บทที่ 431 ความกล้าแบบนี้

“ไม่เสียทีที่เป็นกากเดนของตระกูลเนี่ย ถึงได้มีความกล้าแบบนี้”

ท่านเสือออกมาด้วยรอยยิ้มและปรบมือ

เนี่ยเฟิงมองสำรวจท่านเสือตั้งแต่หัวจรดเท้า“แก๊งเสือเถื่อน？”

รอยสักบนตัวของพวกเขาเกือบจะเหมือนกัน อีกทั้งวันนั้นพี่หมียังสวมชุดแบบนี้อีกด้วย

“ใช่แล้ว！ถูกต้อง！ความสามารถในการวิเคราะห์ถือว่าใช้ได้”

ท่านเสือพยักหน้า“พวกแกยืนนิ่งอยู่ทำไมห้ะ？ยังไม่รีบไปหาที่นั่งให้เนี่ยเฟิงนั่งอีก？”

ถึงคนพวกนั้นจะถูกมองดูถูกแล้วไม่พอใจแค่ไหน แต่พวกเขาก็ต้องถอยออกไปให้อยู่ดี เพื่อให้เนี่ยเฟิงได้นั่ง

“อย่าอ้อมค้อมอยู่อีกเลย น้องชายคุณผมเป็นคนทำร้ายเอง ถ้าคุณมาหาเรื่องผมเพราะเรื่องนี้ พวกไม่รังเกียจที่จะแก้ไขปัญหาให้พวกคุณทั้งหมด”

พอเนี่ยเฟิงพูดออกไป ก็ได้รับสายตาที่น่ากลัวมาก พวกเขาใช้สายตาอาฆาตมาดร้ายมองมาที่เนี่ยเฟิง ราวกับจะให้เป็นรูหลุม

เนี่ยเฟิงไม่สนใจแม้แต่น้อย ไม่สำคัญว่าคนกลุ่มนั้นจะมองอย่างไร

“โอ้โห เป็นวัยรุ่นไฟแรงจริงๆ ความจริงแล้ว ฉันแค่อยากเชิญคุณมาเป็นแขกเท่านั้น นายรู้ไหมว่านายล่วงเกินคนเข้าให้แล้ว？”

ท่านเสือดูไปแล้วไม่ดุมาก อย่างน้อยรูปร่างของพี่หมีก็ใหญ่กว่าท่านเสือหนึ่งเท่า แต่ไอ้หมอนี่มีกระดูกข้อต่อที่ใหญ่มาก ไม่รู้ว่าฝึกวิทยายุทธอะไรอยู่ ดูค่อนข้างชั่วร้าย

“ล่วงเกินคุณงั้นเหรอ？”

เนี่ยเฟิงยกขาขึ้นมาไขว่ห้าง ถึงจะเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้เพียงลำพัง เขาก็ไม่กลัว เพราะในสายตาของเนี่ยเฟิง กลุ่มคนพวกนี้ไม่สามารถเอาชนะเขาได้

“นายทำร้ายน้องชายของฉัน เท่ากับล่วงเกินฉัน แต่ฉันก็พอรู้ว่านายเก่งกาจแค่ไหน ถ้าอยากจะเผชิญหน้ากับนายซึ่งๆหน้า น่าจะไม่ค่อยไหว……ดังนั้นฉันพูดกับเบื้องบนแล้ว ให้ส่งคนฝีมือดีมาสองสามคน พวกเขาส่งมาจริงๆนั่นแหละ”

เนี่ยเฟิงเข้าใจแล้ว ท่านเสือไม่อยากลงมือ

“ใครให้คนกับคุณ？”

“งั้นคงต้องรอให้นายชนะแล้วพวกเขาถึงค่อยบอก”

ท่านเสือพูดพลาง สูบบุหรี่ไปด้วย พูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าไร

หลังจากที่พวกเขาพูดจบ ก็มีร่างหนึ่งค่อยๆเดินออกมา เป็นผู้ชายผมสั้น แต่บนตัวของเขาสวมเครื่องแบบซามูไรของตงหยิง

ในมือถือดาบซามูไร มองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างเยือกเย็น

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้วขึ้น“หาคนต่างชาติมาอีกเหรอเนี่ย？”

“เนี่ยเฟิง นายรู้ไหมคุณชีอิจิโร่ วาตานาเบะเป็นใคร？เขาเป็นถึงทายาทของนายพล เพื่อที่จะเชิญเขาออกมาได้ เราใช้ความพยายามไปไม่น้อยเลย”

ท่านเสือแสยะยิ้ม เบื้องบนยอมลงมือเองเป็นสิ่งที่เอื้อเฟื้อมาก ไม่พูดพร่ำทำเพลงส่งคนฝีมือดีขนาดนี้มาหนึ่งคน

ความสำเร็จในวิชาดาบของชีอิจิโร่ วาตานาเบะ สามารถกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งร้อยอันดับแรกของโลกเลยก็ว่าได้

นี่คือหมายความว่าอะไร？ด้วยจำนวนประชากรเกือบเจ็ดพันล้านคน มีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี นี่คือบุคคลระดับโลก！

เดิมทีท่านเสือคาดไม่ถึงว่าเบื้องบนจะใจกว้างขนาดนี้ ถึงกับส่งชีอิจิโร่ วาตานาเบะ

เพราะท่านเสือคิดว่า ถึงเนี่ยเฟิงจะเก่งกาจมาก แต่เขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะลงมือกับคนร่างใหญ่แบบนี้？มันดูเกินจริงไปหน่อย

แต่ใครจะไปรู้ว่า ชีอิจิโร่ วาตานาเบะเดินทางมาตลอดคืน

“นายต้องระวังตัวหน่อยนะ”

ท่านเสือหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่พี่หมีที่ยืนอยู่ด้านข้างยังรู้สึกว่าตัวเองจะได้ระบายความแค้นแล้ว

พวกเขาสองคนยืนดูเนี่ยเฟิงพลาดท่า

“เอาอาวุธให้เขา”

ชีอิจิโร่ วาตานาเบะไม่ยิ้ม เขาเงยหน้าขึ้นมา เหมือนซามูไรอย่างพวกเขามีความภูมิใจในตัวเอง

เนี่ยเฟิงเหลือบมองดาบที่อยู่ตรงบริเวณเอวของชีอิจิโร่ วาตานาเบะ มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต

เขาเอาดาบเล่มหนึ่งให้กับเนี่ยเฟิง