บทที่ 272 เหยื่อล่อ

ใบหน้าของเถ้าแก่ถังเผยให้เห็นสีหน้าลำบากใจ แต่เขาก็หัวเราะออกมาอย่างรวดเร็ว“เป็นเถ้าแก่ใหญ่จริงๆด้วย เป็นเรื่องปกติที่จะดูถูกร้านน้ำชาเล็กๆ ของผม！”

“ถือว่าคุณพูดได้ดี คุณได้ใจผมมากกว่าภรรยาคุณเสียอีก！”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย คุณนายถังที่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดแบบนั้น มือที่กำลังรินน้ำชาอยู่ถึงกับชะงักไป แต่ไม่เผยให้เห็นสีหน้าใดๆทั้งสิ้น

ธุรกิจในตอนนี้ทำได้ยาก บวกกับช่วงนี้เมืองเยี่ยนตูก็มีวิสาหกิจใหญ่หลายแห่งล้มละลาย ธุรกิจหลายอย่างที่เชื่อมโยงกันของพวกเขาต่างพากันพังทลายไปหมดแล้ว จึงมีความจำเป็นเร่งด่วนในการให้เลือดสด

การปรากฏตัวของเนี่ยเฟิงและหมิงอี๋หาน สามารถหยิบยื่นโอกาสให้พวกเขาได้ พวกเขาต้องการคนรวยโง่ๆอย่างเจ้าหมอนี่

“คุณเนี่ยครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆๆรับ ที่เชิญคุณมาจีบชาที่นี่อย่างเร่งรีบ แต่ผมได้ยินเถ้าแก่บอกว่าคุณมีโปรเจคที่อยากเข้าลงทุน ผมเป็นห่วงว่าคุณจะถูกหลอก”

เถ้าแก่ถังกลอกตาครู่หนึ่ง ดูไปแล้วเหมือนคนที่ฉลาดหลักแหลมมาก

“แต่ตอนที่ผมมาที่นี่ ได้ยินมาว่าผู้คนในเมืองเยี่ยนตูอัธยาศัยดีมาก อีกทั้งยังเรียบง่าย เอาความคิดที่ว่าจะถูกหลอกมาจากไหนกัน？”

เนี่ยเฟิงวางแก้วน้ำชาลง แล้วพูดขึ้นอย่างงุนงง

“คุณเนี่ยครับ คุณไม่รู้อะไรซะแล้ว ถึงคนทั่วไปจะอัธยาศัยดี แต่บริษัทนี้ไม่ใช่บริษัทที่ดีเด่อะไรเลย เพียงแค่ครั้งนี้คุณเจอเข้ากับพวกเรา เราเป็นคนในหอการค้าแห่งเมืองเยี่ยนตู ผมน่ะ เป็นประธานสมาคมหอการค้าแห่งเมืองเยี่ยนตู ชื่อว่าถังต้าสง ผมมีข้อมูลของบริษัทในเมืองเยี่ยนตูอยู่ในมือทั้งหมด สามารถทำการเลือกคัดสรรให้กับคุณได้นะครับ คุณอยากลงทุนโปรเจคแบบไหน ล้วนไม่ใช่ปัญหาเลย！”

นี่มันคือการย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพาน ยามได้มากลับไม่เสียเวลาเลย（พยายามหาแทบตายไม่เจอ พอเลิกหาเลิกสนใจ กลับได้มาง่ายๆ แบบคาดไม่ถึงเสียอย่างนั้น）คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะส่งตัวเองมาถึงที่

“คุณบอกว่าคุณคือประธานสมาคมหอการค้า ผมจะเชื่อคุณอย่างงั้นเหรอ？ตลกน่า！”

เนี่ยเฟิงกลอกตาให้กับเขา ดูไปแล้วจะเหมือนเศรษฐีนิสัยเสีย

“คุณเนี่ยคะ ที่สามีฉันพูดมามันคือเรื่องจริงนะคะ เขาเป็นประธานสมาคมหอการค้าแห่งเมืองเยี่ยนตูจริงๆค่ะ！ถ้าพวกคุณไม่เชื่อก็ไปตรวจสอบดูได้เลย”

คุณนายถังพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วทำการรินน้ำชาเติมให้กับเนี่ยเฟิงอีกแก้ว ตอนนี้เธอแทบจะกลายเป็นเด็กเสิร์ฟรินน้ำชาแล้ว

“คุณเนี่ยวางใจเถอะครับ ในเมื่อคุณยึดร้านของผมไปแล้ว ผมต้องพูดความจริงกับคุณเป็นแน่ เถ้าแก่ถังเป็นประธานสมาคมหอการค้าจริงๆครับ ตอนนั้นผมเปิดร้านที่ตึกจิงจั้วหมิงเฉิง ผมเองก็ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มของหอการค้าเหมือนกันครับ เพราะฉะนั้นถึงได้ข้อมูลมาเยอะขนาดนี้！ผมคิดว่าทุกคนต่างมีเงินทองกันทั้งนั้น ฉะนั้นจึงไม่มีอะไรให้ต้องปิดบัง！มีเงินทุกคนก็ร่วมการทำเงินด้วยกัน คุณว่าถูกไหมครับ？”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้า“คุณพูดถูกจริงๆนั่นแหละ ตอนนั้นที่ผมมาที่นี่เพื่อหาเงินนิดหน่อย เนื่องจากทุกคนต่างพูดกันว่าเมืองเยี่ยนตูเต็มไปด้วยเงินทอง แต่ผมไม่รู้ว่าควรลงทุนกับโปรเจคไหนถึงจะทำเงินได้ ผมน่ะ ไม่มีหัวด้านธุรกิจเท่าไรนัก มีแค่เงินเนี่ยแหละครับ”

หลังจากนั้นเนี่ยเฟิงก็จิบชาไปหนึ่งคำ เขาสามารถลิ้มรสได้ว่าชานั้นเป็นชาหลงจิ่งชั้นเยี่ยม แต่เขากลับแสร้งขมวดคิ้วเป็นปม “ชารสชาติธรรมดามาก ไม่ได้รสชาติอะไรเลย สู้ดื่มเหล้าก็ไม่ได้แบบนั้นสะใจกว่า”

ในเวลานี้เอง มือถือของหมิงอี๋หานเสียงดังขึ้น เธอก้มหน้าลงไปดู จึงรีบพูดขึ้นมาอย่างสบอารมณ์“รำคาญจริงๆ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่เอาบ้านทำเลทองติดริมทะเล บ้านที่นั่นใกล้ริมทะเลมีกลิ่นเค็มของทะเล ก่อนหน้านี้ฉันก็ถูกหลอกให้ซื้อบ้านวิวทะเลไปหลายหลังแล้ว ไม่มีสมองกันเลยใช่ไหม”

“ที่รัก คุณอย่าโกรธไปเลย คนพวกนั้นไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่จำ ผมซื้ออสังหาริมทรัพย์ไว้ คุณอยากอยู่บ้านหลังไหนบอกกับผมมาก็พอ อยากซื้อที่ไหนก็ซื้อที่นั่นเลย！”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงพูดจบก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าสตางค์หยิบการ์ดสีดำใบหนึ่งออกมา เมื่อทุกคนเห็นการ์ดสีดำใบนี้ ตาก็เบิกกว้าง ไม่กี่คนในโลกนี้ที่มีบัตรแบล็กเมจิกแบบนี้

หมิงอี๋หานพยักหน้า แล้วหยิบบัตรแบล็กเมจิกยัดเข้าไปในกระเป๋า“ขอโทษที่ขัดจังหวะการเจรจาทางธุรกิจของพวกคุณนะคะ พวกคุณพูดต่อได้เลยค่ะ”

ดูท่าแล้วทั้งสองจะเป็นคนมีเงินจริงๆ ถังต้าสงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ก่อนที่จะให้พวกคุณลงทุน ก็ต้องให้พวกคุณทำความเข้าใจธุรกิจพวกนี้ของพวกเราก่อนจริงไหม？หลายวันมานี้ ผมในฐานะเจ้าภาพ ผมจะพาคนไปเดินดูงานก่อน คุณเนี่ยครับ คุณคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง”