บทที่ 434 มีภารกิจหนึ่ง

ฝูยานหรงพยักหน้า ตอนนี้กระดูกบนไหล่ของเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บขนาดนั้นแล้ว แต่เพราะได้รับบาดเจ็บเนื่องจากเส้นเอ็นขาดจำเป็นต้องรักษาหนึ่งร้อยวัน และยังต้องพักผ่อนดีๆ

“พี่เฟิง ดูพี่พูดเข้าสิ คนอย่างฝูยานหรงจะเป็นอะไรได้ยังไง？เธอแข็งแรงมีชีวิตชีวาดี！ผมว่าเธอยังสามารถฆ่าวัวด้วยมือเปล่าได้ด้วยซ้ำ！”

เหลยจ้านหัวเราะ ฝูยานหรงจึงส่งสายตาเฉียบคมออกไปในทันที“เชื่อไหมว่าฉันฆ่านายเดี๋ยวนี้ได้เลย！”

“ดูสิ！พี่เฟิงดูสิ！”

เนี่ยเฟิงรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นฝูยานหรงมีชีวิตชีวาขนาดนี้

“อาการของเธอดูไม่เลวเลยนะ ค่อยๆพักผ่อนรักษา วันนี้ผมน่าจะกลับเมืองจินไห่แล้วล่ะ”

เนี่ยเฟิงพูดจบ ฝูยานหรงกับเหลยจ้านถึงกับชะงักไป

“ไม่ใช่มั้งครับพี่เฟิง？พี่จะกลับแล้วเหรอ？”เหลยจ้านรีบก้าวขึ้นมา“พี่ไม่เรียนแล้วเหรอ？”

“ฉันเรียนปริญญามาหลายใบ ไม่จำเป็นต้องเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว พวกคุณก็รู้ว่าครั้งนี้ที่ผมมาเรียนมหาวิทยาลัยเพื่ออะไร”

เนี่ยเฟิงพูดพลางเหลือบตามองฝูยานหรง ฝูยานหรงรู้ดีว่าเนี่ยเฟิงมาที่นี่เพื่อปกป้องตัวเอง

ในเมื่อจัดการเสร็จแล้ว แน่นอนว่าเนี่ยเฟิงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อไป

ฝูยานกรงผิดหวังเล็กน้อย“งั้นนายกลับดีๆล่ะ”

เหลยจ้านที่ได้ยินฝูยานหรงพูดแบบนี้ เหมือนกับเห็นผีไม่มีผิด“แม่เจ้า！ฝูยานหรงเธอเป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ？สุดยอดไปเลย！”

“หุบปากนะ！ฉันว่านายอยากโดนต่อยใช่ไหม！”

เนี่ยเฟิงเห็นทั้งสองคนทะเลาะกัน จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาเดินทางจากเมืองหนานหูกลับมายังเมืองจินไห่ และระหว่างทางที่เขากลับ องค์กรในเมืองหนานหูถึงกับโกลาหลวุ่นวาย

พวกเขารีบเรียกประชุมทันที

“ล้อกันเล่นใช่ไหม？ท่านเสือตายแล้ว？”

“จริงแท้แน่นอน！ถ้าฉันพูดโกหกฉันจะบิดหัวของฉันให้นายเลย！”

สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นลำบากใจมาก ท่านเสือครอบงำเมืองหนานหู ยังเป็นเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจอิทธิพลของใต้ดิน ตอนนี้ถูกจัดการไปแล้ว คนทั่วไปพวกนี้ที่เหลืออยู่จะเป็นคู่ต่อสู้ของคนของฝ่ายธรรมะได้อย่างไร？

“แม้แต่ท่านเสือก็ตายไปแล้ว เราจะคาดหวังอะไรได้ล่ะ ตอนนี้คนของฝ่ายธรรมะส่งคนมาล้อมพวกเราไว้แล้ว เราคาดว่าไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้นานแล้ว！”

พวกเขาสูญเสียการปกป้องจากท่านเสือ จากกำลังของพวกเขามันไม่สามารถต่อสู้ได้เลย ดังนั้นพวกเขาจะต้องรีบติดต่อกับสหพันธ์เบื้องบน แต่น่าเสียหายที่เบื้องบนรู้ว่าท่านเสือหมดประโยชน์แล้วจึงไม่ได้ให้การช่วยเหลือใดๆกับพวกเขา นั่นก็เท่ากับว่าพวกเขาได้ทิ้งอำนาจของเมืองหนานหูไปแล้ว

มาวันนี้พวกเขาไม่สามารถติดต่อเบื้องบนได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบม้วนเสื่อกลับบ้าน มีบางคนไม่ได้ไปเร็วขนาดนั้น จึงอยู่ภายใต้การควบคุมตั้งนานแล้ว

การล่มสลายของเมืองหนานหู แทบจะเกิดขึ้นชั่วข้ามคืนเดียวเท่านั้น

พอพวกของหลันเฟิงหลิงได้รู้ว่าองค์กรสหพันธ์ของพวกเขาในเมืองหนานหู เมืองเยี่ยนตู เมืองจินไห่เป็นของเนี่ยเฟิงเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงรู้สึกเป็นกังวลมาก

“มาวันนี้เนี่ยเฟิงเหมือนหน่อไม้หลังสายฝนที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แม้แต่องค์กรของเขาก็เหมือนกับโรคไข้หวัดใหญ่ที่กำลังระบาดหนัก ถ้าหากไม่ควบคุมไว้ ทั้งหวาเซี่ยก็จะกลายเป็นของเขาในที่สุด！หรือพวกเราจะมองดูเขากำจัดประเทศของพวกเราให้สูญสิ้นไป？”

“จริงด้วย！แม่ม่ายดำ คุณเป็นสมองขององค์กรเรา คุณน่าจะเสนอความคิดเห็นให้มากหน่อยถึงจะถูก！”

“ตอนนี้เราแค่สูญเสียกลุ่มทหารรับจ้างฟลามิงโกกับท่านเสือคนเดียว แค่นี้พวกคุณก็วิตกกังวลแล้วเหรอ？ในมือของพวกคุณมีคนที่เก่งกาจกว่านี้อีกไม่ใช่เหรอ？นักฆ่าส่วนใหญ่ที่พวกคุณเลี้ยงไว้ในที่คุมขังล่ะ？มาถึงช่วงที่สำคัญขนาดนี้แล้ว หรือยังลังเลที่จะส่งคนออกไป？”

หลันเฟิงหลิงจิบชาช้าๆไม่รีบร้อน แล้วค่อยๆพูดออกมา

คนอื่นๆไม่กล้าแม้แต่จะพูด ในมือของพวกเขายังมีท่าไม้ตายไม่มากก็น้อย เพียงแต่ถ้าหากส่งออกไปก็จะเท่ากับแสดงไพ่ใบสุดท้ายของตัวเองออกมาไม่ใช่เหรอ？

แต่ตอนนี้มีแต่คนอยากฆ่าเนี่ยเฟิง ถ้าเนี่ยเฟิงไม่ตาย……

“ชีอิจิโร่ วาตานาเบะตายแล้ว”

หลันเฟิงเอ่ยปากพูดขึ้นในเวลานี้ คนอื่นๆเหมือนไขว่คว้าความหวังสุดท้าย ครอบครัววาตานาเบะเป็นตระกูลใหญ่ พวกเขาคิดว่าสามารถใช้เรื่องนี้นำมาบรรลุเป้าหมายของตัวเองได้

การประชุมสิ้นสุดในเวลาไม่นาน หลันเฟิงหลิงกดคลึงไปที่ขมับ“คนพวกนั้นเฝ้าอยู่ด้านนอกใช่ไหม？”