บทที่ 391 ฆ่าคนชดใช้ด้วยชีวิต

ฉินเทียนกังที่ถูกพูดตรงจุดแล้วโมโหอย่างมาก ดูลักษณะท่าทีไอ้เด็กเหี้ยคนนี้รู้ไม่น้อยเลยนะ

“ผมรู้ว่าพวกคุณเพียงแค่หยอกล้อไม่รู้จักขีดจำกัด ดังนั้นจึงเป็นเช่นนี้ คุณย่อมไม่ได้ตั้งใจอย่างแน่นอน”

ฉินเทียนกังหัวเราะแบบแกล้งๆ

“ลูกชายของคุณล้วนปัญญาอ่อนแล้ว คุณยังจะโอบอ้อมอารีกับผมขนาดนี้เหรอ? คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าผมเป็นลูกชายของคุณ แต่น่าเสียดายผมไม่มีบิดาแบบนี้อย่างคุณ”

เนี่ยเฟิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีก เป็นเรื่องของมึง

“เอาล่ะ พวกเราก็พูดออกมาตรงๆพูดให้หมดเลยเถอะ? อย่าอืดๆอาดๆอีกเลย พูดตรงจุดใครๆก็ได้ ”

เนี่ยเฟิงไขว่ห้างขึ้นมา พิงอยู่บนเก้าอี้ ใช้สายตาที่ส่อเสียดจ้องมองฉินเทียนกัง “จะแก้แค้นให้กับลูกคุณไหม?”

มือของฉินเทียนกังค่อยๆกำแน่นขึ้น ใช้สายตาที่โหดเหี้ยมอย่างหนึ่งจ้องมองเนี่ยเฟิง คล้ายดั่งมองทะลุเนี่ยเฟิงไปแล้ว

เนี่ยเฟิงกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด เขาสามารถตามฉินเทียนกังมาก็ย่อมมีความมั่นใจของตนเองแน่นอน

“เนี่ยเฟิง ทั้งๆที่คุณรู้ว่านั่นคือลูกชายของผมจึงลงมือใช่ไหม?”

ในตอนนี้ฉินเทียนกังก็แกล้งทำต่อไปไม่ได้แล้วเช่นกัน เขากำกำปั้นอย่างแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถามแบบนี้

“ใช่สิ”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจังมาก “ย่อมเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ลูกชายของคุณล้วนน่าเกลียดชังมากเช่นกันกับคุณ เพียงแค่ผมจ้องมองเขาผมก็รู้สึกรังเกียจ”

ฉินเทียนกังโมโหตบโต๊ะอย่างโหดร้าย เส้นเลือดเขียวบนหน้าผากเขาโผล่ขึ้นมา มองออกได้ว่าโมโหถึงขีดสุดแล้ว

“ผมว่าคุณมาหาที่ตาย!”

“ไม่ใช่มีคำพูดเช่นนี้หรือว่า? พ่อติดหนี้ลูกต้องคืน พูดได้อีกว่า คดีร้ายแรงในทะเลปีนั้นเพียงแค่ผมอยู่รอด แล้วอยู่รอดได้ยังไงล่ะ บัญชีนี้ไม่ควรคิดสักหน่อยเหรอ?”

เนี่ยเฟิงพูดอย่างไม่หนักหนาอะไร จนกระทั่งบนใบหน้าของเขายังมีรอยยิ้มบางๆอยู่

เพียงแค่รอยยิ้มนี้ไปไม่ถึงนัยน์ตา ทำให้คนเห็นแล้วหวาดกลัวโดยไม่มีสาเหตุ

ตอนนี้ฉินเทียนกังไม่กลัวเลย กลับโหดร้ายมากๆอย่างตรงกันข้ามเขาล่อเนี่ยเฟิงมาถึงเขตอิทธิพลของตนเองแล้ว เขาจะให้เนี่ยเฟิงมีชีวิตออกไปได้เชียวเหรอ?

“คิด! ย่อมต้องคิด! แต่ว่าคุณมีชีวิตคิดกับผมหรือไม่ก็ต้องว่ากันใหม่แล้ว!”

ฉินเทียนกังกัดฟันหลังกัดแล้วกัดอีก นัยน์ตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความโมโหแล้ว

ในเวลานี้ ทั่วทุกสารทิศทหารรับจ้างที่ใช้ปืนจริงกระสุนจริงรินหลั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก พวกเขาล้วนสวมใส่แบบครบเครื่อง ใช้ปืนไรเฟิลเล็งไปยังเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงมองแล้วมองอีก ยิ้มอยู่พูดว่า “จัดฉากใหญ่ขนาดนี้เหรอ?”

“ฮึ! เนี่ยเฟิง! ตอนนี้รู้จักหวาดกลัวแล้วเหรอ? ผมบอกกับคุณ ถึงแม้ว่าหวาดกลัวก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน! เรื่องที่ตัวแกเองทำมาแกต้องรับผิดชอบเอง!”

พอฉินเทียนกังนึกถึงช่วงเวลาดีๆชีวิตดีๆของลูกชายตนเอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นลักษณะแบบนี้ เขาก็รู้สึกปวดร้าวใจมาก!

ถึงแม้ว่าลูกชายไม่ได้ตาย แต่ต่างกันกับตายไปแล้วตรงไหนล่ะ?

ฉินเทียนกังโมโหมากๆ เพียงแค่นึกถึงว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเนี่ยเฟิงทำ เขาก็จะลงโทษด้วยวิธีฆ่าหั่นศพไอ้เด็กเหี้ยที่อยู่ต่อหน้าคนนี้!

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะให้เนี่ยเฟิงมีชีวิตอยู่ออกไปได้!

“ผมจัดการเรื่องราวล้วนเรียบง่ายมาโดยตลอด”

เนี่ยเฟิงมองแล้วมองอีก ที่นี่โดยประมาณก็มีสามสิบกว่าคน ทหารรับจ้างสามสิบกว่าคน ในมือจับปืนไรเฟิลไว้สามารถยิงเขาจนกลายเป็นตะแกรงได้

ถึงแม้ว่าบนกายเนี่ยเฟิงสวมใส่เสื้อเกราะกันกระสุนก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน

“ขอร้อง ร้องขอลูกชายผมเดี๋ยวนี้! ขอโทษกับพวกเรา!”

ฉินเทียนกังโมโหจนยั้งสติไม่อยู่ เขาอยากจะฆ่าเนี่ยเฟิงในตอนนี้ใจจะขาดเลย มองเห็นเนี่ยเฟิงก็รู้สึกโมโหโดยไม่รู้สาเหตุ

เนี่ยเฟิงยักคิ้วหนึ่งที “ผมยังคิดว่าคุณจะให้ผมทำอะไรล่ะ ที่แท้เป็นอย่างนี้ แต่ว่าขอโทษจริงๆ คนอย่างผมคนนี้จะไม่ขอโทษกับพวกคุณ”

เนี่ยเฟิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ผมเพียงแค่ส่งคุณไปเจอกับยมบาลแล้ว!”

ฉินเทียนกังกัดฟันแล้วกัดฟันอีก แม้ว่าเนี่ยเฟิงได้รับการเฝ้ามองอย่างกว้างขวาง แต่ยิ่งมากกว่านี้คือคนอื่นอยากจะให้เขาตาย เขามีชีวิตอยู่ล้วนไม่ดีต่อใคร!