บทที่ 291 ไปเยี่ยมคุณนายใหญ่

“คุณนายรู้สึกว่าเรื่องนี้ควรทำยังไงดีล่ะ? ถ้าหากพวกเราอยู่ที่นี่ต่อ งั้นก็คือตามใจเขาจะฆ่าจะแกงแล้ว.....”

“ฉันจะตามใจพวกเขาจะฆ่าจะแกงหรือ คุณไม่คิดหรือว่าในปีนั้นใครเป็นคนฆ่าทั้งครอบครัวเขาล่ะ? ในเมื่อฉันสามารถฆ่าทั้งครอบครัวเขา งั้นฉันก็สามารถฆ่าเขาเช่นกัน ฉันจะไม่ออกไปอยู่แล้ว ฉันจะให้เขาตาย!”

หลันเฟิงหลิงทำตาหยีทีหนึ่ง เรื่องนี้เธอยังต้องคิดให้ดีๆว่าควรจะทำยังไงต่อ

เดิมทีเนี่ยเฟิงอยากจะรีบหาหลันเฟิงหลิงให้เจอจะได้ล้างแค้นให้กับพ่อแม่ตนเอง คืนความจริงให้กับพวกเขาสักหน่อย

แต่ว่าหลันเฟิงหลิงตอนนี้ยังอยู่ในเมืองเยี่ยนตู ก็อยู่ในเขตจำกัดการเฝ้าติดตามดูความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ ดังนั้นเขาอยากจะจัดการคนทั้งหมดที่ในเวลานั้นหักหลังต่อตระกูลเนี่ย

เขาจะทำให้หลันเฟิงหลิงรู้สึกถึงความหวาดกลัว ให้หลันเฟิงหลิงได้รับความทรมานจากจิตใจ ทำให้หลันเฟิงหลิงจำเป็นต้องปรากฏตัวด้วยตัวเอง ในตอนต้นเขาได้รับความทุกข์ยากลำบากอยู่ข้างนอกมากเท่าไหร่ ตอนนี้เขาจะหาหลันเฟิงหลิงให้เจอ ขอมอบคืนเพิ่มอีกเท่าหนึ่ง

เขาหามือดำที่อยู่เบื้องหลังคนนี้มาเป็นเวลานานมากแล้ว ดังนั้นยังไม่รีบร้อนในเวลานี้

เขาได้จับกุมอำนาจหลักไว้แล้ว ฆาตกรถูกผลักเข้าตาจน เพียงแค่นึกถึงคนเหล่านั้นที่ก่อนหน้านั้นร่วมมือกัน ไม่เพียงแค่หลันเฟิงหลิง เขายังจะให้คนที่อยู่ข้างกายของหลันเฟิงหลิงไม่มีที่ซ่อน

เนี่ยเฟิงค่อยๆถอนหายใจออกหนึ่งที จากนั้นหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “เกมเพิ่งเริ่มต้นในตอนนี้ล่ะ”

ช่วงเช้าวันถัดมา ชิวมู่เฉิงตื่นแต่เช้ามาก ตอนที่เธอลงมาพบเห็นอาหารเช้าวางเต็มโต๊ะแล้ว และเนี่ยเฟิงไปออกกำลังกายตอนเช้ากลับมานานแล้ว เนี่ยเฟิงมองเห็นชิวมู่เฉิง บนใบหน้าก็เบ่งบานรอยยิ้มที่เรียบง่ายไร้อุบายออกมา

“พี่ใหญ่คุณตื่นแล้วหรือ เมื่อกี้ผมออกไปวิ่ง ตอนขากลับมองเห็นบนแผงลอยอาหารเช้ามีของอร่อยมากมาย ดังนั้นซื้อมาเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่ารสชาติจะถูกใจคุณหรือไม่ พวกเรากินอาหารเช้าเสร็จค่อยออกไปเถอะ?”

เมื่อคืนชิวมู่เฉิงคิดทั้งคืน วันที่สองควรจะไปโต้ตอบกับคนชั่วที่ป่าเถื่อนโหดร้ายเหล่านั้นได้ยังไง เพราะว่าทุกคนในตระกูลชิวล้วนไม่ใช่เล่นๆ

หลังจากเธอพ้นจากตระกูลชิวก็มอบอำนาจหลักออกไปแล้ว ดังนั้นคนของตระกูลชิวจึงไม่ได้เข้ามาหา แต่ว่าในตอนต้นตระกูลฟางย่อมสร้างความกดดันให้กับพวกเขาอย่างแน่นอน

เพียงแค่ว่าจุดสำคัญในประเด็นสำคัญของตระกูลฟางอยู่ที่เธอกับเนี่ยเฟิง ดังนั้นในเวลานั้นล้วนไล่ตามพวกเขาทั้งสองไม่หยุดมาโดยตลอด

ด้วยเหตุนี้ความกดดันของตระกูลชิวก็น้อยลงเยอะเลย นี่ก็เป็นสาเหตุที่ตระกูลชิวไม่ได้มาหาเธอมาโดยตลอด

เพียงแต่คราวนี้คุณนายใหญ่ชิวป่วยไม่สบายแล้ว เรื่องในตระกูลอาจจะยังต้องมีคนมาจัดการ อีกทั้งหลังจากชิวมู่เฉิงออกไปแล้ว ตระกูลชิวในปัจจุบันนี้ยิ่งมายิ่งตกอับแล้ว

ชิวมู่เฉิงไม่รู้ว่าตนเองควรทำยังไงจึงจะสามารถเอาทะเบียนบ้านและเงินก้อนนั้นของตนเองกลับมาได้

“พูดถึงตรงนี้ผมกลับมีความสงสัยงงงวยเล็กน้อย ก่อนหน้านั้นตระกูลชิวไม่ใช่เป็นตระกูลเล็กๆที่ธรรมดามากเหรอ? ในมือพวกเขาไม่มีเงินอะไรเลยสักนิด งั้นตระกูลของพวกเขาร่ำรวยขึ้นมาได้ยังไงเหรอ?”

ระหว่างทางที่ขับรถ เนี่ยเฟิงดูเหมือนนึกอะไรออกมาได้? เอ่ยปากสอบถามชิวมู่เฉิงอยู่แบบนี้

“ในตอนต้น คุณตาส่งฉันไปตระกูลชิว ก็ได้มองเห็นความเรียบง่ายไม่หรูหราของเจ้าบ้านตระกูลชิว ในเวลานั้นคุณนายใหญ่ชิวรับเลี้ยงลูกสาวบุญธรรมมากมาย ตอนที่ฉันไปพกเงินสามก้อน ก้อนแรกคือหลังจากพบเจอกับคุณนายใหญ่ชิว คุณตาเอาให้เธอโดยตรง บอกว่าเป็นค่าครองชีพและค่าใช้จ่ายการไปโรงเรียนทั้งหมดต่างๆในอนาคตของฉัน”

ชิวมู่เฉิงพูดถึงตรงนี้โดยจิตใต้สำนึกเม้มปากแล้วเม้มปากอีก

บนใบหน้าเธอแม้ว่าไม่มีสีหน้าอะไร แต่ว่าถ้าพบเจอกับเรื่องที่ไม่ค่อยดี เธอก็จะขมวดคิ้วนิดๆขึ้นมาและเม้มปาก

“คุณนายใหญ่ใช้เงินก้อนนั้นพัฒนาธุรกิจของครอบครัวทำให้ครอบครัวร่ำรวยขึ้น เลี้ยงดูสั่งสอนพวกเราอย่างตั้งอกตั้งใจ แท้ที่จริงคุณนายใหญ่คนนี้เป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน เพียงแค่ว่าความทะเยอทะยานของเธอแม้ว่ามาก แต่ฝีมือกลับไม่ได้มากมายขนาดนั้น

แต่ในเวลานั้นแม้ว่าฉันอายุยังน้อย แต่ว่าก็แสดงความสามารถที่เหนือชั้นออกมาให้เห็น คุณนายใหญ่รู้สึกว่าฉันเป็นบุคคลที่สามารถฝึกได้ ดังนั้นส่งฉันไปเรียนด้านการเงิน

ช่วงที่ฉันอยู่ในโรงเรียนช่วยตระกูลเปล่งแสงออกมาโดยตลอด รอตอนที่ฉันเรียนจบ ธุรกิจของตระกูลเดินเข้าไปในลู่ทางที่ถูกต้องแล้ว”

เนี่ยเฟิงฟังถึงตรงนี้รู้แจ้งกระจ่างในฉับพลัน