บทที่ 437 ลอบโจมตีกลางดึก

“ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องนี้กับนายยังไงดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นโอกาสที่ดีมาก”

“ถ้าอย่างนั้นการตายของพ่อแม่อาจจะไปขัดผลประโยชน์ของคนจำนวนมาก ดังนั้นพวกเขาจึง……”

หยูจิงหงพยักหน้า“นายพูดถูกแล้ว มันเป็นแบบนั้นจริงๆ”

ความจริงเนี่ยเฟิงเดาได้ประมาณหนึ่งแล้ว แต่เพราะอะไรถึงไปยุ่งกับผลประโยชน์ของพวกเขา จุดนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะคนพวกนั้นที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา เขาไม่มีทางปล่อยไปแน่ๆ

“ในที่สุดพวกเขาก็โผล่ออกมาสักที เราต้องฉวยโอกาสนี้เพื่อนำพวกเขาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ยาห้ามใช้นี้จะต้องไม่แพร่ระบาดไปสู่ตลาด！”

ยาชนิดนี้ว่ากันว่ารักษาได้ทุกโลก แต่ถ้าหากเป็นยาวิเศษจริงๆ คงถูกประเทศของพวกเขายึดไปใช้นานแล้ว

พวกเขานำส่วนผสมของยาออกมาร่างกายของคนทดลองยา ตอนนี้ยังไม่ได้แยกออกมา

แต่มีจุดหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ คนที่ฉีดยาชนิดนี้จะมีความแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยในระดับหนึ่ง มันจะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อภายใต้การทำลายระบบในร่างกาย

คนแบบนี้ ถึงแม้จะสามารถเดินได้ อีกทั้งยังมีพละกำลังมหาศาล แต่เพราะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด สมองจะหดตัวอย่างรวดเร็ว และเป็นเหตุทำให้เหมือนซากทัพที่เดินได้

“ถ้ายาห้ามใช้ชนิดนี้ถูกนำไปใช้กับทหารโดยชาวต่างชาติ พวกเขาจะสร้างกองทหารพ่ายที่อยู่ยงคงกระพัน ถึงเวลานั้นทั้งโลกก็ชุลมุนวุ่นวาย”

ตอนนั้นยาห้ามใช้ที่หมุนเวียนในตลาดถูกริบเป็นของกลางไว้ทั้งหมดแล้ว แต่เป็นการยากที่จะรับประกันว่ายังมีคนฉีดต่อไป

“ตอนนี้ดูท่าแล้ว ยาห้ามใช้ยังคงมีอยู่ ขอเพียงแค่เลือดของพวกเขากลายเป็นสีม่วง พวกเขาก็จะต้องฉีดทุกเดือน ไม่อย่างนั้นจะต้องตายสถานเดียว”

ทันใดนั้นเนี่ยเฟิงก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่เหล่าพี่สาวถูกขังอยู่ที่ชนบท เลือดบนตัวของพวกเขาก็เป็นแบบนี้เช่นกัน ดูท่าเหล่าพี่สาวตอนนั้นคงจะเป็นตัวทดลอง

แต่เมื่อพบเข้ากับคุณปู่ถือว่าพวกพี่สาวโชคดีมาก เพราะคุณปู่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาก แต่ต้องใช้ระยะเวลาอยู่นาน ในการฟื้นฟูร่างกายของเหล่าพี่สาว

เนี่ยเฟิงอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง！”

“ในเมื่อร่างกายของพวกเขามีเลือดสีม่วงไหลเวียนอยู่ พวกเขาจึงมาที่นี่เพื่อตามหาคนเตรียมการพบไว้ล่วงหน้า เพียงแค่ฉันได้เปิดเผยร่องรอยของฉันออกไปแล้ว สิ่งนี้มันทำให้พวกเขาระมัดระวังตัวมากขึ้น”

หยูจิงหงถอนหายใจ“ขั้นตอนต่อไปคือต้องดูว่าทีมข่าวกรองสามารถให้ข่าวดีได้หรือไม่ นายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ภารกิจนี้อาจจะทำให้เราไม่สามารถหลับได้อีกหลายวัน”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาปริบๆ แล้วมองไปที่หยูจิงหง“ถ้าผมพักผ่อนแล้ว พี่สองจะทำยังไงล่ะ？”

“แต่ละวันฉันนอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง ร่างกายปรับสภาพได้แล้ว เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอก นายไปพักผ่อนเถอะ”

อันที่จริงเนี่ยเฟิงต้องฝึกฝนจนเวลานอนมาเพียงพอ อีกทั้งเขายังไม่ต้องการนอนมากขนาดนั้น

“ถ้าพี่สองไม่นอนผมก็ไม่นอน！”

“เด็กคนนี้ทำไมดื้อขนาดนี้เนี่ย？”

หยูจิงหงทำเสียง“หึ”หนึ่งครั้ง“ตอนนี้นายเป็นลูกน้องของฉัน ถ้าฉันออกคำสั่งนาย งั้นนายก็ต้องทำตามอย่างปฏิเสธไม่ได้！”

“ไม่เหมือนกันสักหน่อย ผมไม่ใช่ทหารของพวกพี่ ดังนั้นผมไม่ต้องฟังคำสั่งอย่างเด็ดขาด！พี่สอง ถ้าพี่ไม่นอน งั้นผมก็จะอยู่ข้างๆเป็นเพื่อนพี่”

หยูจิงหงไม่รู้ว่าการเกาะแกะไม่ยอมปล่อยแบบนี้ตกลงไปเรียนรู้จากใครมากันแน่ เธอจึงอดมองไปที่เนี่ยเฟิงด้วยอาการปวดหัวไม่ได้“ตอนนี้กำลังปฏิบัติภารกิจ ไม่ได้มาเล่นนะ ทำไมนายถึงเล่นเป็นเด็กๆอย่างนี้？”

“พี่สองดูพี่พูดเข้าสิ ผมเล่นเป็นเด็กๆยังไง？นี่คือการเตรียมเชิงล่วงหน้าเพื่อไม่ให้ทำงานได้เร็วขึ้น ตอนนี้ถ้าพี่ไม่พักผ่อน งั้นจะจับผู้ร้ายยังไง？”