บทที่ 372 ถูกจับทันที

ทุกคนอึ้งไปเลย ผู้หญิงคนนี้เป็นตำรวจได้ยังไง？

เนี่ยลู่ลู่อยากจะดิ้นรน แต่เธอโดนมือของเย่หรูเสว่จับไว้จนดิ้นไม่หลุด

เย่หรูเสว่พูดอย่างเย็นชา“คุณทำของมีค่าของคนอื่นเสียหายและยังต้องการทำลายหลักฐานอีก？ฉันจะบอกคุณ มันเป็นไปไม่ได้！คุณถูกจับแล้ว ยอมไปกับฉันดีกว่า！”

เย่หรูเสว่หยิบกุญแจมือออกมาและใส่ที่มือของเนี่ยลู่ลู่ทันที เนี่ยลู่ลู่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน？เธอตกใจมากๆ

“พี่ใหญ่ พวกคุณฉลองวันเกิดเลย ไม่ต้องสนใจฉัน”

เย่หรูเสว่ต้องการนำตัวผู้หญิงคนนี้ไปที่สถานีตำรวจด้วยตัวเอง เพราะเธอเป็นคนที่น่ารังเกียจมากๆ

ชิวมู่เฉิงพยักหน้า คนอื่นๆอยากหนีแต่ก็หนีไม่ได้ เพราะพวกเขาเป็นพยานบุคคล ต้องไปให้การที่สถานีตำรวจ

หลังจากเสียเวลาเกือบสองชั่วโมง เนี่ยลู่ลู่ก็ถูกควบคุมตัวชั่วคราว ชิวมู่เฉิงและคนอื่นๆยืนรออยู่ด้านนอกสถานีตำรวจ

เนื่องจากเย่หรูเสว่ก็เป็นสมาชิกในครอบครัว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง

“พี่ใหญ่ ฉันเคยพูดแล้ว ให้พวกพี่ไปก่อนไม่ใช่เหรอ？พวกพี่มาที่นี่ทำไม？”

เย่หรูเสว่ออกมาก็เห็นพวกเขาและรู้สึกแปลกใจ

เนี่ยเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม：“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต้องไปทานอาหารพร้อมหน้ากันอยู่แล้ว”

“โอเค！เพราะพวกเขาก่อเรื่อง ทำให้พวกเรายังไม่ได้ทานอาหารเลย！”

สถานที่จัดงานก็รกไปหมด แต่พนักงานของโรงแรมแชงกรีลาบอกว่า พวกเขายังเก็บห้องวีไอพีให้พวกเขา

ครั้งนี้ไม่มีคนอย่างเนี่ยลู่ลู่ค่อยก่อเรื่อง ทำให้พวกเขาได้ทานอาหารพร้อมหน้ากัน

“พี่ใหญ่ ฉันขอโทษจริงๆ ดูเหมือนว่าของขวัญที่ฉันได้เตรียมให้พี่ใหญ่ คงต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ๆถึงจะสามารถสวมใส่ได้”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจและพูดกับชิวมู่เฉิง

ชิวมู่เฉิงส่ายหัว“ไม่เป็นไรจริงๆ ในทางกลับกัน สิ่งที่ฉันเป็นห่วงคือคุณไม่ได้รับความเป็นธรรมและรู้สึกน้อยใจหรือเปล่า เพราะฉันไม่อยากเห็นคุณโดนรังแก”

“พี่ใหญ่พูดถูก รังแกพวกเราได้ แต่ห้ามรังแกน้องชายของพวกเรา”

หยูจิงหงก็พยักหน้าทันที

“แต่ฉันรู้สึกแปลกใจ คนที่ชื่อหวังฉวนบอกว่า Victoria's Tears เป็นของแท้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”

คางเมิ่งก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน เพราะ Victoria's Tears ของพวกเขาเป็นของปลอม เป็นของลอกเลียนแบบไม่ใช่เหรอ

“ฉันเป็นคนไปยืมมาจากพิพิธภัณฑ์เอง ฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์”

“ถ้าเป็นอย่างงั้นก็แย่แล้ว เขายืมของล้ำค่าขนาดนี้ให้คุณ ตอนนั้นมันเสียหายไปแล้ว คุณจะไปอธิบายกับเขายังไง？”

หลินซูอินรู้สึกกังวล“พวกเราทั้งหมดต้องไปขอโทษเขาพร้อมกับคุณ？”

“ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้น”

อันที่จริงหมิงอี๋หานรู้ว่าของชิ้นนี้เป็นของเนี่ยเฟิงอยู่แล้ว เพียงแต่เนี่ยเฟิงไม่รู้จะอธิบายกับพี่สาวทุกคนยังไง

“ทำไมถึงบอกว่าไม่จำเป็นละ？นี่มันเป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้เลยนะ！Victoria's Tears เป็นของที่ล้ำค่ามากๆนะ！”

โจวลี่ซือพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“ถ้าต้องชดใช้จริงๆ พวกเราก็ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ”

ชิวมู่เฉิงพยักหน้า：“ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของน้องห้า พวกเราหนีไม่ได้ พวกเราต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ”

หมิงอี๋หานเหลือบมองเนี่ยเฟิง เธอต้องการดูว่าครั้งนี้เนี่ยเฟิงจะพูดอะไรเพื่อโกหกเรื่องนี้

เนี่ยเฟิงนิ่งไปชั่วครู่ พี่สาวทุกคนนึกว่าเนี่ยเฟิงกำลังโทษตัวเองอยู่ ก็รีบปลอบใจเขาทันทีและพูด：“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ พวกเรารู้ว่าคุณต้องการเซอร์ไพรส์พี่ใหญ่ ในเมื่อเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว ก็ให้พวกเราเผชิญหน้ากับมันพร้อมกัน”

คางเมิ่งตบไหล่ของเนี่ยเฟิงเบาๆ

“อันที่จริง ขอสิ่งนั้นมันเป็นของฉันจริงๆ ไม่ใช่ของพิพิธภัณฑ์”

เมื่อเนี่ยเฟิงพูดจบ เขาก็เงยหน้ามองหน้าพี่สาวทุกคน

“อะไรนะ？มันเป็นไปได้ยังไง？”