บทที่ 278 อาบน้ำด้วยกัน

ร่างของหมิงอี๋หานแนบอยู่บนร่างกายของเนี่ยเฟิงแน่น ถึงจะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่หนึ่งชั้น แต่เนี่ยเฟิงยังคงสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของหมิงอี๋หาน

เนี่ยเฟิงก้มหัวลงมาอย่างไม่รู้ตัวเขามองเห็นรูปร่างทรวดทรงและผิวอันขาวสะอาดของหมิงอี๋หาน มันเหมือนกับหยกที่แกะสลัก เนี่ยเฟิงถือได้ว่าเป็นคนหนึ่งที่ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน พบเห็นผู้หญิงมามากมาย แต่หมิงอี๋หานที่อยู่ตรงหน้าของเขาเรียกได้ว่าเป็นผลงานชั้นเลิศเลยทีเดียว

หมิงอี๋หานที่โอบกอดเนี่ยเฟิงไว้ เธอรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นแล้วภาษาปากพูดกับเนี่ยเฟิงไปว่า“นายจะกอดฉันไปถึงเมื่อไร？เวลานี้นายควรจะปิดตาถึงจะถูกสิ หรือนายอยากจะเสียกระจกตาของนายใช่ไหม？”

เนี่ยเฟิงอดที่จะขำไม่ได้“พี่สี่ พี่โหดร้ายมากเลยนะ ถ้าไม่ได้ผมรับพี่ไว้ พี่อาจจะล้มหงายหลังไปแล้วก็ได้”

“เจ้าเด็กบ้า ล้อเล่นอยู่ได้ ไม่รู้ว่าใครสั่งคนสอนนายแบบนี้”

หลังจากหมิงอี๋หานยืนอย่างมั่นคงได้ แล้วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่ในมือของเนี่ยเฟิงไป“ยังไม่รีบปิดตาอีก？”

“แต่เมื่อกี้ผมพยุงคุณไว้นะ เมียจ๋า คุณจะให้รางวัลผมใช่ไหมครับ？ดูนิดดูหน่อยก็ไม่ได้？”

“เด็กบ้า นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายควรดู รู้ไหม？”

เมื่อคืนหมิงอี๋หานแกล้งเขาเล่น คิดไม่ถึงว่าวันนี้เนี่ยเฟิงกลับพูดย้อนอย่างประชดประชันเสียดสี เจ้าเด็กบ้าคนนี้ เรื่องดีๆไม่รู้จักจำรู้แต่เรื่องไม่ดี อีกทั้งยังเรียนรู้ได้เร็วมากอีกด้วย

เนี่ยเฟิงอดที่จะขำออกเสียงไม่ได้“ก็ได้ รู้แล้ว คุณรีบใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเถอะ ถ้าขืนยังไม่ใส่เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหรอก”

หมิงอี๋หานสวมเสื้อผ้าเสร็จ แล้วก็เดินออกไป

เนี่ยเฟิงที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ในตอนที่ออกมานั้นก็เห็นหมิงอี๋หานเป่าผมจนแห้ง แล้วนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง

เพราะเหตุเกิดจากกล้องวงจรปิด พวกเขาสองคนจึงต้องนอนบนเตียงเดียวกัน หมิงอี๋หานที่กอดเนี่ยเฟิงไว้ เธอรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรนัก เนื่องจากปกติอยู่บ้านคนเดียวมาโดยตลอด และนอนเพียงลำพัง

หมิงอี๋หานเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็กจนโต เธอเป็นคนที่ไม่พึ่งพาคนอื่น

เพียงแต่ครั้งนี้จำเป็นนอนกับเนี่ยเฟิง ความรู้สึกแบบนี้มันทำให้หมิงอี๋หานรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

มือของหมิงอี๋หานแนบไปกับเอวของเนี่ยเฟิง เธอรู้สึกว่าสัมผัสกล้ามเนื้อของเนี่ยเฟิงไม่เลวเลย จึงลูบขึ้นไปด้านบน จนไปถึงหน้าอกของเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงจับมือเล็กของหมิงอี๋หานหมับ“ถ้าขืนพี่ยังจับมั่วซั่วแบบนี้อีก ผมจะอดใจไม่ไหวแล้วนะ”

น้ำเสียงของเนี่ยเฟิงดังกังวานในหูของหมิงอี๋หาน

หมิงอี๋หานรู้สึกน่าขันเล็กน้อย เธอกระซิบข้างหูของเนี่ยเฟิงไปว่า“แล้วยังไงล่ะ ฉันแค่อยากดูร่างของฉันในอนาคตเท่านั้นเอง”

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้วขึ้น เขานึกถึงสิ่งที่หมิงอี๋หานเคยพูดกับเขาในตอนนั้น รอเขาตายแล้วจะเอาร่างบริจาคให้กับโรงพยาบาล ที่แท้คำพูดนี้ไม่ใช่เรื่องโกหกเลย หมิงอี๋หานวางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว

“เอาล่ะไม่ต้องพูดแล้ว รีบนอนกันเถอะ！”

อีกอย่าง ที่นี่มีเครื่องดักฟังกับกล้องวงจรปิด ถึงเขาอยากจะพูด ก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

เนี่ยเฟิงนอนหลับไม่สนิททั้งคืน เขาระมัดระวังตัวเองตลอด ขอเพียงแค่มีเสียงลมเสียงหญ้าก็จะรีบลืมตาขึ้นมาทันที ในตอนเช้าที่ตื่นขึ้นมานั้น บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้เปลี่ยนกะกันแล้ว

ถังต้าสงเดินทางมาตั้งแต่เช้า“น้องชาย เมื่อคืนนอนหลับเป็นอย่างไรบ้าง？”

สีหน้าของเนี่ยเฟิงมาก เขาจ้องเขม็งไปที่ถังต้าสง“ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าพวกคุณเป็นคนแบบนี้ ผมก็คงไม่ร่วมงานกับพวกคุณหรอก คุณดูสินี่คือสิ่งที่มนุษย์ทำกันเหรอ？คุณไม่ลองคิดดูหน่อยล่ะ อย่างน้อยผมก็เป็นถือว่าเป็นบุคคลสำคัญนะ มาถึงที่นี่พวกคุณกลับรังแกผมแบบนี้ นี่มันคือการที่เสือออกจากป่าไปอยู่ตามพื้นบ้านถูกหมารังแกชัดๆ！”

ถังต้าสงได้ยินเนี่ยเฟิงเปรียบเทียบตัวเองเป็นสุนัข เขาจึงปั้นหน้าต่อไปไม่ไหวอีก แต่เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต้องร่วมงานกัน ถ้าขืนทะเลาะกันแบบนี้จะดูไม่ดี ถังต้าสงจึงหัวเราะกลบเกลื่อนและพูดขึ้นมาว่า“เห้อ！น้องชาย ดูนายพูดสิ อะไรคือการที่เสือออกจากป่าไปอยู่ตามพื้นบ้านถูกหมารังแกกัน พวกเราต้องหาเงินด้วยกันนะ！มาๆๆ เดี๋ยววันนี้พี่จะพาไปเลี้ยงติ่มซำสักมื้อนะ ถือว่าเป็นการไถ่โทษแล้วกัน！”