บทที่ 367 ไม่มีเวลาสนใจ

คนหลายคนหัวเราะคึกคักกันอย่างมีความสุข ถึงแม้งานวันเกิดจะมีคนเพียงไม่กี่คน แต่กลับครึกครื้นเป็นอย่างมาก

ฝั่งพวกเขามีความสุขกันมาก ห้องวีไอพีอีกห้อง กลับเต็มไปด้วยความกดดัน

“ลู่ลู่ เธอเป็นอะไรไป？วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ แต่ทำไมเธอไม่มีความสุขเลยเหรอ？”

เนี่ยหยุนเฟยมองดูท่าทางบึ้งตึงของลูกสาวตนเอง ในใจของเขาก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน จึงรีบเข้าไปปลอบใจทันที

“คุณพ่อคะ！หนูบอกแล้วว่าหนูไม่ชอบเมืองจินไห่！ทำไมยังไม่กลับอีกคะ？เมืองจินไห่มีอะไรดีกัน？หนูอยู่ที่นี่ก็มีแต่คนอื่นรังแกหนู！”

เนี่ยลู่ลู่โกรธจนกระทืบเท้าไปมา

“เป็นอะไรไปเหรอ？ใครรังแกลูกสาวสุดที่รักของพ่อ？”

เนี่ยหยุนเฟยพึ่งกลับจากพบลูกค้า ก็เห็นลูกสาวของตนเองมีสภาพแบบนี้แล้ว เนี่ยหยุนเฟยมีแค่ลูกสาวเพียงคนเดียว แน่นอนว่ารักเหมือนแก้วตาดวงตา เขาจะยอมปล่อยให้คนอื่นรังแกเนี่ยลู่ลู่ได้อย่างไร？

“ผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดห้องวีไอพีข้างๆ！หนูบอกแล้วไง หนูจะเอาห้องวีไอพีของพวกหล่อนมารับรองเพื่อนของหนู！คุณพ่อก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าเพื่อนของหนูล้วนแล้วแต่เป็นคนอย่างไร？ฐานะของพวกเขาสูงส่งขนาดนั้น แน่นอนว่าเหมาะสมกับห้องห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทที่สุด！ตอนนี้กลับให้หนูอยู่ห้องวีไอพีแบบนี้ หนูรับไม่ได้จริงๆค่ะ！”

ความจริงห้องวีไอพีห้องนี้ไม่เลวเลย เพราะว่าห้องวีไอพีของโรงแรมแชงกรีลาดีทุกห้อง

แต่ห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทมีเพียงแค่ห้องเดียวเท่านั้น แน่นอนว่าเนี่ยลู่ลู่อยากได้ห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทห้องนั้น

เธอเป็นเจ้าหญิงเมื่ออยู่ในบ้านของเธอ คนอย่างเธอนั้น อยากได้ลมต้องได้อยากได้ฝนก็ต้องได้ ไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติของการถูกรังแกมาก่อน！

แต่กลับถูกคนกลุ่มนั้นข่มขู่！พอนึกถึงก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก！

“คุณพ่อคะ！พ่อต้องคิดวิธีนะคะ！เพื่อนของหนูจะมากันแล้ว หนูไม่อยากโดนดูถูก！”

ผู้ชายที่เนี่ยลู่ลู่ชอบยังได้รับการเชิญอีกอีกด้วย ถ้าหากครั้งนี้ขายหน้า เนี่ยลู่ลู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน？

เนี่ยหยุนเฟยรักเนี่ยลู่ลู่เป็นปกติอยู่แล้ว พอได้ยินเนี่ยลู่ลู่พูดดังนั้น เขาจึงพยักหน้า“ได้ งั้นตอนนี้เราไปดูกัน ว่าพอจะคุยเจรจากับพวกหล่อนได้ไหม”

“ไม่ต้องเจรจาหรอกค่ะ！”

เนี่ยลู่ลู่กรีดร้องขึ้นมา“หนูจะเอาห้องห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีท！หนูจะเอาแต่ห้องนั้น！ถ้าเอาไม่ได้！หนูจะไม่คุยกับคุณพ่ออีก！คุณพ่อคะ！”

เนี่ยหยุนเฟยหัวเราะหึๆพลางตอบรับ“ได้จ๊ะๆๆ ลู่ลู่เชื่อฟังนะ เดี๋ยวพ่อจะช่วยเอง หนูวางใจเถอะ”

เนี่ยลู่ลู่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงพลางเท้าสะเอว เหมือนกาน้ำหนึ่งใบเลย ยโสโอหังเป็นอย่างมาก

ในเวลานี้เอง เนี่ยซื่อม่าวกับพวกของเนี่ยหยวนเต้ามาถึงโรงแรมแชงกรีลา“เหมยเหมย ลูกแน่ใจเหรอว่าใช่ที่นี่？”

จางเจ๋มองดูทางเดิน“ดูเงียบสงบขนาดนี้ไม่เหมือนงานเลี้ยงวันเกิดเลย”

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาค่ะ？เราเข้าไปถามดูเถอะ บอกว่าเราเป็นแขกก็พอ！”

เนี่ยเหมยเหมย เดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ถามพนักงานว่างานวันเกิดของเนี่ยลู่ลู่จัดที่ไหน

เป็นไปตามคาดพนักงานต้อนรับบอกกับพวกเขาแล้ว ก็รีบนำทางไปด้านบนทันที พึ่งเดินมาถึงลิฟต์ ก็เผชิญหน้ากับพวกเขาแล้ว

“สวัสดีครับ！พี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ？พี่ใหญ่！ไม่เจอกันนานเลยนะครับ！”

เนี่ยซื่อม่าวมองไปที่เนี่ยหยุนเฟย แล้วรีบเข้าไปทำตัวสนิททันที เนี่ยหยุนเฟยคิดไม่ถึงว่าจะเจอญาติพวกนี้ เขารีบกระแอม“คุณคือ？”

“พี่ใหญ่ช่างเป็นขุนนางช่างลืมจริงๆเลยนะครับ ผมเนี่ยซื่อม่าวไงครับ！”

“อ๋อ！ที่แท้ก็ซื่อม่าวนี่เอง ไม่เจอกันนานเลยนะ ทำไมถึงมาเมืองจินไห่ได้ล่ะ？ได้ยินว่าทั้งครอบครัวของนายย้ายไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

เนี่ยหยุนเฟยมีชีวิตดีกว่าเนี่ยซื่อม่าวเยอะมาก สวนเสื้อผ้าเครื่องประดับอย่างหรูหรา

จางเจ๋ที่เห็นแล้วรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก เพียงแต่เวลานี้ไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้ พวกเขายังต้องปรึกษาเรื่องเกี่ยวกับเนี่ยเฟิง

“อั้ยหยา ผมกลับมาอีกแล้วไม่ใช่เหรอ？พี่ใหญ่ผมจะไม่อ้อมค้อมแล้วกัน ผมจะจะปรึกษากับพี่ตรงๆ เรื่องนี้ผมจะต้องบอกกับพี่ให้ได้”