บทที่ 313 ปวดตา

เห็นได้ชัดว่าผู้กำกับไม่พอใจอย่างมาก เพราะในรอบนี้ไม่ได้ผ่านไปเพียงครั้งเดียว

“ผู้กำกับค่ะ เสี่ยวเมิ่งของเรามีอะไรเข้าตา อีกอย่างเมื่อกี้นี้เป่าจูก็ใช้ปืนฉีดน้ำฉีดตรงไปที่ใบหน้าเสี่ยวเมิ่งของเราด้วย”

พี่ฟางไม่อยู่ในแวดวงนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนอื่นเหยียบย่ำ ภารกิจสำคัญที่ราชามังกรมอบให้พี่ฟางก็คือปกป้องคางเมิ่งให้ดีเท่านั้น

หญิงสาวที่ชื่อว่าเป่าจูแสดงสีหน้าเศร้า “ผู้กำกับฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เมื่อกี้นี้ฉันก็แค่ยกมือขึ้นโดยไม่ระวัง ฉันรู้ว่าปืนฉีดน้ำนี้จะต้องฉีดใส่บนร่างกายของคน...........”

งั้นเมื่อกี้นี้เป่าจูยังมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะอยู่บนใบหน้าของเธอ แต่ตอนนี้กลับเหมือนเปลี่ยนหน้าไปในทันที ความเร็วนี้เร็วมากนัก

“เจ็บมาก........”

คางเมิ่งร้องออกเป็นเสียงที่น่าสงสารแบบนี้ พี่ฟางกัดฟันกราม ในเวลานี้คางเมิ่งสำคัญกว่า ดังนั้นเธอจึงหันไปถามทันทีว่า “เสี่ยวเมิ่ง ตาของคุณเป็นอย่างไรบ้าง? ฉันจะส่งคุณไปที่โรงพยาบาลทันทีเลย”

“ในวันพรุ่งนี้รายการวาไรตี้โชว์นี้ก็จะเริ่มตัดต่อแล้ว และรายการวาไรตี้โชว์จะต้องถ่ายทำให้เสร็จสิ้นภายในคืนพรุ่งนี้ ถ้าพวกคุณจากไปในตอนนี้ งั้นทุกคนก็จะต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อพวกคุณในวันนี้!”

แต่เดิมผู้กำกับก็ไม่พอใจมากอยู่แล้ว และตอนนี้ก็มาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ผู้กำกับก็เริ่มไม่ปลื้มขึ้นมาในทันที

“ถ้าทุกข์แค่นี้ก็อดทนไม่ได้ แล้วจะมาเป็นดารานักแสดงทำไมกัน? ”

เนี่ยเฟิงหรี่ตา ในหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสังหารไปแล้ว

“ฉันไม่เป็นไร พี่ฟาง ไม่ต้องทำให้งานล่าช้า ผู้กำกับ ฉันจะไปล้างตาด้วยน้ำเปล่าสักหน่อย! อีกสักครู่แต่งหน้าเสร็จแล้วฉันจะกลับเข้ามา!”

คางเมิ่งปิดตาของตัวเองและเดินออกจากเวทีไปด้วยท่าทางโซเซ

“เอาล่ะ ทุกคนพักผ่อนก่อนสักครู่ รอเธอสักหน่อย!”

ผู้กำกับจัดช่วงพักอย่างไม่เต็มใจ

คางเมิ่งรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และล้างตาด้วยน้ำสะอาด แต่ก็ยังไม่สามารถลบเลื่อมแผ่นแวววาวในดวงตาของเธอออกได้ นอกจากนี้คางเมิ่งยังใส่คอนแทคเลนส์อีกด้วยในวันนี้ ซึ่งทำให้ลำบากมากยิ่งขึ้น

“พี่เจ็ด คุณรู้สึกอย่างไรบ้างในตอนนี้? ให้ผมช่วยดูหน่อยไหม?”

เนี่ยเฟิงก็หนีตามมาในเวลานี้

“อ๊ะใช่แล้ว! เสี่ยวเฟิง! คุณเป็นหมอใช่ไหม? ช่วยดูตาฉันที! ฉันรู้สึกเหมือนตาฉันแทบจะบอดแล้ว!”

คางเมิ่งแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงต่อหน้าคนนอก ตอนนี้เธอไม่สามารถสนใจอะไรได้มากขนาดนั้นแล้ว และคว้าแขนของเนี่ยเฟิงในความคลุมเครือ

เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปทันที และเปิดตาของคางเมิ่ง และทั้งสองคนก็อยู่ใกล้ชิดกันมาก “ให้ผมดูหน่อยว่าเป็นอะไรกับตาของคุณ”

เนี่ยเฟิงเห็นว่าดวงตาของคางเมิ่งแดงก่ำไปหมด ซึ่งดูน่ากลัวมากในแวบแรก

“น่าจะมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปในดวงตาของคุณ ผมจะช่วยคุณหาว่ามันอยู่ที่ไหนก่อนที่จะหยิบมันออกมา พี่ฟาง คุณไปเอาสำลีก้านสะอาดมา”

พี่ฟางพยักหน้าทันที เดินไปที่ห้องแต่งตัว และหยิบสำลีก้านที่สะอาด

เนี่ยเฟิงกำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจดวงตาของคางเมิ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตว่า มีคนแอบถ่ายฉากนี้ไว้

หลังจากที่พี่ฟางกลับมา คนที่ถ่ายรูปก็หายไปอย่างไร้เงาแล้ว

เนี่ยเฟิงใช้สำลีก้านสะอาดช่วยคางเมิ่งขจัดสิ่งแปลกปลอมออกจากดวงตาของเธอ “คอนแทคเลนส์คู่นี้ของคุณเสื่อมสภาพไปแล้ว จึงไม่สามารถสวมใส่ได้อีกต่อไปแล้ว ถอดออกก่อนเถอะ”

“หือ? แล้วฉันควรทำอย่างไรดี? ฉันไม่ได้มีคู่สำรองเลย.........”

คางเมิ่งกระพริบตา ยังคงรู้สึกไม่สบายอยู่ที่ดวงตาของเธอเล็กน้อย