บทที่ 441 แข่งขันกันสักหน่อย

“คนที่ตื้นเขินย่อมมองแค่ระดับความคมกริบของดาบมาชั่งดูมูลค่าของดาบอยู่แล้ว”

เนี่ยเฟิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีก “ในเมื่อคุณมีความคิดเช่นนี้ ผมก็ไม่มีทางที่จะห้ามคุณได้ ถึงยังไงผมก็ไม่ใช่คุณ ดังนั้นผมครอบงำความคิดยังไงๆของคุณไม่ได้อยู่แล้ว”

คุณชายสิบสองรู้สึกว่าคำพูดที่เนี่ยเฟิงพูดเหล่านี้อยากจะถูกชกมาก “ฮึ! เป็นพวกไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่อย่างที่คิดไว้จริงๆ พวกคนจนได้แค่คู่ควรซุกหัวอยู่ด้วยกันกับนักต้มตุ๋น!”

“ถ้าหากคุณพูดเช่นนี้ ผมก็ไม่พอใจแล้ว ดาบที่ดีเล่มหนึ่งสำหรับนักดาบมากล่าวแล้ว คือการทำให้สิ่งที่สวยงามอยู่แล้วให้สวยงามยิ่งขึ้นจริงๆ แต่ว่าการตัดสินชี้ขาดดีเลวของดาบเล่มหนึ่ง ไม่เพียงแค่ดูว่าดาบเล่มนี้คมกริบหรือไม่ ยังต้องดูวัตถุดิบของดาบเล่มนี้และคนที่ใช้ดาบเล่มนี้ด้วย”

“คุณพอทีเถอะ ถ้าหากดาบเล่มหนึ่งวัตถุดิบไม่ดีคมกริบไม่พอ แข็งแกร่งทรหดไม่พอ ตีหลอมเข้ารูปไม่ได้ ถึงแม้ว่านักดาบที่ใช้จะยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า ก็แสดงประสิทธิผลใดๆออกมาไม่ได้เช่นกัน!”

คุณชายสิบสองอดไม่ไหวที่จะลืมตาขาวหนึ่งที

“คุณรู้สึกแบบนี้เลยเหรอ?”

เนี่ยเฟิงทั้งยิ้มอยู่ ทั้งหยิบดาบเล่มนั้นที่ถูกคนขายดาบหอบไว้ในอก ดาบเล่มนี้หนักอึ้งอยู่ในมือ เป็นการเผชิญความลำบากมาแล้วมากมายจริงๆ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นจะแข่งขันกันกับผมสักหน่อยหรือไม่ ใช้ดาบเก่าๆที่คุณพูดเล่มนี้ต่อสู้กับดาบที่ดีที่สุดของพวกคุณวิลล่าดาบขวัญ เป็นยังไงล่ะ?”

คุณชายสิบสองก็เหมือนดั่งได้ยินเรื่องขำขันอะไรที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ฮ่าฮ่า เสียงดังออกมา “ยังเป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าพูดอย่างนี้กับผม !”

“ยังไงล่ะ?”

เนี่ยเฟิงยกดาบที่อยู่ในมือขึ้นมาชี้ไปยังคุณชายสิบสอง

“ในเมื่อมีคนรีบเร่งจะมารับการลบหลู่ งั้นผมก็ทำให้เขาเปิดหูเปิดตาได้พบเห็นรู้จักดาบที่อยู่ในวิลล่าดาบขวัญว่าเป็นแบบไหนล่ะ! ไปเอาดาบฆ่ามังกรมาให้ผม!”

ดาบฆ่ามังกรเป็นดาบที่ดีที่สุดในวิลล่าดาบขวัญ ดาบเล่มนี้ เป็นการผลิตด้วยเหล็กนิล อีกทั้งผ่านช่างตีดาบร้อยกว่าคนตีหลอมเข้ารูปมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ตัวดาบแสดงสีสันของลำแสงออกมา ระดับความคมกริบนั้นเป็นการตัดเหล็กได้อย่างง่ายดายเช่นตัดโคลนจริงๆเลย!

“คุณอย่าแข่งกับเขา! ดาบที่อยู่ในวิลล่าดาบขวัญล้วนเป็นดาบที่ดีที่สุด ดาบฆ่ามังกรที่เขาพูดว่าจะเอามาเล่มนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา!”

คนขายดาบตกกะใจ เดินโซซัดโซเซเข้าไปดึงขากางเกงของเนี่ยเฟิงไว้ทันที คิ้วล้วนขมวดกลายเป็นก้อนแล้ว บนใบหน้าที่ดำปิดปี๋ เขียนเต็มไปด้วยความกังวลกับความหวาดกลัวแล้ว

“คุณไม่มีความเชื่อใจกับดาบของตนเองเหรอ?”

“ดาบเล่มนี้ของผมเป็นการสืบทอดมาจากบรรพบุรุษนะ แม้แต่คมดาบล้วนยังไม่ได้ลับ......”

คนขายดาบรู้เพียงว่าดาบเล่มนี้มีอายุเล็กน้อย เป็นสมัยราชวงศ์ชิงเหลือไว้จริงๆ เพียงแค่นี่ไม่ใช่สิ่งของในพระราชวัง นี่เป็นของพื้นเมือง

ก่อนหน้านั้นเขาก็คิดว่าจะเอาดาบเล่มนี้ไปจำนำ แต่เพราะว่าสิ่งนี้ไม่ใช่หยก เครื่องลายคราม การเขียนและวาดภาพด้วยพู่กันจีนที่เป็นกระแสหลักต่างๆ ดังนั้นก็ได้ไม่กี่บาทเท่านั้น เพราะว่าเขาก็คิดจะขายให้คนที่ชอบดาบเท่านั้น

แต่ก็เพราะว่าดาบเล่มนี้ดูเหมือนไม่ใช่อาจารย์ที่มีชื่อเสียงอะไรตีหลอมเข้ารูปออกมา ก็ขายไม่ได้ราคาดีเช่นกัน

จากนั้นเขาได้รับรู้ว่า ที่นี่จะเปิดการแข่งขันวิชาดาบ ดังนั้นไปซื้อดาบมาก่อนบ้าง จริงปลอมขายปนกัน

เขาก็รู้ว่าย่อมจะถูกคนมองออกแน่ แต่โดยส่วนมากคนที่รู้จักดาบล้วนจะไม่ซื้อกับเขาที่นี่ โดยทั่วไปที่ซื้อกลับไปล้วนเอามาใช้เป็นศิลปะตั้งโชว์

แท้ที่จริงเขาก็ไม่ได้พูดโกหกจริงๆ ตอนที่เสนอกับฝ่ายตรงข้าม เขาพูดความจริงเลย

ดังนั้นพูดได้ว่าเขาจะถูกตีช่างได้รับความไม่เป็นธรรมจริงๆ

ถึงแม้เขารู้ว่าเนี่ยเฟิงออกหน้าเพราะตนเอง แต่เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะให้คนเอาดาบที่คมดาบยังไม่ได้ลับเล่มนี้ไปสู้กับดาบฆ่ามังกรของฝ่ายตรงข้ามจริงๆล่ะ?

“วางใจเถอะให้ผมจัดการก็พอแล้ว”

เนี่ยเฟิงจ้องมองคนขายดาบหนึ่งที ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ล้วนเป็นคนอายุใกล้เคียงกัน คนขายดาบถึงขนาดรู้สึกว่าทั้งสองคนมีความแตกต่างกัน

คุณชายสิบสองยิ้มเย็นชาจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ ในเวลานี้ดาบฆ่ามังกรก็หยิบมาแล้วเช่นกัน

เพียงแค่เห็นก็ทำให้คนรู้สึกถึงลักษณะพลังกดดันคน

“เป็นยังไงบ้างล่ะ? หวาดกลัวแล้วเหรอ? ถ้าหากไม่อยากแข่ง งั้นก็คุกเข่าลงร้องขอความเมตตากับผม ผมอาจจะยังสามารถปล่อยคุณไปสักครั้ง”