บทที่390 ประจัญบาน

แม้ว่าตอนนี้ชิวมู่เฉิงจะมีเรื่องหนักใจมากมาย แต่เธอก็ยังเดินเข้าไป หลายคนจำประธานคนสวยคนนี้ได้ พวกเขาจึงเข้ามาทักทายทีละคน

แม้ว่าชิวมู่เฉิงจะสวมเสื้อกันกระสุน แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีผลกับเธอเลย

เป็นเพราะสีหน้าของชิวมู่เฉิงนั้นดูเคร่งขรึมกว่าปกติมาก เธอเพียงพยักหน้าให้คนที่มาทักทายด้วยความระแวดระวังอยู่ในสายตา

“คิดว่านี่คงเป็นคุณชายแห่งตระกูลเนี่ย เนี่ยเฟิงใช่ไหม?”

ตอนแรกเรื่องตระกูลเนี่ยรับเลี้ยงลูกสาวบุญธรรมเจ็ดคนยังไม่แพร่หลายมากนัก ก็เพราะว่าเนี่ยเจิ้งไม่ชอบใช้คนอ่อนแอมาเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อให้ได้ความเห็นอกเห็นใจ เขาทำบุญไม่ใช่ต้องการให้คนมาสรรเสริญ แต่เพราะอยากช่วยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ

ดังนั้นจึงมีน้อยคนที่รู้ว่าชิวมู่เฉิงเป็นพี่สาวของเนี่ยเฟิง

มีคนจำเนี่ยเฟิงได้ ตอนที่เนี่ยเฟิงเข้ามา เขาเพียงแค่ตามหลังชิวมู่เฉิงเท่านั้น ไม่ได้แสดงตัวว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชิวมู่เฉิง ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าทั้งสองคนไม่ได้มาด้วยกัน

เมื่อคนคนนั้นเรียกชื่อเนี่ยเฟิง ทุกคนก็ตกตะลึง พวกเขามองพิจารณาเนี่ยเฟิง แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะพยายามมาออกงานประเภทนี้ แต่เขาก็ยังแต่งตัวสบายๆ ราวกับกลับมาเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง

“ฉันก็ได้รับคำเชิญด้วย ก็เลยมาดูหน่อย”

ต่างคนต่างพูดคุยซุบซิบกันเรื่องเนี่ยเฟิงและคดีร้ายแรงในทะเล

ในเวลานี้ จู่ๆ ฉินเทียนกังก็เดินเข้ามา “เสี่ยวเฟิง! ไม่ได้พบกันนานแล้ว ผมดีใจมากจริงๆ ที่รู้ข่าวว่าคุณยังมีชีวิตอยู่!”

ฉินเทียนกังพูดจบก็เดินเข้าไปโอบกอดเนี่ยเฟิง

เขาตบหลังเนี่ยเฟิงอย่างแรง ราวกับว่าสนิทสนมกับเนี่ยเฟิงมาก

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงมีรอยยิ้ม แต่ในความเป็นจริง รอยยิ้มนี้ไปไม่ถึงดวงตาของเขา เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วบอกว่า “อ๋อ นี่ลุงฉินนี่เอง ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ เห็นคุณยังมีสุขแข็งแรง ผมก็สบายใจ”

หลังจากฉินเทียนกังปล่อยเนี่ยเฟิงออก เขาก็มองพิจารณาเนี่ยเฟิง เพียงแต่ว่าแม้จะยิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างไร้ขอบเขต เพราะเนี่ยเฟิงทำร้ายลูกชายของเขาจนเสียสติ เขาจะปล่อยเนี่ยเฟิงไปได้อย่างไร?

ตอนนี้ลูกชายของเขามักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกบนเตียงคนไข้ แล้วตะโกนให้เนี่ยเฟิงปล่อยเขาไป!

ยามใดที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ ฉินเทียนกังก็รู้สึกโกรธมาก เขากำหมัดแน่น มองไปที่เนี่ยเฟิงด้วยรอยยิ้มอันจอมปลอม ส่วนเนี่ยเฟิงเองก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งสองคนได้เสแสร้งแสดงความนอบน้อมอย่างสมบูรณ์

“เมื่อก่อนฉินเทียนกังกับเนี่ยเฟิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก หน่วยงานกุศลทั้งสองร่วมกันก่อตั้งขึ้น ยังคงดำเนินไปได้อย่างดีภายใต้การบริหารของฉินเทียนกัง!”

“หลังจากเกิดคดีร้ายแรงในทะเลในตอนนั้น หลายคนต้องการใช้โอกาสนี้แสวงหาโชคลาภ แต่คุณฉินไม่ได้ทำ คุณฉินเรียกร้องให้ทุกคนช่วยเหลือตระกูลเนี่ย เฮ้อ แค่กำลังเป็นประเด็นร้อนในตอนนั้น ใครจะไปสนใจอะไรได้มากสักแค่ไหน?”

ทุกคนซุบซิบกันจนไปเข้าหูของชิวมู่เฉิง แต่ชิวมู่เฉิงนั้นรู้สึกว่าฉินเทียนกังที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ดีอย่างที่คนอื่นพูดกัน เธอไม่ได้คิดอย่างนั้น

“เสี่ยวเฟิง วันนี้คุณมาถึงเมืองหยางเฉิง งั้นก็มาพักที่บ้านลุงฉินสักสองสามวันสิ ลุงฉินได้เห็นคุณก็เหมือนได้เห็นพ่อของคุณด้วย!”

ร่องรอยของความเสียใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉินเทียนกัง แต่แม้กระทั่งร่องรอยของความเสียใจนี้ก็ปลอม เขารู้สึกเสียใจที่เนี่ยเฟิงที่อยู่ตรงหน้าไม่ตายไปพร้อมกับภัยพิบัติในครั้งนั้นด้วย

“ในเมื่อลุงฉินกระตือรือร้นแบบนี้ งั้นผมก็จะอยู่แล้วกัน!”

พอได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนั้น ชิวมู่เฉิงก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย ชิวมู่เฉิงก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่ถ้าเธอเปิดเผยสถานะของเธอ คนอื่นก็จะรู้ว่าเนี่ยเฟิงมีความเกี่ยวข้องกับเธอ พอถึงตอนนั้นถ้าเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ตนเอง จะไม่เป็นการถ่วงเนี่ยเฟิงหรือ?

เธอสามารถถามแผนการของเนี่ยเฟิงในภายหลังได้