บทที่ 292 คืนดีกัน

“ฉันก็ไม่เคยแค้นใจพวกคุณมาก่อน ไม่ว่าพวกคุณจะปฏิบัติต่อฉันยังไงฉันล้วนไม่เป็นไร”

ถ้าหากว่าชิวมู่เฉิงเป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อยมากมายขนาดนั้นล่ะก็ งั้นเธอก็พ้นไปจากตระกูลชิวด้วยตัวคนเดียวมานานแล้ว

ความสามารถของตนเองถูกขุดค้นออกมา เธอจะไม่รู้เหรอ?

ถึงแม้ว่าเธอรู้แต่ก็ยังอยู่ที่ตระกูลชิวต่อ ไม่ใช่เพื่อที่จะตอบแทนบุญคุณเหรอ?

สิ่งที่เธอให้กับตระกูลชิวมากพอแล้ว คุณนายใหญ่เลี้ยงดูสั่งสอนพวกเขาคนกลุ่มนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ เพียงแค่เพื่อจะหาผู้บุกเบิกคนหนึ่งที่สามารถช่วยเธอเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของพวกเขาคนทั้งตระกูลเท่านั้น

ดังนั้นในตอนต้นชิวมู่เฉิงจึงไปอย่างตัดขาดขนาดนี้ เพราะว่าคนเหล่านั้นไม่เคารพต่อเธอได้ แต่ว่าทำร้ายเนี่ยเฟิงน้องชายสุดที่รักของเธอไม่ได้

“ฉันก็รู้ว่าแกจะไม่ใจแคบขนาดนั้น ยังแค้นใจคุณย่าอยู่ คุณย่าขอโทษแก ในเวลานั้นฉันก็ถูกพุ่งใส่สมองจนสติเลอะเลือน ไม่เข้าใจว่าแกทำไมต้องทำเช่นนี้ แต่ว่านึกขึ้นมาคุณย่าเสียใจภายหลังอย่างมากจริงๆล่ะ ถึงยังไงแกก็เป็นหลานสาวของฉัน ฉันจะใช้คำพูดหนักขนาดนั้นพูดกับแกได้ยังไงล่ะ?”

คุณนายใหญ่พูดถึงตรงนี้อดไม่ไหวที่จะไอสองที แต่เนี่ยเฟิงล้วนยืนอยู่หน้าประตูไม่พูดแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ

“มู่เฉิง ในเมื่อแกกลับมาแล้ว งั้นก็กลับไปตระกูลชิวเถอะ? ตระกูลชิวขาดแกไม่ได้”

มีหลายคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย เป็นผู้นำคนนั้นคือผู้ชายที่สวมใส่แว่นตา ผมหวีจนมันเงาวาว เขาสวมชุดสูททั้งตัวรองเท้าหนังดูแล้วสุภาพเรียบร้อยมีมารยาท

แต่ว่าในสมัยนี้คนที่สุภาพเรียบร้อยมีมารยาทก็ไม่แน่ที่จะเป็นคนดีอะไร

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก “ในตอนต้นฉันเคยพูดต่อหน้าสื่อมวลชนมากมายขนาดนั้นไปแล้ว วันหลังจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับตระกูลชิวอีก”

“แกพูดอย่างนี้ คุณอาจจะรู้สึกเจ็บปวดใจมาก ไม่ว่ายังไงผมก็เป็นคนที่เห็นแกเติบโตกับตา ผมรู้ว่าแกเป็นคนแบบไหน สื่อมวลชนฝั่งโน้นแกไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะไปจัดการช่วยแกเอง!”

บนใบหน้าของคุณอาคนนั้นปรากฏสีหน้าที่ปวดร้าวใจมากออกมา ดูแล้วเหมือนหวังว่าชิวมู่เฉิงจะได้กลับไปตระกูลชิวอย่างมากจริงๆ แต่ว่าเมื่อกี้พวกเขาทั้งๆที่มองดูอย่างเงียบๆ

ลักษณะท่าทีไม่เหมือนอยากจะหวังให้ชิวมู่เฉิงกลับไปสักนิด กลับยังมีความร้อนใจเล็กน้อย เห็นลักษณะท่าทีแล้ว ไอ้คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เสแสร้งจอมปลอม

“ไม่ต้องแล้ว วันนี้ฉันเพียงแค่มาเยี่ยมคุณนายใหญ่ สำหรับคุณนายใหญ่ป่วยหนักไม่สบายเรื่องนี้ ทำให้ฉันรู้สึกปวดร้าวใจมากจริงๆ คุณนายใหญ่ท่านพักผ่อนอยู่ในโรงพยาบาลให้ดีๆเถอะ”

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีกนิดๆ

“มู่เฉิง แกนี่ก็จะทิ้งฉันไปอย่างนี้เลยเหรอ? คุณย่าล้วนคิดถึงแกทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ว่าแกไปอย่างตัดขาดขนาดนั้น ก็ไม่เคยหันกลับมาสักครั้ง แกก็รู้ว่าคุณย่าคนนี้ดื้อรั้นสุดขั้วพบเจอกับเรื่องราวง่ายที่จะขลุกอยู่กับปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ แต่ว่าตอนนี้คุณย่าคิดอย่างชัดเจนแล้ว คุณย่าผิดต่อแกมากดังนั้นคุณย่าอยากจะชดเชยแก! แกกลับมาเถอะ!”

เนี่ยเฟิงจ้องมองพวกเขาเล่นหมากด้วยความผูกพันอยู่ที่นั่น ในใจคิดอยู่ว่าในนั้นย่อมมีเบื้องหลังอะไรอย่างแน่นอน

“มู่เฉิง ในเมื่อคุณนายใหญ่ล้วนวิงวอนคุณขนาดนี้แล้ว หรือว่าคุณก็ไม่สามารถรับปากการขอร้องของคนที่ใกล้จะตายคนหนึ่งเหรอ? อย่างนี้สำหรับพวกเรามากล่าวแล้วก็ไม่ค่อยมีความเมตตาเท่าไหร่แล้ว”

ลูกตาเนี่ยเฟิงหมุนหนึ่งทีจากนั้นพูดแทรกขึ้นมา คนอื่นๆขมวดคิ้วขึ้นมานิดๆ ไม่รู้ว่าทำไมเนี่ยเฟิงจะช่วยเกลี้ยกล่อมชิวมู่เฉิงกลับไปตระกูลชิวในเวลานี้

ชิวมู่เฉิงก็สงสัยงงงวยเช่นกันจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง แต่ว่าสำหรับเนี่ยเฟิงล้วนพอขอร้องชิวมู่เฉิงก็รับปากทันทีมาโดยตลอด ในเมื่อเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้แล้ว ชิวมู่เฉิงมีอย่างที่ไหนจะไม่รับปากเพียงแค่เห็นชิวมู่เฉิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นคืนนี้ก็กลับไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ?”

หลังจากคุณนายใหญ่มองเห็นชิวมู่เฉิงรับปากแล้ว ตีเหล็กเมื่อยังร้อนทันที ชิวมู่เฉิงขานรับหนึ่งที จากนั้นออกไปจากโรงพยาบาล