บทที่ 417 เร็วจนน่าตื่นตระหนกมาก

“ดูแล้วเหมือนคนใหม่จริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจกฎกติกาในสนามหรือไม่”

“งั้นเช่นนี้ก็น่าสงสารเกินไปแล้วมั้ง เกรงว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าทีมของตู้เจิ้งเอินน่ากลัวมากขนาดไหน”

โดยทั่วไปคนในโรงเรียนล้วนกลัวตู้เจิ้งเอิน แต่ก่อนตอนที่คุณชายเสี้ยงตามจีบฝูยานหรง ตู้เจิ้งเอินยังจะหยุดสักหน่อย แต่หลังจากเสี้ยงหนานออกจากโรงเรียนแล้ว ตู้เจิ้งเอินคล้ายดั่งไม่มีศัตรูโดยธรรมชาติแล้ว

ตอนที่เสี้ยงหนานอยู่ ตู้เจิ้งเอินย่อมไม่กล้าบุ่มบ่ามอีกแน่นอน ประเด็นหลักเป็นเพราะว่าฐานะของเสี้ยงหนานสูงกว่า พูดได้อีกว่าเสี้ยงหนานทั้งมีเงินทั้งสู้เก่ง ตู้เจิ้งเอินที่ไหนกล้าเป็นศัตรูกับเขาล่ะ? แค่ประจบก็ยังไม่ทันแล้วล่ะ

ตอนนี้เสี้ยงหนานไม่อยู่แล้ว ตู้เจิ้งเอินย่อมรู้สึกว่าตนเองมีกำลังอำนาจยิ่งใหญ่แข็งแกร่งอยู่ฝ่ายเดียว

ตู้เจิ้งเอินเบ้ปากแล้วเบ้ปากอีก จ้องมองลักษณะของเนี่ยเฟิงที่สวมใส่ชุดกีฬาแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ดูแล้วคือใส่ดูดีนะ แต่ว่าอีกสักครู่แพ้แล้ว ก็จะไม่มีรูปร่างลักษณะที่จิตใจฮึกเหิมแบบนี้อีกแล้ว”

ถึงแม้ว่าพวกอาจารย์ไม่ยินยอมเป็นกรรมการตัดสินให้พวกเขา แต่ว่าเห็นทีมของพวกเขาทั้งสองเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ขนาดนั้น พวกอาจารย์ก็ได้แต่เพียงถอนหายใจหนึ่งทีเช่นกัน

“พวกแกนี่ก็คือเหลวไหลกันอยู่จริงๆเลย”

ถึงแม้ว่าอยากจะปฏิเสธการขอร้องนี้ของพวกเขา แต่พวกอาจารย์ก็อยากจะดูว่าตกลงทั้งสองทีมนี้ใครจะแพ้ใครจะชนะกันแน่

หลังจากพวกอาจารย์ปรึกษาหารือกันสักพัก ตั้งกฎกติกาไว้ “ไม่ว่าเป็นเพราะพวกคุณมีสาเหตุอะไร อยากทำการแข่งขันในครั้งนี้ พวกเราอยู่ที่นี่ การแข่งขันในครั้งนี้ของพวกแกได้เพียงแต่ดำเนินการแข่งขันที่เป็นมิตรเท่านั้น รู้หรือไม่?”

“อาจารย์ท่านวางใจเถอะ การแข่งขันในครั้งนี้ของพวกเราย่อมเป็นการแข่งขันที่เป็นมิตรอยู่แล้ว พูดได้อีกว่า คนที่เคยแข่งขันกับพวกเรามาก่อนล้วนบอกว่าพวกเราไม่เลวนะ!”

ตู้เจิ้งเอินพูดคำพูดเหล่านี้ช่างหน้าไม่แดงใจไม่เต้นจริงๆ คนทั้งหลายฟังแล้วกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด พวกเราย่อมรู้ว่าคนอย่างตู้เจิ้งเอินเป็นคนแบบไหน คนเช่นดั่งเขาย่อมจะไม่แข่งขันอย่างเอาจริงเอาจังแน่

ก่อนหน้านี้การแข่งขันกีฬาระดับเขตเมืองของทีมพวกเขาแสดงให้เห็นว่าไม่เลวมากจริงๆ แต่ไม่แสดงก็จะพิสูจน์ได้ว่าการปฏิบัติตัวของพวกเขาซื่อตรงเลย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้งั้นก็เริ่มเลยเถอะ คนนี้คือ?”

ในเวลานี้อาจารย์เห็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เขามีความสงสัยงงงวยเล็กน้อย

“อาจารย์สวัสดีครับ ผมชื่อเนี่ยเฟิง”

“ดูลักษณะท่าทีอย่างคุณไม่ค่อยเหมือนว่าจะเล่นบาสเป็นนะ”

อาจารย์พินิจพิเคราะห์เนี่ยเฟิงขึ้นลงอยู่

“วันนี้ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ อาจารย์ไม่รู้จักผมก็เป็นเรื่องปกติมาก”

อาจารย์รู้แจ้งกระจ่างในฉับพลันพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก มิน่าล่ะ ดังคำกล่าวที่ว่าลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือ เขาน่าจะไม่รู้จักความร้ายกาจของตู้เจิ้งเอินเลย

ช่างเถอะ ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรเช่นกัน ถึงยังไงก็เป็นการแข่งขันในครั้งเดียวเท่านั้น

พวกอาจารย์ให้ทีมทั้งสองฝั่งเข้าไปในสนาม เนี่ยเฟิงจ้องมองลักษณะท่าทีของฝ่ายตรงข้ามที่มาอย่างลักษณะพลังที่ดุดัน จากนั้นเขาหันหน้าพูดกับหวงห้าวซวนว่า “เห็นลักษณะนี้คุณน่าจะอยากจะชนะมากล่ะ? ถ้าหากว่าพวกคุณอยากจะชนะการแข่งขันในครั้งนี้จริงๆ งั้นเพียงแค่ได้รับลูกบาสแล้วล้วนส่งให้ผมก็พอแล้ว”

พูดเนี่ยเฟิงเสียงเบาๆกับพวกเขา หลังจากพวกเขาได้ยินแล้วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา หวงห้าวซวนสบตากันกับลูกทีมคนอื่นๆหลายคน พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเนี่ยเฟิงหรือไม่

แต่ว่าเห็นสีหน้าที่อยู่บนใบหน้าของเนี่ยเฟิงมั่นใจในตนเองอย่างมาก หวงห้าวซวนรู้จักพลังความสามารถของทีมตนเองอย่างดีว่าไม่สามารถชนะตู้เจิ้งเอินได้เลยสักนิด

“ผมรู้แล้ว พวกเราจะหนุนช่วยคุณอย่างแน่นอน”

ตู้เจิ้งเอินขยับข้อต่อของตนเองสักหน่อย ต่อจากนี้ใช้สายตาทั้งคู่นั้นค้นหาเงากายของฝูยานหรงอยู่

หลังจากมองเห็นฝูยานหรง ตู้เจิ้งเอินกะพริบตาแล้วกะพริบตาอีกกับเธอ สีหน้าดูแล้วเลี่ยนเหลือเกิน

เหลยจ้านมองเห็นสีหน้าที่ทำตัวเท่ของเขานั้น อดไม่ได้ที่จะคลื่นไส้ เอียะ เสียงหนึ่ง “ฝูยานหรง แต่ก่อนผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าพี่เฟิงหล่อขนาดนั้นเช่นกัน แต่ว่ามีคนเปรียบเทียบอยู่ข้างๆ ผมก็รู้สึกว่าพี่เฟิงยังช่างมีความหล่อหาที่เปรียบมิได้จริงๆ”