บทที่ 433 ตัวทดลอง

“นี่คือเรื่องมหัศจรรย์”

เหลยเป้าขมวดคิ้วเป็นปม แล้วค่อยๆพูดกับเนี่ยเฟิงว่า“ยาที่พวกเขาฉีดเข้าไปได้รับการพัฒนาจากสถาบันวิจัยที่ผิดกฎหมาย และขายในตลาดมืด พวกเขาบอกว่าหลังจากที่ฉีดยาเข้าไปจะไม่รู้สึกเจ็บปวด อีกทั้งเมื่อออกแรงก็จะเหมือนกับคอนกรีตเสริมเหล็ก ร่างกายคงกระพัน ดังนั้นจึงมีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จำนวนมากแห่กันไปใช้ เพราะตราบใดที่ร่างกายแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง สำหรับพวกเขาแล้วมันก็คือการไร้คู่ต่อสู้”

เหลยเป้าพูดถึงตรงนี้ก็อดที่ฝืนยิ้มออกอย่างขมขื่นไม่ได้“พูดถึงก็น่าละอายนะครับ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยมีความคิดแบบนี้เหมือนกัน แต่หลังจากนั้นผมก็ปัดเป่ามันทิ้งไป เพราะฟังดูแล้วมันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ถ้ามนุษย์สามารถใช้ยานี่ได้จริงๆ มันก็คงไม่แพร่กระจายในตลาดมืด”

ถึงตอนนี้ขาของเหลยเป้าจะพิการ ไม่สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ แต่สมองของเขายังคงตื่นตัวอยู่

“สถาบันที่ผิดกฎหมายเหล่านั้นชอบเลี้ยงเด็กที่กักขังไว้เพื่อทดลอง เด็กพวกนั้นสำหรับพวกเขาแล้วก็เหมือนกับหนูขาวทดลอง อ่อ จริงด้วย มาดูนี่หน่อยสิ”

ในตอนนี้เหลยเป้ากังวลเรื่องยาประเภทนี้มาก ดังนั้นจึงทำการศึกษาเกี่ยวกับยาชนิดนี้ แต่เขาศึกษาเข้าใจผิวเผินเท่านั้น ต่อมาภายใต้ความบังเอิญเขาได้รู้มาว่าคนพวกนั้นเป็นคนทดลองยามีบางอย่างที่เหมือนกัน

ความจริงแล้วกล้ามเนื้อของพวกเขาขาดหมด ดูนี่สิ“”

เหลยเป้าพูดจบก็ยื่นมือออกไป กดไปยังกล้ามเนื้อบนแขนของท่านเสือ ท่านเสือได้ตายไปแล้ว แต่หลังจากที่คนตายไม่สามารถแข็งตัวได้เร็วขนาดนี้

เหลยเป้าใช้นิ้วจิ้มลงไปแต่ไม่มีการเด้งกลับ กล้ามเนื้อของมนุษย์โดยปกติแล้วมีความยืดหยุ่น ตามหลักแล้วถึงแม้จะกดลงไปอย่างแรง ผิวหนังและกล้ามเนื้อจะดีดตัวขึ้น แต่แขนของเขากลับทิ้งหลุมไว้หนึ่งหลุม

“นี่มันเกินคาดจริงๆ”เนี่ยเฟิงยังคงรู้สึกว่ามหัศจรรย์ ถึงว่าในตอนที่ต่อสู้กับท่านเสือ เขาพบว่าการเคลื่อนไหวของท่านเสือเร็วกว่าคนปกติมาก อีกทั้งร่างกายยังผิดรูปอย่างประหลาด

“เลือดของเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีม่วงทั้งหมดดังนั้นเขายังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ตอนนั้นผมไปศึกษาในตลาดมืดมา การฉีดยาชนิดนี้ต้องดูสภาพร่างกายด้วย บางคนได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นจึงสามารถทนต่อแรงมหาศาลได้”

เพราะฉะนั้นถึงตัวเขาจะฉีดยาชนิดนี้เข้าสู่ร่างกาย ก็อาจจะไม่สามารถรักษาขาของเขาหายดีแล้วยืนขึ้นมาได้

“บนตัวของเขาเหมือนจะมีรหัส……”

เมื่อครู่เนี่ยเฟิงไม่ได้ดูสำรวจดีๆ จู่ๆตอนนี้เขาก็พบว่าบนลำคอของท่านเสือมีรหัส

“อืม สิ่งนี้ทำเพื่อติดตามผู้ใช้ยา ดังนั้นทุกคนที่ฉีดยาจึงมีรหัสดังกล่าว และรหัสนี้จะถูกป้อนเข้าสู่ระบบ อันที่จริงผู้ใช้ยาที่ฉีดยาเป็นผู้ทดลองตัวจริง”

เนี่ยเฟิงมองสำรวจดีๆ พบว่ารหัสค่อนข้างแปลก เขาเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน……

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเสื้อผ้าของเหล่าพี่สาวขึ้นมาได้

พี่สาวเจ็ดคนนี้เป็นเด็กที่ครอบครัวของพวกเขาอุปการะ ตอนนั้นพวกเธอถูกคุณปู่เก็บมาในสภาพเสื้อผ้าสกปรกรุงรัง สีหน้าหม่นหมอง เสื้อผ้าบนตัวของทุกคนมีรหัสหนึ่งตัว และรหัสตัวนี้ก็เป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกับรหัสที่อยู่บนลำคอของท่านเสือ

ตอนนั้นถึงแม้เขาจะยังเด็ก แต่เขาสามารถจำได้เลือนรางว่าปู่ของเข้าเล่าว่าพี่สาวเหล่านี้เป็นคนอาภัพ อีกทั้งในตอนแรกที่พึ่งมาถึงเหล่าพี่สาวยังอารมณ์เสียได้ง่ายมาก

คุณปู่ขังเหล่าพี่สาวไว้ในห้องทั้งวันที่ชนบท และพ่อแม่ของเขาก็ไม่ให้เขาไปเล่นกับพวกพี่สาวด้วย

ดูเหมือนว่าพวกพี่สาวจะป่วย คุณปู่ทำการรักษาปรับสภาพ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง พวกพี่สาวก็ค่อยๆได้สติกลับคืนมา ภายใต้การปรับสภาพของคุณปู่ อาการของพวกเธอค่อยๆดีขึ้นมา

ตนนั้นเนี่ยเฟิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร รู้แค่ว่าพวกพี่สาวกับตัวเองฝึกศิลปะการต่อสู้มาด้วยกัน เขารู้สึกมีความสุขมาก

หลังจากที่โตขึ้นมา คุณปู่ก็สั่งกับเนี่ยเฟิงว่า“หนูจะต้องดูแลปกป้องพวกพี่สาวให้ดีนะ พวกเธอเป็นคนอาภัพ”

เนี่ยเฟิงรู้แค่ผิวเผิน

หลังจากนั้นครอบครัวของเนี่ยเฟิงก็เกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น แล้วจากนั้นเขาก็ค่อยๆลืมเรื่องนี้ไป

และพวกพี่สาวก็ไม่เคยรู้ความเป็นมาของตัวเองมาก่อน เพราะสำหรับพวกเธอแล้ว การได้เติบโตภายใต้การเลี้ยงดูอุปการะของคุณปู่กับพ่อแม่ของเนี่ยเฟิง ถือว่าเป็นของขวัญที่ฟ้าประทานแล้ว