บทที่ 393 ฟ้องร้อง

บนใบหน้าเขาไม่มีร่องรอยที่แปลกประหลาดอะไรเลย เพราะว่าเนี่ยเฟิงให้คนแต่งหน้าให้เขาตั้งแต่แรกแล้ว

แรงกระทบของฉินเทียนกังในเมืองหยางเฉิงรุนแรงมาก เพราะว่าเขากระโดดเข้าร่วมเป็นหนึ่งในสิบอันดับยักษ์ใหญ่ของมณฑลซานเจียง

ดังนั้นครั้งนี้ไม่เพียงแค่มีบุคคลในสังคมชนชั้นสูงที่มามากมาย ยังมีนักข่าวมาด้วยจำนวนมาก

ฉินเห้าหรานก็ถูกรับมาที่นี่ด้วย เขานั่งอยู่ข้างๆอย่างเชื่อฟัง แต่ก็มองออกได้ว่าสีหน้าของเขาทรุดโทรมเหลือเกิน อาจจะโดนทรมานจนไม่เป็นคนแล้ว

เนี่ยเฟิงจ้องมองฉินเห้าหรานอยู่ไกลๆ ฉินเห้าหรานดูเหมือนมีการสังเกตถึง เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นเนี่ยเฟิงแล้ว

ในชั่วพริบตาเดียวนั้นพอเห็นเนี่ยเฟิง อยู่ดีๆฉินเห้าหรานสติวิปลาสร้องตะโกน

ชิวมู่เฉิงเห็นฉินเห้าหรานแยกเขี้ยวยิงฟันพุ่งมายังเนี่ยเฟิง รีบขวางอยู่ข้างหน้าเนี่ยเฟิงทันที

“คุณอยากจะทำอะไร?!”

เสียงเธอเคร่งขรึมเฉียบขาดโมโหร้องตะโกน คนอื่นๆเห็นสภาพ รีบเข้าไปกดทับฉินเห้าหรานไว้

“ขอโทษจริงๆ คุณชายบ้านเราก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่เช่นกัน สติวิปลาสมาโดยตลอด พอเห็นคนก็อารมณ์รุนแรง ขอพวกคุณอภัยให้เขาเถอะ”

พวกสื่อมวลชนถ่ายรูปหลายใหม่กับฉากนี้ คนอื่นๆล้วนแอบกระซิบกระซาบด้วยว่า “คุณฉินล้วนเป็นคนใจบุญสุนทานมาโดยตลอด นึกไม่ถึงว่าถึงขนาดตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เป็นอย่างที่คิดไว้ ทำดีไม่ได้รับสิ่งที่ดีจริงๆ!”

“น่าเสียดายมากจริงๆ คุณฉินยังเยาว์วัยขนาดนั้น แต่กลับทิ้งความเสียดายไว้เช่นนี้”

คำพูดเหล่านี้ล้วนส่งไปยังหูเนี่ยเฟิง หลังจากเนี่ยเฟิงได้ยินแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่ว่าเขาหัวเราะอย่างคลุมเครือมาก ดังนั้นสื่อมวลชนก็ไม่ได้ถ่ายภาพไว้เช่นกัน

คนทั้งหลายเปลี่ยนกันเข้าไปมองใบหน้าผู้ตายด้วยความเคารพ

เวลาที่เนี่ยเฟิงเข้าไป มีสื่อมวลชนและคนอื่นๆจำเขาได้แล้ว “คนนี้ไม่ใช่คุณชายของตระกูลเนี่ยเหรอ? ได้ยินว่าเขารอดจากความตายกลับมาได้!”

“คุณดูคุณสิพูดอะไรล่ะ? เขารอดจากเหตุการณ์ที่เลวร้าย!”

ตระกูลเนี่ยก็ถือว่าเป็นตำนานมานาน เพียงแค่ในตอนต้นเรื่องเกิดอย่างฉับพลัน ดังนั้นคนทั้งหลายของตระกูลหลักตายไปหมดแล้ว นึกไม่ถึงว่าถึงขนาดยังมีคนนี้ที่มีชีวิตอยู่

“แต่ก่อนคุณฉินร่วมกิจกรรมกับเจ้าบ้านตระกูลเนี่ยมาโดยตลอด ทั้งสองคนก่อตั้งมูลนิธิการกุศลเพื่อคนพิการขึ้นมา ทุ่มแรงในการทำงานการกุศลมาโดยตลอด ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นคนใจบุญสุนทานล่ะ”

“ก็จะไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้มูลนิธิการกุศลยังอยู่เหมือนเดิม แต่น่าเสียดายคนใจบุญสุนทานทั้งสองคนไม่อยู่แล้ว......อั้ย!”

คนทั้งหลายแอบกระซิบกระซาบ พูดอยู่แบบนี้เสียงเบาๆ เสียงถอนหายใจขึ้นๆลงๆ

แม้ว่าพวกเขาทอดถอนใจเช่นนี้ แต่ว่าปีนั้นที่เกิดเรื่อง ไม่มีสักคนยื่นมือช่วยเหลือเหมือนเดิม

เรื่องที่เกิดในปีนั้นทำให้คนมีความคิดเห็นแตกต่างกัน มีคนพูดว่าตระกูลเนี่ยล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน ก็มีคนพูดว่าตระกูลเนี่ยทำการกุศลปลอม

ยิ่งมีคนพูดว่าสมน้ำหน้าตระกูลเนี่ย

พวกเขาแบ่งแยกตระกูลเนี่ยอย่างไร้น้ำใจอยู่ หน้าหนึ่งพูดให้ร้ายมันอยู่ อีกหน้าหนึ่งสรรเสริญมันอย่างไร้ยางอายอยู่

ต่อสิ่งเหล่านี้เนี่ยเฟิงล้วนไม่ค่อยแคร์ เพราะว่าเขายังไงก็ได้

หลังจากเนี่ยเฟิงลงมาแล้ว สื่อมวลชนล้อมรอบเข้าไปทันที “คุณชายเนี่ย สมัยก่อนคุณฉินที่ร่วมกิจกรรมกับบิดาคุณปัจจุบันนี้เสียชีวิตด้วยโรคกะทันหันแล้ว คุณมีอะไรอยากจะพูดไหม?”

“คุณชายเนี่ย เรื่องเหล่านั้นที่เกิดขึ้นในปีนั้นคุณอาฆาตแค้นไหม?”