บทที่ 438 เล่นลูกไม้

อันที่จริงเนี่ยเฟิงเดาได้ว่าหยูจิงหงอาจจะโจมตีกะทันหันแบบนี้ เป็นไปตามคาดเขาเดาถูกแล้ว

หยูจิงหงรีบพลิกตัว ใช้เข่าจู่โจมไปที่ส่วนล่างของเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงจึงรีบใช้มือปิดกั้นการโจมตีของหยูจิงหงด้วยมือของเขา

หยูจิงหงแอบตกใจ จึงรีบเปลี่ยนทิศทางการโจมตี คราวนี้เธอหันไปทางใบหน้าของเนี่ยเฟิง

คนคนหนึ่งถ้าหากสูบเสียความสามารถไป ถึงเขาจะสู้เก่งขนาดไหน ก็ทำได้เพียงแค่เป็นผู้ถูกกระทำ

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับ พี่สอง ทุกการเคลื่อนไหวของพี่ถูกควบคุมไว้ในมือของผม”

เนี่ยเฟิงอดที่จะหัวเราะดูถูกออกมาไม่ได้ แล้วกดมืออีกข้างไปบนตัวของหยูจิงหง หยูจิงหงจึงไม่สามารถขยับได้อีก

“เห้อ ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนายจริงๆสินะ หลังจากที่แพ้ให้กับนายครั้งที่แล้ว ฉันเพิ่มการฝึก แต่คิดไม่ถึงเลย”

หยูจิงหงอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ทหารภายในกองทัพถูกหยูจิงหงทรมารจนจะตายอยู่แล้ว

หยูจิงหงหาคู่ฝึกซ้อมในทุกวัน ตอนนี้พวกเขาเมื่อพวกเขาเห็นหยูจิงหงต้องเดินเบี่ยงหลบ

เดิมทีหยูจิงหงคิดว่า ถึงอย่างไรฝีมือของเธอก็เหนือเนี่ยเฟิง ใครจะไปรู้ว่าเนี่ยเฟิงความก้าวหน้าของเนี่ยเฟิงจะดีไม่แพ้กัน

“นายบอกฉันมาสิ ทักษะของนายมีความก้าวหน้าขึ้นทุกวันเลยใช่ไหม？”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ“นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว ในทุกวันผมใช้เวลาอันน้อยนิดที่มีเพื่อฝึกซ้อม ถึงแม้ที่นี่จะไม่ใช่สนามรบอีกต่อไป แต่ผมยังคงต้องรักษาความระแวดระวังเหมือนตอนที่อยู่บนสนามรบอยู่ดี”

หยูจิงหงเห็นด้วยกับคำพูดของเนี่ยเฟิง เธอจึงอดที่จะพยักหน้าไม่ได้

“พอได้แล้ว นายยังไม่รีบปล่อยฉันอีก？จะกดฉันไว้ถึงเมื่อไรหันห้ะ？”

เวลานี้เองหยูจิงหงถึงพบว่าตัวเองยังถูกเนี่ยเฟิงกดทับไว้ จึงพูดอย่างไม่พอใจกับเขา

เนี่ยเฟิงยักไหล่“ไม่ได้หรอกครับ ผมยังรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่เลย ถ้าพี่สองโกหกผมจะทำยังไง？”

“นี่ ไอ้เด็กคนนี้！พี่สองนายโกหกนายเหรอ？”หยูจิงหงถลึงตาใส่เนี่ยเฟิง

“จะไม่โกหกผมได้ไง？”เนี่ยเฟิงใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ“เมื่อกี้พี่พูดเกลี้ยกล่อมให้ผมปล่อย แต่สุดท้ายพี่แกล้งผม ยังจะโจมตีข้างล่างผมอีก พี่ไม่อยากให้ตระกูลเนี่ยมีลูกหลานเหรอ！”

หยูจิงหงถูกคำพูดของเนี่ยเฟิงพูดจนหน้าแดง เมื่อครู่เธอไม่ได้คิดจะลงมือหนักเลย“โธ่ โทษฉันไม่ได้นะ นี่เป็นความเคยชิน เป็นความเคยชินเอง”

“ผมไม่สน ถึงยังไงตอนนี้ผมก็ต้องระมัดระวัง”เนี่ยเฟิงส่ายหัวไปมา

หยูจิงหงทำอะไรไม่ถูก“งั้นนายวางแผนจะอยู่แบบนี้ทั้งคืนรึไง？”

“ใช่น่ะสิ ถึงยังไงผมก็นอนพอแล้ว อยู่แบบนี้ทั้งคืนก็ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“ฉันมีโว้ย！ถ้าเป็นแบบนี้ทั้งคืน กระดูกฉันคงแบนไปแล้ว พอแล้วฉันยอมแพ้แล้วจริงๆ ฉันเป็นหนี้นายหนึ่งครั้ง นายพูดมาเถอะนายจะเอายังไง？”

หยูจิงหงจึงทำได้เพียงแค่ของ้อ

เธอกับชิวมู่เฉิงไม่เหมือนกัน นิสัยของหยูจิงหงเหมือนค่อนข้างเหมือนผู้ชาย ไม่ยึดติดเรื่องเล็กๆน้อยๆ

ควบคู่ไปกับความจริงที่ว่าหยูจิงหงและเนี่ยเฟิงกำลังเล่นอยู่ตอนที่พวกเขายังเด็ก มิตรภาพระหว่างทั้งสองคนเหนียวแน่นมาก

ตอนนั้นหยูจิงหงเลือกไปเป็นทหารเพราะหวังว่าอยากใช้ประโยชน์จากตรงนี้ตามหาเนี่ยเฟิง

“เอาแบบนี้ไหม？พี่สองเรียกผมว่าพี่เฟิงขา เดี๋ยวผมจะปล่อยพี่เลย！”

ดวงตาคู่สวยของหยูจิงหงเบิกกว้าง“ไอ้เด็กบ้า นายอยากจะเอาเปรียบฉันเหรอ？อย่าลืมนะว่าฉันแก่กว่านาย！”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาปริบๆ“แต่หน้าพี่สองดูไร้เดียงสามากเลยนะครับ ไม่เหมือนคนที่แก่กว่าผมสักนิด จะว่าไปแล้วผมรู้สึกแปลกใจจริงๆนะครับ แบบนี้พี่ออกคำสั่งกับลูกน้องยังไงเหรอ？”

“หึ！พวกเขาไม่กล้าตอบโต้ฉันหรอก ขอแค่ขัดคำสั่งฉันก็จะต้องถูกฉันกระทืบกองกับพื้น！”

ดีจริงๆ ใช้กำลังแก้ปัญหา

“งั้นพี่จะเรียกหรือไม่เรียกครับ？ทั้งๆที่เป็นเชลยของผมแล้ว ยังจะปากแข็งอยู่อีก จิๆ”เนี่ยเฟิงอดที่จะส่ายหัวไม่ได้

“ฉันไม่เรียก！”

หยูจิงหงอยากจะฉวยโอกาสโจมตีอีกครั้ง แต่เนี่ยเฟิงไม่ให้โอกาสเธอ กดเธอไว้อย่างแน่นหนา ทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ