บทที่ 366 งานวันเกิด

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงหล่อนจะอยากหนีก็หนีไม่พ้นหรอก พวกนี้เป็นคนของฉันหมด พวกเขาอยู่ในมือฉันเดี๋ยวก็กลับมาอีกแน่”

เดิมทีเย่หรูเสว่อยากจะตามไป เพียงแต่ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือจัดงานวันเกิดให้ดี ถ้าเธอตามไป คนทำงานที่นี่ก็จะน้อย

“เราอย่าพึ่งคุยกันเรื่องพวกนี้เลย ฉันไปเรียกเพื่อนร่วมงานฉันมาจัดการคนพวกนั้นก่อน ยังจะต้องตกแต่งงานวันเกิดต่อ！”

เย่หรูเสว่พูดจบ ก็เดินไปโทรศัพท์ข้างๆ

หลินซูอินอดถอนหายใจไม่ได้“ช่วงเวลาแบบนี้คนอะไรก็มีหมด ช่างน่ากังวลจริงๆเลย”

“น้องสามอย่ากลัวไปเลย มีพวกเราอยู่ด้วยทั้งคนไม่ใช่เหรอ？เราจะปกป้องพวกเธออย่างดี”หยูจิงหงถึงแม้จะดูสวยมาก แต่เธอเป็นคนไม่อ่อนโยนเลย

หลินซูอินหัวเราะแล้วพยักหน้า“พี่สองพูดถูก”

ทั้งหมดการตกแต่งงานวันเกิดต่อ

ผ่านไปไม่นาน คนของโรงพักก็มาถึง หลังจากที่เย่หรูเสว่ส่งมอบตัวพวกที่หาเรื่องให้พวกเขาไปแล้ว ก็สั่งการอีกว่า“ยังมีคนที่บงการอีก พวกคุณไปสอบสวนนะ ดูสิว่าจะถามอะไรออกมาได้ไหม”

พวกเขาต่างพากันพยักหน้า“รับทราบครับ คุณไปทำธุระของคุณต่อเถอะครับ！”

หลังจากที่เย่หรูเสว่มองดูคนถูกพาไปแล้ว ถึงไปถอนหายใจ“หวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะจะเจียมเนื้อเจียมตัว เดี๋ยวอย่ากลับมาอีกแล้วกัน”

ตอนนี้สิ่งที่พวกเธอคาดหวังที่สุดนั่นก็คือการไม่ถูกรบกวน พวกเธออายุไล่เลี่ยกัน เพียงแต่ชิวมู่เฉิงเป็นคนโต ตอนนี้เป็นวันเกิดของเธอ แน่นอนว่าทุกคนต่างหวังว่างานวันเกิดจะไม่ถูกทำลาย

ท้องฟ้าค่ำมืดลง อย่างไม่รู้ตัว เนี่ยเฟิงที่อยู่ในบริษัทเทียนหลงเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงหันไปพูดกับชิวมู่เฉิงที่นั่งทำงานอยู่ว่า“พี่ใหญ่ครับ พี่หยุดทำงานได้แล้ว ตอนนี้ค่ำแล้วนะครับ เราควรไปทานข้าวกันใช่ไหม？”

ชิวมู่เฉิงที่นั่งทำงานมาทั้งวัน เธอเงยหน้าขึ้นไปมองข้างนอกหน้าต่าง เป็นไปตามขาดท้องฟ้ามืดแล้ว“ได้ นายอยู่เป็นเพื่อนฉันมาทั้งวันแล้ว ต้องหิวแน่ๆ นายพูดมาสิว่าอยากกินอะไร？เดี๋ยวพี่ใหญ่พาไปกินเอง”

เนี่ยเฟิงเอียงศีรษะเล็กน้อย“งั้นผมหาสถานที่หนึ่งนะครับ！เราไปโรงแรมแชงกรีลากันดีไหมครับ？พี่ว่ายังไง？”

“ได้”ชิวมู่เฉิงพยักหน้า ถึงเนี่ยเฟิงบอกว่าอยากไปเมืองนอก ชิวมู่เฉิงก็พร้อมตกลงทันที

ชิวมู่เฉิงที่จัดเก็บข้าวของบนเล็กน้อย แล้วพาเนี่ยเฟิงไปขึ้นรถที่ลานจอด ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังโรงแรมแชงกรีลา

ตอนนี้เอง เย่หรูเสว่พวกเธอตกแต่งงานเสร็จแล้ว สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย พวกเธอต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย

“ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะชอบที่นี่ไหม”

เย่หรูเสว่รู้สึกกังวลเล็กน้อย

“ชอบแน่นอน！พี่อย่ากังวลไปเลย！”

คางเมิ่งมีความมั่นใจมาก พวกเธอเตรียมของขวัญกันเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่มันเป็นความตั้งใจของพวกเธอ

ผ่านไปไม่นานเนี่ยเฟิงก็เดินทางมาถึงโรงแรมแชงกรีลา หลังจากที่ถึงโรงแรมแล้ว ชิวมู่เฉิงบอกอยากจองที่นั่ง

“ไม่ต้องจองหรอกครับ ผมจองไว้แล้ว เราตรงขึ้นไปก็พอแล้ว”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง ชิวมู่เฉิงอดที่จะตะลึงไม่ได้“นายไปจองตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย？ทำไมไม่บอกกับฉันเลย？โรงแรมนี้ราคาแพงมากเลยนะ”

ความหมายก็คือ นายอย่าใช้เงินเลย จะใช้ก็ใช้เงินฉันสิ

ชิวมู่เฉิงยังคงเห็นว่าเนี่ยเฟิงเป็นเด็กที่ไม่มีงานทำ คิดว่าเขาเป็นนักศึกษาที่พึ่งจบออกมาเผชิญหน้ากับสังคมได้ไม่นาน

เนี่ยเฟิงกะพริบตาปริบๆ“ทำไมเหรอครับ？ต้องให้พี่ใหญ่เลี้ยงข้าวผมทุกที ถึงยังไงผมก็ต้องเลี้ยงพี่ใหญ่สักครั้งไม่ใช่เหรอครับ？พี่ใหญ่ พี่อย่าคิดมากอีกเลย รีบตามผมขึ้นไปด้านบนเถอะ！”

เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าพวกเธอพบกับอุปสรรคเล็กน้อย เพราะว่าเย่หรูเสว่พวกเธอคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ได้บอกกับเนี่ยเฟิงไป

ตอนนี้เนี่ยเฟิงกับชิวมู่เฉิงขึ้นไปชั้นบนด้วยกัน มาถึงห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีท