บทที่ 439 ปากของผู้ขายยิ่งกว่าผีหลอกคน

แม้ว่าการแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการแข่งขันระดับนานาชาติ แต่กลับเป็นการแข่งขันวิชาดาบที่จัดในนามส่วนตัว

ในอดีตไม่ได้จัดในหวาเซี่ย อาจจัดการแข่งขันวิชาดาบทั่วโลก เป็นเวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์

การจัดงานในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่ชานเมืองของเมืองหยางเฉิง และชานเมืองของเมืองหยางเฉิง ที่นี่มีอาคารหนึ่งที่สร้างขึ้นอย่างโอ่อ่าตระการตา อาคารนี้มีชื่อว่าดาวหยางเฉิง

อยู่ห่างจากย่านใจกลางเมืองหยางเฉิง แต่เพราะว่าสถานที่จัดงานใหญ่มาก จึงมักถูกคนเช่ายืมสถานที่เป็นห้องโถงสำหรับจัดคอนเสิร์ตและอื่นๆ

ดาวหยางเฉิงสร้างขึ้นตั้งแต่สาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งขึ้น มีความหมายทางประวัติศาสตร์มาก อาคารเก่าแก่โบราณนี้ดูได้ไม่ยากเลยว่ามันผ่านลมผ่านฝนมาเท่าไร

ต่อมาดาวหยางเฉิงตกอยู่ในมือของนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง นักธุรกิจผู้มั่งคั่งคนนี้ถูกจัดอันดับอยู่ในฟอบส์ และเคยเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการสีเทา

ตามตำนานเล่าว่าบรรพบุรุษของเขารับราชการ ดังนั้นเขาจึงเป็นที่เคารพนับถือเรียกเขาว่าจิ่วเป้ยเล่อ

จากนั้นก็ค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นเรียกท่านเก้า

ท่านเก้าอายุไม่น้อยแล้ว นี้เหมือนเขาจะเก้าสิบกว่าแล้ว ลูกหลานของเขามีเยอะมาก เป็นตระกูลที่ใหญ่มากๆ

การแข่งขันวิชาดาบในครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากท่านเก้า

ทั้งสองขับรถมาถึงดาวหยางเฉิง ซึ่งในลานจอดรถของที่นี่มีรถจอดไว้หลายคันแล้ว แผนผังที่นี่มีความทันสมัยมาก มีลานจอดรถอัจฉริยะ พื้นที่ชำระเงิน และพื้นที่บริการอื่นๆสิ่งของที่จำเป็นมีอยู่อย่างพร้อมสรรพ

หลังจากที่เนี่ยเฟิงจอดรถเสร็จแล้ว แล้วเดินเข้างานที่จัดการแข่งขันกับหยูจิงหงสองคน

ที่นี่ยังคงเข้มงวดมาก ก่อนที่จะเข้าไปต้องผ่านการตรวจสอบความปลอดภัย โดยการตรวจสอบคือเครื่องตรวจจับความร้อน เพราะการแข่งขันวิชาดาบอนุญาตให้พกดาบเข้าไปได้เท่านั้น นอกจากดาบแล้วห้ามพกพาอาวุธร้อนรวมถึงอาวุธเย็นอื่นๆด้วย

เพราะเนี่ยเฟิงกับหยูจิงหงทั้งสองคนรับภารกิจเร่งด่วนไปหน่อย ดังนั้นจึงไม่ได้พกดาบมาด้วย แต่การแข่งขันครั้งนี้ไม่มีเพียงนักดาบเท่านั้น ยังมีแขกรับเชิญให้เยี่ยมชมการแข่งขัน กล่าวคือพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้พกดาบมาด้วย จึงไม่ได้ดูสะดุดตาเท่าไรนัก

“นี่คือการแข่งขันวิชาดาบเหรอเนี่ย นี่มันคือการแข่งโชว์ความรวยมั้ง？”

หลังจากที่หยูจิงหงเข้างานแล้ว ดวงตาคู่สวยก็หมุนรอบกลิ้งไปมา มองดาบที่นักดาบเหล่านี้พก บางคนบนตัวมีเพียงดาบเล่มเดียว บางคนมีถึงดาบถึงสามเล่ม ยังมีบางคนที่ทั้งตัวห้อยเต็มไปหมด……

เวลานี้เองคนที่บนตัวมีดดาบห้อยเต็มไปหมดเดินมาทางพวกเขา ไอ้หมอนี่ดูไปแล้วอายุแค่ยี่สิบกว่า ตากแดดจนผิวสีแทน เห็นแค่เขาฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว

“โอ้โห ดูท่าคุณสองคนจะเป็นคนชื่นชอบดาบ ลองเลือกดูไหมครับ？ผมมีต้องของดีๆนะ！”

เห็นแค่“ชายผิวสี”คนนี้กางมือออกทั้งสองข้าง มีดาบจำนวนมากห้อยอยู่ตามตัวของเขา มีดาบหลายรูปแบบ มีทั้งดาบเมียว ดาบถัง ดาบวูซู มากมายหลายทุกอย่างมีครบ

“ผมก็คิดว่าคนที่มาที่นี่เป็นนักดาบหมดเลย คิดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นพ่อค้ามีด？”

เนี่ยเฟิงแค่คิดว่ามันตลกมาก

“น้องชาย นายพูดไม่ถูกนะ ฉันแค่หารายได้นิดๆหน่อยๆเท่านั้น อีกอย่างคุณภาพของฉันก็ดีมากจริงๆนะ！”

เนี่ยเฟิงเหลือบตาอย่างไม่ตั้งใจ มองเห็นดาบเล่มหนึ่งห้อยป้ายไว้อันหนึ่ง ด้านบนมีคำว่าตลาดค้าส่งอี้อูสี่คำ

เนี่ยเฟิงสงสัยว่าดาบที่ห้อยอยู่บนตัวของเขาล้วนมาจากตลาดค้าส่งอี้อู หรือแม้แต่พื้นผิวของดาบยังไม่ได้ผ่านการขัด

“เอาสักเล่มไหม？คุณดูสิบนตัวของคนพวกนั้นมีดาบกันหมดเลยนะ บนตัวของพวกคุณไม่มีอะไรเลย มันดูไร้เหตุผลไปหน่อยไหมครับ？อีกอย่างพวกคุณมาดูการแข่งขันวิชาดาบ ถึงยังไงก็ต้องซื้อสักเล่มกลับไปเป็นที่ระลึกสิ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับพวกคุณมาเสียเที่ยวน่ะสิ？”

ผู้ชายคนนี้อ้าปากพูดเสียงดังโฉ่งฉ่าง ดูไปแล้วเหมือนเขาเป็นพนักงานขายเลย