บทที่ 375 โดนเอาเปรียบแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เนี่ยซื่อม่าวและคนในครอบครัวรอเนี่ยหยุนเฟยสั่งสอนเนี่ยเฟิง

ถึงแม้พวกเขาทั้งครอบครัวจะไม่มีความสามารถ แต่ครอบครัวของเนี่ยหยุนเฟยไม่เหมือนกับพวกเขา เพราะครอบครัวของเนี่ยหยุนเฟยเป็นครอบครัวเดียวที่ประสบความสำเร็จมากๆในตระกูลเนี่ย

ในตระกูลเนี่ย ทุกคนอย่างจะประจบเขา？

เมื่อเนี่ยซื่อม่าวและคนอื่นๆรอจนเกือบจะทนไม่ไหว เนี่ยหยุนเฟยได้โทรมาหาพวกเขา

“บริษัทของฉันประสบปัญหานิดหน่อย ฉันเลยอยากยืมเงินกับคุณสักหน่อย”

ถึงแม้ว่าเนี่ยซื่อม่าวอยากจะปฏิเสธ แต่ถ้าเขาสามารถช่วยเนี่ยหยุนเฟยในครั้งนี้ เขาก็จะเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งในอนาคตแน่นอน ？เนี่ยซื่อม่าวคิดอย่างรอบคอบแล้วว่ามีแต่ผลดี เขาก็เลยเอาทรัพย์สินทั้งหมดของตัวเองให้เนี่ยหยุนเฟยไป

เขาไม่ได้ปรึกษากับคนในครอบครัวตัวเองเลย

ในวันนี้ เนี่ยหยุนเฟยใช้วิธีนี้ยืมเงินกับคนที่เขารู้จักทั้งหมด มีบางคนไม่ยืมเงินให้เขา แต่ผู้คนส่วนใหญ่เต็มใจที่จะยืมเงินให้เขา เพราะบริษัทของเนี่ยหยุนเฟยเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงมาก ทุกคนก็อยากประจบเขา

เดิมทีเนี่ยหยุนเฟยวางแผนจะขายทรัพย์สินของบริษัท แต่จู่ๆบริษัทของเขาก็ล้มละลาย ทำให้เขาไม่รู้จะรับมือยังไง เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดของเนี่ยเฟิงที่พูดกับเขาที่ร้านกาแฟ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นฝีมือของเนี่ยเฟิง

เนี่ยหยุนเฟยตกใจมากๆกับความคิดของตัวเอง ถ้าเป็นฝีมือของเนี่ยเฟิงจริงๆ เขาจงใจทำให้ตัวเองล้มละลาย？

ถึงแม้ว่าเนี่ยหยุนเฟยจะกังวลลูกสาวที่อยู่ในคุกมากๆ เพราะเนี่ยหยุนเฟยในตอนนี้ก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกัน ถ้าต้องเลือกระหว่างลูกสาวกับตัวเอง เขารู้ดีว่าคนไหนสำคัญกว่ากัน

เพราะเนี่ยหยุนเฟยเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆ ดังนั้นเนี่ยหยุนเฟยก็เลยยืมเงินจากญาติพี่น้องทั้งหมด บอกว่าบริษัทประสบปัญหานิดหน่อย อันที่จริงเขาวางแผนเอาเงินก้อนนี้แล้วหนีไป

เนี่ยหยุนเฟยคิดว่าถ้าตัวเองสามารถกลับมายืนหยัดอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง ค่อยหาวิธีช่วยลูกสาวตัวเองออกมา แต่เนี่ยเฟิงเดาออกว่าเนี่ยหยุนเฟยกำลังคิดอะไรอยู่ ในขณะที่เนี่ยหยุนเฟยวางแผนคิดจะหนี เนี่ยเฟิงก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาจะหนีไปที่ไหน

เนี่ยหยุนเฟยจองตั๋วเครื่องบินไว้ในวันรุ่งขึ้น เขาโดนคนของเนี่ยเฟิงจับไว้ก่อนที่เขาจะเดินทางไปถึงสนามบิน

“พวกคุณเป็นใคร？จับฉันทำไม？ฉันจะบอกพวกคุณ ฉันมีผู้มีอำนาจหนุนหลัง พวกคุณไตร่ตรองให้ดีๆแล้วรีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะทำให้พวกคุณต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับฉัน！”

เนี่ยหยุนเฟยมองคนพวกนี้ที่มีรูปร่างหน้าตาที่ดุร้ายป่าเถื่อน ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เดิมทีเขาวางแผนที่จะหนีไปในวันนี้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะโดนลักพาตัว ก่อนที่เขาจะเดินทางถึงสนามบิน และเขาก็ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครมาจากไหน

“คุณมีผู้มีอำนาจหนุนหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันถึงไม่รู้？ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ผู้มีอำนาจที่คุณพูดถึงเขาเป็นใคร？”

เนี่ยเฟิงเดินออกมา เมื่อเนี่ยหยุนเฟยมองเห็นเนี่ยหยุนเฟยก็โกรธขึ้นมาทันที：“เนี่ยเฟิง！ไอ้เด็กเวร แกหาคนมาลักพาตัวฉัน？แกรู้ไหมว่าเรื่องอย่างนี้มันผิดกฏหมาย！”

“ฉันยังเคยฆ่าคนมาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่จับกุมตัวคุณ ไม่งั้นคุณคิดว่าฉันมีชีวิตรอดจากต่างประเทศในช่วงหลายปีมานี้ได้ยังไง？”

เนี่ยเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาและมองเนี่ยหยุนเฟยด้วยความดูถูก“คนเราไม่ว่าจะโหดเหี้ยมแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกของตัวเอง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะทิ้งลูกสาวของตัวเองและหนีไปเพียงคนเดียว โดยไม่สนใจชีวิตของคนในครอบครัว คุณจะทิ้งภาระหนี้ที่คุณยืมมาให้ภรรยาตัวเองแบกรับเหรอ？”

เนี่ยเฟิงพูดจบ สีหน้าของเนี่ยหยุนเฟยก็เปลี่ยนไป เนี่ยหยุนเฟยกำหมัดของตัวเองไว้แน่นและตะโกนออกมา“เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เพราะคุณ？คุณไม่จำเป็นต้องทำตัวเสแสร้ง！”

“เลี้ยงดูแต่ไม่ยอมสั่งสอน คือความผิดของพ่อแม่ เป็นเพราะคุณตามใจและรักลูกสาวมากจนเกินไป จึงทำให้ลูกสาวของคุณเป็นแบบนี้ เธอโยนสิ่งของของผู้อื่นเสียหายก็ต้องชดใช้ นี่มันก็เป็นเรื่องปกติ คุณหลอกยืมเงินกับญาติพี่น้องทั้งหมด เอาเงินจำนวนนี้ไปเสวยสุขที่ต่างประเทศ คุณคิดว่าฉันพูดถูกไหม？”