บทที่ 296 ข้าวสารได้หุงเป็นข้าวสุกแล้ว

“งั้นก็ไม่ใช่หรือ ถึงขนาดกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา! ก็ไม่ดูสิใครทำให้เธอมีในวันนี้ล่ะ!”

พวกเขาทั้งหมดต่างคนต่างแย่งกันพูดถกกันอยู่

“ช่างเถอะ ถึงยังไงก็เป็นสาวน้อยที่ฉันเลี้ยงจนโต ไอ้” ลักษณะท่าทีของคุณนายใหญ่ดูแล้วเหมือนเสียใจมาก

ทุกคนล้วนมาประจบคุณนายใหญ่ ย่อมไม่กล้าพูดอะไรอยู่แล้ว หลังจากได้ยินคุณนายใหญ่พูดแบบนี้แล้ว พวกเขาก็เลยหุบปากซะ

“ฉันรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยแล้ว ฉันจะกลับโรงพยาบาลก่อนล่ะ”

คุณนายใหญ่ถอนหายใจหนึ่งที จากนั้นกลับไปที่โรงพยาบาลเลย

ไปถึงโรงพยาบาล ไม่มีคนอื่น พยาบาลรับจ้างดูแลผู้ป่วยเดินเข้ามา “คุณย่า เรื่องนี้ท่านคิดว่าจะทำยังไงดีล่ะ?”

หลังจากคุณนายใหญ่ชิวแต่งเข้าตระกูลชิวก็เปลี่ยนนามสกุลเลย ตระกูลของพวกเขาถึงแม้ว่าไม่ร่ำรวยขึ้นแต่ในตอนนั้นก็ยังมีชื่อเสียงบารมีบ้าง

คุณท่านชิวเป็นคนที่ถูกคนทั้งหลายเคารพเลื่อมใส เพียงแค่ต่อมาคุณท่านเสียชีวิตด้วยการป่วยไปแล้ว ก็ไม่ได้เหลือลูกๆสักคนไว้เช่นกัน

ตามความจริงคุณนายใหญ่ชิวนอกใจมานานแล้ว มีครอบครัวอื่นอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าคือชะตาของคุณนายใหญ่แข็งเกินไปใช่หรือไม่ สามีทั้งสองคนล้วนตายแล้ว เพียงแค่เหลือหลานชายที่ไม่เอาไหนคนหนึ่ง

และหลานชายคุณนายใหญ่ชิวคนนี้กำลังเป็นพยาบาลรับจ้างดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยในตอนนี้ ฝานหลินนั่นเอง

ตอนที่คุณนายใหญ่เจริญรุ่งเรือง ไม่ได้ไปรับฝานหลิน สิ่งที่เธออยากได้คือบีบคั้นชิวมู่เฉิงให้หมด ทำให้ชิวมู่เฉิงกลายเป็นต้นหาเงินของพวกเขาทั้งสองโดยสิ้นเชิง

เพียงแค่หลังจากชิวมู่เฉิงปฏิเสธการแต่งงาน อุตสาหกรรมการผลิตของคุณนายใหญ่ก็ลดลงอย่างฮวบฮาบตามไปด้วยเช่นกัน

เดิมทีคุณนายใหญ่ก็ไม่ใช่คนที่ทำธุรกิจการค้าอะไร จะเป็นแบบนี้ก็เป็นสิ่งปกติมาก

แต่ว่าฝานหลินรับไม่ได้แล้วล่ะ แม้ว่าเขาไม่สามารถปรากฏตัวตามสังคมได้ แต่ว่าฝานหลินในหลายปีนี้ถูกคุณนายใหญ่เลี้ยงจนเทียบได้กับคุณชายที่ร่ำรวยมีเกียรติ

ปัจจุบันนี้เงินขาดมืออย่างรุนแรงแล้ว ที่ไหนฝานหลินจะทนรับได้ล่ะ?

“พวกเราจะจับกุมเธออยู่ในมือ ก็ต้องทำให้เธอแต่งงานกับเนี่ยเฟิงไม่ได้! ถ้าไม่ไอ้หนุ่มนั่นก็จะได้เปรียบเลย!”

คุณนายใหญ่กำกำปั้นอย่างแน่น ลูกตาเธอหมุนหนึ่งที จ้องมองไปยังฝานหลิน “ในปัจจุบันนี้ได้เพียงมุ่งหวังที่แกแล้ว!”

ฝานหลินกะพริบตาแล้วกะพริบตาอีก ไม่เข้าใจพูดว่า “ผมเหรอ? ผมจะทำยังไงล่ะ?”

“แกไปทำให้ข้าวสารได้หุงเป็นข้าวสุกเลย! งั้นชิวมู่เฉิงก็ไม่ใช่เป็นคนของตระกูลเราแล้วเหรอ? ถึงแม้ว่าเธออยากจะหลบหนี ก็หนีไม่พ้นแล้วเช่นกัน! แกเข้าใจความหมายของฉันแล้วหรือไม่?”

ฝานหลินรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลัน “ผมเข้าใจแล้ว! แต่ว่าผมจะไปใกล้ชิดกับชิวมู่เฉิงได้ยังไงล่ะ?”

เป็นไปได้ยังไงที่ฝานหลินจะไม่ชอบชิวมู่เฉิงล่ะ?

หน้าตาชิวมู่เฉิงสวยมากจริงๆ ถ้าเป็นคนล้วนจะชอบ!

ฝานหลินแม้ว่าไม่เคยเจอหน้าชิวมู่เฉิงมาก่อน แต่ว่าก็เคยเห็นชิวมู่เฉิงอยู่ในสื่อมวลชน ผู้หญิงที่สวยขนาดนั้น ไม่มีใครที่จะอดทนไหว

“เมื่อกี้ตอนที่กินข้าวอยู่บ้านเก่า ฉันพูดว่าจะไปสำรวจตรวจสอบเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงคนนั้นก็เป็นพวกคนจนไอ้หน้าขาวคนหนึ่ง เพียงแค่พิสูจน์ว่าเขาใช้ไม่ได้งั้นพวกเราก็ยึดและเข้าแทนที่ได้แล้ว! ฉันเชื่อว่าชิวมู่เฉิงเด็กคนนั้นตอนนี้เพียงแค่ถูกความรักพุ่งใส่สมองจนสติเลอะเลือน ย่อมยังเชื่อฟังคำพูดของฉันอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นคุณย่าตกแต่งแกสักหน่อย!”

บนใบหน้าของฝานหลินโผล่รอยยิ้มที่ตื่นเต้นดีอกดีใจออกมา “ขอบคุณคุณย่า! คุณย่าดีต่อผมที่สุดเลย!”

เวลาของคุณนายใหญ่ในตอนนี้ไม่มากแล้ว แต่เธอไม่อยากทำให้อุตสาหกรรมการผลิตของตนเองตกอยู่ในมือของคนอื่นเลย เธอทำไม่ได้ล่ะ!

“ได้ เพียงแค่แกเชื่อฟังเป็นเด็กดี วันหลังแกก็จะเป็นคุณชายของวิสาหกิจขนาดใหญ่ คุณย่าย่อมจะช่วยแกให้ดีๆอย่างแน่นอน วางใจเถอะ!”

ตอนที่ทั้งสองคนวางแผนอยู่ ชิวมู่เฉิงส่งสัญญาเข้ามาแล้ว ชิวมู่เฉิงยังให้เวลาการสำรวจของพวกเขาสามวัน หลังจากสำรวจเสร็จก็ต้องย้ายออกจากทะเบียนบ้าน

แต่สำหรับชิวมู่เฉิงมากล่าวแล้ว สำรวจหรือไม่สำรวจล้วนไม่เป็นอะไร เพราะว่าชิวมู่เฉิงไม่อนุญาตให้คนอื่นพูดว่าน้องชายเธอไม่ดีตั้งแต่ไหนแต่ไรมา

“พี่ใหญ่ ผมยังคิดว่าคุณจะใจอ่อนล่ะ นึกไม่ถึงคุณจะเก่งมากขนาดนั้น!”

เห็นสัญญาของชิวมู่เฉิงส่งแฟกซ์ไปแล้ว เนี่ยเฟิงซุกเข้าไปพูดแบบนี้