บทที่ 412 อุบัติเหตุ

แท้ที่จริงฝูยานหรงกลัวการนั่งรถมาก ทุกครั้งนั่งอยู่บนรถเก๋งน้อยเธอล้วนรู้สึกไม่รู้จะคล้อยตามใครดีเล็กน้อย ถ้าหากไม่มีคนพูดคุยกับเธออยู่ข้างๆ คลี่คลายความกดดันของเธอ เป็นไปได้มากที่เธออาจจะนึกถึงเรื่องที่พ่อแม่เกิดอุบัติเหตุนั้นอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าในเวลานั้นฝูยานหรงไม่ได้ตามไปด้วยกันเลย แต่ว่าสภาพน่าเวทนาที่พ่อแม่เกิดอุบัติเหตุตาย กลับอยู่ในสมองของฝูยานหรงมาโดยตลอด ไม่ลบเลือนหายไปไหน

ในตอนนี้ฝูยานหรงใจร้อนดั่งไฟ อยากให้ไปถึงโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้จะตายไป เธอร้อนใจเหลือเกิน กำกำปั้นอย่างแน่น เล็บก็แทงเข้าไปในฝ่ามือด้วย

หลังจากถึงโรงพยาบาล ฝูยานหรงอกสั่นขวัญหายไปหมดแล้ว จนกระทั่งเธอยังไม่ได้เห็นคุณปู่เธอ ในเวลานี้คุณปู่เธอถูกส่งเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว

เหลยจ้านมองเห็นรูปร่างลักษณะแบบนี้ของฝูยานหรงก็รู้สึกเจ็บปวดใจมากเช่นกัน เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงถึงจะดี อยู่ดีๆเขานึกถึงเนี่ยเฟิง

ในเวลานี้ก็เมินเฉยไม่ได้สนใจถึงเหลยจ้านแล้ว เพียงแค่เห็นเขายกมือถือขึ้นโทรหาเนี่ยเฟิง “พี่เฟิง แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเราฝั่งนี้เกิดเรื่องแล้ว ถ้าคุณมีเวลาก็รีบเร่งเข้ามาสักหน่อยเถอะ!”

เหลยจ้านเล่าเนื้อเรื่องโดยประมาณสักหน่อย เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วอยู่พูดว่า “ผมรู้แล้ว ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากเนี่ยเฟิงไปยังเมืองหนานหูอันดับแรกมาถึงโรงพยาบาลก่อน เดิมทีเขาก็เป็นหมออยู่แล้ว ย่อมรู้จักว่าจะช่วยคนยังไง

แต่ว่าตอนที่เขามาถึง คุณท่านส่งเข้าไปยังห้องผู้ป่วยแล้ว

“คุณท่านไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็เพียงแค่กระดูกหัก ต้องพักรักษาบาดแผลที่ได้รับให้ดีๆ”

คำพูดของหมอทำให้พวกเขาฝูยานหรงกับเหลยจ้านโล่งอกไปที

ในตอนนี้ฝูหลังตงแม้ยังค่อนข้างอ่อนแอ แต่ยังคงปลอบโยนหลานสาวของตนเองว่า “เด็กโง่เอ่ย ผมไม่เป็นไร พวกแกก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่เช่นกัน ออกไปเถอะ!”

“คุณปู่ ฉันจะอยู่ที่นี่!” ฝูยานหรงขอบตาแดง ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมออกไป

“ผมมีเรื่องที่จะคุยกับเสี่ยวเฟิง พวกคุณออกไปเถอะ”

ฝูยานหรงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก ในใจคิดอยู่ว่าน่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญมาก แม้ว่ามีความไม่ยินยอมเล็กน้อย แต่เธอยังคงเดินออกไปเลย

คราวนี้ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงแค่เนี่ยเฟิงกับฝูหลังตงสองคน “ปู่ฝู เป็นคนของลูกน้องผมประมาทเกินไปแล้ว จึงทำให้ท่านในตอนนี้กลายเป็นลักษณะแบบนี้ ผมจะสั่งสอนพวกเขาเดี๋ยวนี้”

ฝูหลังตงโบกมือแล้วโบกมืออีก “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา ถ้าหากไม่ใช่พวกเขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในยามวิกฤต เกรงว่าตอนนี้ผมไปเจอกับยมบาลนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเพียงแค่ขาหักข้างหนึ่งง่ายๆขนาดนั้น ฝ่ายตรงข้ามเตรียมพร้อมมาก่อนแล้ว อีกทั้งพวกเขายิงปืนใส่พวกเรา ถนนเลี่ยงเมืองเส้นนั้นไม่มีรถผ่านคนน้อย ถ้าไม่ได้เห็นทิศทางการเคลื่อนไหวของผมทะลุปรุโปร่งมาก่อนแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่พวกเขาจะดักซุ่มอยู่ที่นั่นได้อีกล่ะ?”

ฝูหลังตงค่อยๆถอนหายใจออกมาหนึ่งที “คิดว่าเรื่องนี้ก็คือคนกลุ่มนั้นทำล่ะ พวกเขาได้รู้ว่าคุณกลายเป็นประธานสมาคมของหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการในมณฑลซานเจียง ในปัจจุบันี้ย่อมว้าวุ่นแล้วแน่นอน เป็นเพราะเช่นนี้นั่นเอง ดังนั้นพวกเขาจึงลงมือกับพวกเรา สิ่งที่ทำเพื่อที่จะตัดกองกำลังหนุนของคุณ”

ฝูหลังตงไอเล็กน้อย “ตอนเวลานั้นคนของคุณก็อยากจะลงโทษพวกเขาตามกฎหมาย แต่ว่าถูกผมห้ามไว้แล้ว ถ้าหากพวกเขาลงมือ อย่างงั้นไอ้คนกลุ่มนั้นย่อมจะพบเห็นสถานะของคุณแน่นอน ถึงเวลานั้นคุณจะดำเนินการออกมาก็จะยากลำบากเยอะเลย!”

“ปัจจุบันนี้คนที่ได้รับการพัวพันมีเพียงแค่ผมเท่านั้น ถ้าหากพวกเขารู้สถานะของคุณทำการโจมตีอย่างบ้าคลั่งกับคุณ ถึงเวลานั้นคนที่ทะนุถนอมอยู่ข้างกายคุณ ล้วนจะได้รับความยุ่งยาก”

“ปู่ฝู ท่านพิจารณาอย่างรอบคอบจริงๆ” เนี่ยเฟิงกำกำปั้นแล้วกำกำปั้นอีก “ตกลงว่าคนเหล่านั้นเป็นใครกันแน่ ผมจะสืบให้ชัดเจนแน่นอน ผมจะไม่ให้พวกเขาลอยนวล จุดนี้ท่านวางใจเถอะ”

“หรงหรงเด็กคนนี้ย่อมร้อนใจจนแย่แล้วแน่นอน เดิมทีเธอมีความรู้สึกไวมากกับคำว่าอุบัติเหตุนี้อยู่แล้ว ปัจจุบันนี้ผมก็เนื่องเพราะเกิดอุบัติเหตุแล้วขาหัก เธอย่อมคิดโยงไปถึงบางอย่าง.....”