลมออกไป หลังจากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า“นายไม่ต้องกังวลหรอกนะ ให้มันเป็นหน้าที่ของฉันก็พอ เธอแค่ผ่อนคลายและรอรับความสุขก็พอ”

หลังจากที่หมิงอี๋หานพูดจบเธอก็แยกขาทั้งสองข้างของเนี่ยเฟิงออก เนี่ยเฟิงตกใจมาก ความรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเฉย！

“อ้าก！”

เนี่ยเฟิงร้องโหยหวนออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว！

“เจ้าหนุ่ม ความเจ็บแค่นี้นายก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ？ดูท่าช่วงนี้นายจะไม่ได้ผ่อนคลายมานานสินะ ไม่เป็นไร พี่สี่อย่างฉันเป็นมือนวดอันดับหนึ่งเชียวนะ ฉันจะนวดให้นายนอนหลับฝันดีไปตลอดคืนเลยล่ะ”

“เบาหน่อยครับ！พี่สี่！พี่สี่！”

เนี่ยเฟิงไม่เคยกลัวห่ากระสุน ไม่ว่าจะหนักหนาสาหัสแค่ไหนหรือได้รับบาดเจ็บจากการโดนมีดกรีด ล้วนไม่เคยกลัวเลย แต่การนวดอันน่ากลัวแบบนี้หรือการยืดเส้นมันเหมือนกันเอาชีวิตของเขาเลย！

นี่มันเจ็บเกินไปแล้วนะ มันคือความเจ็บที่สุดจะบรรยาย！

หมิงอี๋หานเห็นเนี่ยเฟิงเจ็บจนแทบจะร้องไห้ มุมปากอดที่จะแสยะยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ท่าทางกระบวนท่าของมือเด็ดขาด ไม่มีท่าทีจะหยุดแม้แต่น้อย

เนี่ยเฟิงเจ็บจนร้องอ้าก

แต่พอหลังจากความเจ็บปวดแบบนี้หายไปแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่นั่นก็คือความสบายตัว รู้สึกว่าร่างกายและกระดูกของตัวเองได้คลายตัวจนหมด

หมิงอี๋หานที่ดูเหมือนคนรูปร่างเล็ก ๆ ผอมบาง คิดไม่ถึงว่าแรงจะเยอะขนาดนี้

“เอาล่ะ ตอนนี้นายควรจะนอนพักผ่อนได้แล้ว รีบนอนซะ พรุ่งนี้เช้าค่อยตื่นมาอาบน้ำแล้วกัน”