บทที่ 413 ไม่ต้องให้คุณช่วย

นี่ไม่ทันตั้งตัวจริงๆ พวกเขาไม่แอบวางหมากอยู่บนรถคุณท่าน รถที่ถูกแอบวางหมากถึงขนาดเป็นรถคันหลัง หลอกใช้อัตราที่เป็นไปได้แค่นี้สร้างอุบัติเหตุเหรอ?

“ถ้าเป็นเช่นนี้ละก็โทษพวกคุณไม่ได้จริงๆ งั้นคราวนี้ก็แล้วกันไป สืบให้ชัดเจนว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใครหรือยัง?”

“พวกเรากำลังสืบหาช่วงเวลานี้คนที่เคยเตะต้องรถเขา มีเพียงช่างคนหนึ่งช่วยซ่อมรถมาก่อน แต่ว่าอู่ซ่อมรถนั้นน่าจะเป็นของปลอม อีกทั้งความสามารถในการป้องกันการตรวจจับของเขาแข็งแกร่งมาก คิดว่าน่าจะเป็นยอดฝีมือในนั้น”

เนี่ยเฟิงลูบคางของตนเองลูบแล้วลูบอีก “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ พวกคุณไปสืบหาต่อเพิ่มการเฝ้าคุ้มครองต่อฝูยานหรงกับปู่ฝูให้มากขึ้น”

แม้แต่พวกเขาก็สืบไม่ได้เช่นกัน งั้นดูแล้วฝ่ายตรงข้ามเก่งมากจริงๆ

“ใช่!”

เพียงแค่เนี่ยเฟิงฝั่งนี้วางแผนเสร็จแล้ว ฝูยานหรงกลับไม่รับ

“ฉันเคยพูดมาก่อนแล้ว เรื่องของเราเองพวกเราจัดการด้วยตนเอง คุณไม่ต้องเข้าแทรกเข้าร่วม ฉันรู้ว่าคุณย่อมวางแผนคนแอบปกป้องพวกเราแน่นอน แต่อย่างนี้จะทำให้สถานการณ์ของพวกเรายิ่งเพิ่มความลำบากใจอีก ดังนั้นคุณยังคงเก็บมือเลยเถอะ”

ฝูยานหรงกัดริมฝีปากกัดแล้วกัดอีก เมื่อกี้คุณปู่บอกกับเธอมาก่อนแล้ว ให้เธออย่าขับไล่เนี่ยเฟิง แต่ว่าเธอควบคุมตนเองไม่อยู่

“ในเมื่อการคงอยู่ของผมทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ งั้นผมก็ห่างไกลจากคุณสักหน่อยเถอะ” เนี่ยเฟิงกะพริบตาแล้วกะพริบตาอีก จากนั้นถอยหลังก้าวหนึ่ง

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้ ความหมายของฉันคือให้คุณอย่ายุ่งกับเรื่องนี้อีก คุณรู้หรือยัง?”

หลังจากฝูยานหรงพูดจบไสหัวไปเลย ที่นี่มีเนี่ยเฟิงวางแผนยอดฝีมือมากมายปกป้องคุณท่านอยู่ ดังนั้นความปลอดภัยของคุณท่านไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ว่าฝูยานหรงตอนนี้ยังต้องไปเรียน.....

สภาพการณ์ของเธอยากที่จะจับกุมเล็กน้อย

“พี่เฟิง งั้นเรื่องนี้คุณก็อย่ายุ่งอีกเลย เดี๋ยวผมให้พ่อผมวางแผนคนมาปกป้องเธอสักหน่อย เธออยู่ในโรงเรียนจะไม่เป็นอะไรล่ะ!”

เหลยจ้านรู้ถึงการกระทำเหล่านี้ของฝูยานหรง ทำให้คนเสียใจมากจริงๆเลย ดังนั้นเขารีบเข้าไปพูดปลอบใจเนี่ยเฟิงแบบนี้

“พวกคุณทั้งสองอยู่ห้องเรียนเดียวกันเหรอ?”

อยู่ดีๆเนี่ยเฟิงถามคำถามนี้ ทำให้เหลยจ้านมีการรับมือไม่ทันเล็กน้อย เหลยจ้านงุนงงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “พวกเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน สาขาวิชาที่พวกเราเรียนล้วนไม่เหมือนกัน เพียงแค่ล้วนเข้าร่วมสมาคมสเก็ตบอร์ดเท่านั้น ทำไมคุณจะถามเช่นนี้ล่ะ?”

ถ้าหากพวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน งั้นในตอนต้นเรื่องที่คนแซ่เสี้ยงก่อกวนฝูยานหรงนี้ เขาย่อมรู้แน่นอน

“ในเมื่อไม่ใช่ห้องเดียวกัน งั้นพวกคุณทำไมเล่นอยู่ด้วยกันล่ะ?”

เผชิญหน้ากับการซักถามของเนี่ยเฟิง เหลยจ้านมีความรู้สึกเขินเล็กน้อยลูบหัวของตนเองลูบแล้วลูบอีก “เพราะว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยพวกเราเข้าร่วมสามาคมเดียวกัน นั่นก็คือสมาคมสเก็ตบอร์ดคุณก็ได้เห็นแล้วเช่นกัน คนมากมายอยู่ในสมาคมสเก็ตบอร์ดล้วนไม่ใช่อยู่วิทยาเขตเดียวกัน สิ่งที่ฝูยานหรงเรียนคือวิชาตรวจวัดคนที่อยู่ในห้องพวกเขาน้อยจะตาย สาขาวิชาที่จืดชืดไร้รสชาติขนาดนั้น คนอย่างผมเรียนไม่ได้นะ”

สาเหตุที่ฝูยานหรงเลือกวิชาตรวจวัด เป็นเพราะว่าคุณปู่เธอวางแผนจัดการบริหาร พิพิธภัณฑ์ส่วนตัวแห่งหนึ่ง ข้างในมีวัตถุโบราณมากมาย

“งั้นผมรู้แล้ว”

หลังจากเนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกจากไปอย่างสง่าผ่าเผย เหลยจ้านมีความสงสัยงงงวยเล็กน้อยเอียงหัวแล้วเอียงหัวอีกเนี่ยเฟิงแปลกประหลาดมากถามคำถามเหล่านี้กับตัวผมเอง จากนั้นพูดว่าตัวเขาเองว่ารู้แล้ว งั้นเขาตกลงว่ารู้อะไรบ้างกันแน่?

เนี่ยเฟิงกลับถึงโรงแรม โรงแรมนี้เป็นโรงแรมฮอลิเดย์หนานหูของเมืองหนานหู ทั้งเป็นโรงแรมห้าดาวด้วย เป็นกิจการของเขา