บทที่ 392 ตายแล้ว

“จัดเก็บสักหน่อย”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดคำหนึ่งกับคนของสำนักมังกร ก็ออกจากโรงแรมเลย นั่งรถไปหาชิวมู่เฉิง

ในเวลานี้ชิวมู่เฉิงร้อนใจมากแล้ว หลังจากมองเห็นเนี่ยเฟิงกลับมา จึงโล่งอกไปที

“แกไม่เป็นไรนะ?”

“ผมไม่เป็นไรล่ะ!”

เนี่ยเฟิงยิ้มจนบริสุทธิ์ใจงามไปหมด รูปร่างลักษณะที่ใจดำอำมหิตเหมือนเมื่อกี้ล้วนไม่มีสักนิด

“แกไปนานขนาดนี้ ฉันกังวลมาก เดิมทีอยากจะโทรหาแกสักหน่อย แต่ก็กังวลว่าจะส่งผลกระทบต่อแกอีก ฉินเทียนกังคนนั้นไม่ได้ทำอะไรกับแกใช่ไหม?”

ยามปกติชิวมู่เฉิงพูดน้อยมาก ล้วนทำงานมากกว่า แต่ครั้งนี้กลับถามต่อๆกันเป็นชุด มองออกได้ว่ากังวลกับเนี่ยเฟิงมาก

เนี่ยเฟิงรู้สึกเพียงว่าในใจอบอุ่น เขาแสยะปากยิ้มอยู่ตอบกลับว่า “ไม่เป็นไร ฉินเทียนกังเมื่อก่อนเป็นเพื่อนที่ร่วมทำกิจกรรมด้วยกันกับบิดาผม ตอนนี้ยังวางแผนจัดการบริหารหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการที่ร่วมหุ้นกันกับบิดาผมอยู่ล่ะ! เขาจะทำอะไรกับผมได้เหรอ?”

“คนคนนั้นฉันดูแล้วไม่ใช่ง่ายๆ”

ชิวมู่เฉิงส่ายหัวต่อๆกัน วิเคราะห์แบบนี้

“ไม่มีอะไรๆ ไม่ว่าง่ายหรือไม่ล้วนไม่เป็นไร ไอ้หยา พี่ใหญ่ ผมอยู่ที่โน่นล้วนไม่ค่อยได้กินอะไรเท่าไหร่ ตอนนี้ผมรู้สึกหิวแล้ว ถ้าไม่พวกเราไปกินอะไรสักหน่อยล่ะ?”

เนี่ยเฟิงดูน่าสงสารมากจ้องมองชิวมู่เฉิง ชิวมู่เฉิงก็ไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธเช่นกัน พาเนี่ยเฟิงไปกินข้าวด้วยกัน

ใครจะรู้ว่าวันที่สอง ชิวมู่เฉิงก็ได้รับข่าวว่าฉินเทียนกังเสียชีวิตไปแล้ว

ชิวมู่เฉิงรู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อวานเธอยังเห็นเนี่ยเฟิงพูดคุยกับเขาอยู่ล่ะ ทำไมวันนี้ก็เสียแล้วเหรอ?

เธอไปซักถามสักรอบ รับรู้ว่าเป็นอุบัติเหตุ อารมณ์รุนแรงเกินไปเลือดออกในสมองตายแล้ว

“พี่ใหญ่ คุณเป็นอะไรเหรอ? ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้นล่ะ?”

ตอนที่เนี่ยเฟิงมาหาชิวมู่เฉิง มองเห็นสีหน้าของชิวมู่เฉิงดูเหมือนไม่ค่อยดีมาก รีบซักถาม

“แกฟังแล้วน่าจะมีความหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ฉันได้รับข่าวประกาศว่าเมื่อคืนฉินเทียนกังเลือดออกในสมองตายแล้ว”

บนใบหน้าของเนี่ยเฟิงปรากฏสีหน้าที่ตื่นตะลึงออกมาทันที “นี่เป็นไปได้ยังไงล่ะ? เมื่อคืนตอนที่ผมไป ฉินเทียนกังยังดีๆอยู่เลย”

“ดังนั้นฉันรู้สึกมีความแปลกประหลาดเล็กน้อย คนนี้ว่าจะเสียก็เสียล่ะ นี่ก็ประหลาดเกินไปแล้ว?”

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วอย่างแน่น

“แต่ว่าได้ยินข่าวนี้ ผมก็เป็นทุกข์จริงๆเช่นกัน ถึงยังไงฉินเทียนกังก็มีความสนิทสนมกันกับบิดาผม ตอนนี้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ อั้ย”

ต้องบอกว่า เนี่ยเฟิงคนนี้พูดโกหกออกมาช่างไม่ต้องเขียนฉบับร่างจริงๆ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นมิสู้ว่าพวกเราเลื่อนเวลากลับออกไปหน่อยดีกว่า พวกเราเข้าร่วมงานศพของฉินเทียนกัง”

ในใจชิวมู่เฉิงยังคงมีความกังวลเล็กน้อย “สถานะของแกพิเศษกว่า ฉันกังวลว่าจะมีคนไม่ดีต่อแก ดังนั้นพวกเรายังคงอย่าไปเข้าร่วมเลย.......”

“ผมปรากฏตัวอยู่ในสายตาของสื่อมวลชนแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้อยากจะหลบหนี เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้วเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นมิสู้พวกเราตรงไปตรงมาสักหน่อยดีกว่า”

ต่อเรื่องนี้เนี่ยเฟิงดูเปิดโปงจริงๆ

“คำพูดแม้ว่าพูดอย่างนี้ไม่ผิด แต่สงบสุขชั่ววูบได้ก็สงบสุขชั่ววูบ......”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาหนึ่งที “แต่เมื่อคืนในหอการค้าก็มีคนไม่น้อยที่เห็นการปฏิสัมพันธ์ของผมกับฉินเทียนกังทั้งสองคน ถ้าผมไม่ไปดูเหมือนจะพูดไม่ได้นะ”

คำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงกลับเป็นจริง

หลังจากชิวมู่เฉิงคิดไปสักพัก จ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็ไปด้วยกันกับแกเถอะ”

“งั้นผมไปถามสักหน่อย”