บทที่ 440 พ่อค้าดาบที่ถูกทำร้าย

ด้านหน้ามีคนล้อมเยอะมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มั่นใจว่าตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น

“เสี่ยวเฟิง！มานี่เร็วเข้า ฉันหาที่เหมาะได้แล้ว！”

หยูจิงหงพูดจบก็ยกมือขึ้นกวักมือเรียกเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เมื่อครู่หยูจิงหงยังอยู่ข้างๆตัวเองอยู่เลย ตอนนี้กลับวิ่งไปด้านหน้าไปเป็นไทยมุงแล้ว

ในตอนที่เนี่ยเฟิงเดินไปนั้นก็มองเห็นพ่อค้าดาบคนนั้นถูกคนสามสี่คนล้อมกระทืบ และดาบที่อยู่บนตัวเขาพวกนั้นก็ตกกระจายเต็มพื้นไปหมด

“กระทืบมันให้ตาย ไอ้หมอนี่มันกล้าหลอกฉัน！”

และคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าราคาแพงจ้องมองพ่อค้าดาบที่ถูกทำร้ายอยู่บนพื้นด้วยสายตาดุดัน พ่อค้าดาบขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า

“คุณครับอย่าถือสาผู้น้อยเลยครับ ปล่อยผมไปเถอะ ผมผิดไปแล้วผมจะรีบไสหัวเดี๋ยวนี้แหละครับ ผมจะคืนเงินให้คุณ ผมไม่เอาเงินคุณสักแดงเดียว！”

พ่อค้าดาบกุมศีรษะของตัวเองไว้ โดยไม่สามารถต้านทานได้ คนหลายคนที่กำลังกระทืบพ่อค้าดาบอยู่นั้นเป็นบอดิการ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

“แกไม่ไปถามคนอื่นก่อนล่ะห้ะ！ถึงได้กล้ามาหลอกฉัน ฉันจะบอกอะไรแกไว้นะ วันนี้ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่！จัดการมัน！”

ผู้ชายคนนั้นพูดไปด้วยสูบบุหรี่ไปด้วย เขามองพ่อค้าดาบที่ถูกทำร้ายอยู่บนพื้นด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม เหมือนสบายใจขึ้นมามาก

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว“คุณครับ อภัยคนได้ควรให้อภัยนะครับ เขาเป็นแค่คนขายดาบ เมื่อครู่เขาก็พูดแล้ว จะคืนเงินให้คุณทั้งหมด หรือคุณจะเก็บชีวิตของเขาไปด้วยล่ะ？”

พ่อค้าดาบที่ถูกทำร้ายจนมีสภาพแบบนั้น ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผู้ชายคนนี้ต้องถูกกระทืบตายแน่ๆ

“นายเป็นใครมาจากไหนห้ะ？ถึงกล้ามายุ่งเรื่องของฉัน หรือนายกับไอ้หมอนี่เป็นพวกเดียวกัน？”

อีกฝ่ายมองสำรวจเนี่ยเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วอดหัวเราะอย่างเย้ยหยันไม่ได้ ประเด็นคือพ่อค้าดาบคนนี้อายุไล่เลี่ยกับเนี่ยเฟิง ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเนี่ยเฟิงอาจจะเป็นพวกเดียวกับผู้ชายคนนี้

แต่ผู้ชายคนนี้มองไปทาง คนด้านข้างผู้ไว้ผมสั้นอย่างหยูจิงหงที่ยืนอยู่ข้างๆเนี่ยเฟิง

ทันทีที่เห็นหยูจิงหง ผู้ชายคนนั้นก็เหมือนได้รับแรงดึงดูด สายตาคู่นั้นจับจ้องไปที่หยูจิงหง แล้วไม่สามารถละสายตาได้อีก

“โอ้โห？คิดไม่ถึงเลยแฮะ ที่นี่จะสามารถเห็นสาวน้อยสุดสวยแบบนี้！”

เห็นเพียงแค่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า“คนสวย คุณชื่ออะไรเหรอครับ？มาที่นี่เพื่อเยี่ยมชมวิลล่าดาบขวัญหรือมาดูการแข่งขันวิชาดาบ บอกกับพี่มาสิ เดี๋ยวพี่จะรีบหาห้องวีไอพีให้เลย！”

หยูจิงหงใบหน้าอ่อนเยาว์ ดูไปแล้วเหมือนนักศึกษาคนหนึ่ง เธอหรี่ตามองดู ไม่อยากสนใจคนผู้นี้

แต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังตามหลอกหลอน พยายามเข้ามาใกล้เพื่อพูดคุยกับหยูจิงหง

“อย่าเมินสิจ๊ะ ผมพึ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ตัดผมสั้นขนาดนี้เป็นครั้งแรก มีเอกลักษณ์จริงๆ！”

ผู้ชายคนนั้นพูดตบก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้งเพื่อจงใจให้เธอรู้ถึงการมีอยู่ของเขา

“ทำไมต้องทำร้ายคนอื่น？”

หยูจิงหงมองไปที่พ่อค้าดาบที่ถูกซ้อมจนปางตาย จึงเอ่ยปากพูดขึ้น

“นี่คือถิ่นของผม ผมจะกระทืบใครก็ได้ อีกอย่างไอ้หมอนี่เอาดาบเซ็งเคร้งนั่นมาบอกกับฉันว่าเป็นของราชวงศ์เฉียนหลง ยังจะให้ฉันซื้อในราคาแปดหมื่นอีก หึ！นี่มันหาเรื่องชัดๆไม่ใช่เหรอ？”

“คนที่มีความรู้ต่างรู้กันดี ดาบที่อยู่บนตัวของเขาไม่ใช่ของจริง อีกอย่างนะ คนที่ทำธุรกิจขายของอย่างพวกเขาแน่นอนว่าสามารถหาได้นิดหน่อย ของเขาก็ให้คุณไปแล้ว คุณก็ให้เงินเขาแล้ว นี่จะถือว่าเป็นการหลอกลวงได้ยังไง？สิ่งนี้พูดได้แค่ว่าคุณมองพลาดไปเอง”