บทที่ 456 หยั่งเชิงอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานนักเฟยหลงก็ส่งแผนผังของเรือสำราญสุดหรูมาให้ “ตอนนี้เรารู้ว่าห้องของหลู่เปิ่นเหว่ยอยู่ในห้องวีไอพีสุดหรูบนชั้นสิบ”

เฟยหลงเหลือบมองเนี่ยเฟิงแล้วถามว่า “ครูทหาร พวกเราควรไปดูตอนนี้ไหม?”

“ผู้ชายคนนั้นสามารถสร้างปัญหาใหญ่ได้ขนาดนี้ คุณคิดว่าเขาจะไม่เตรียมตัวพร้อมเหรอ? ตอนนี้ถ้าคุณไปเดินเอ้อระเหย จะไม่ตกเป็นที่สงสัยของเขาเหรอ?”

“แต่เมื่อกี้เฟยหลงได้ไปลาดตระเวนแล้ว จะเป็นการแหวกหญ้าให้หม่างซือตื่นหรือเปล่า?”

หม่างซือเป็นกังวลเล็กน้อย

“ไม่หรอก เพราะทุกคนที่มาล่องเรือสำราญสุดหรูจะส่งคนของตัวเองไปตรวจสอบ มันเป็นเรื่องปกติ”

เนี่ยเฟิงคุ้นเคยกับกลอุบายของคนรวยเหล่านี้มาก พวกเขาเห็นชีวิตตัวเองสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด แล้วจะทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร?

“เป็นแบบนี้นี่เอง ครูทหารพิจารณาได้ถี่ถ้วนมากกว่า!” ความเลื่อมใสศรัทธาที่เฟยหลงมีให้เนี่ยเฟิงก็เหมือนกับเหลยจ้าน เนี่ยเฟิงเองยังสงสัยว่าเขาสับตัวกับเหลยจ้านหรือเปล่า

“คืนนี้จะมีงานเต้นรำและงานประมูล นอกจากนี้เรายังสามารถไปดูที่สถานบันเทิงในแต่ละชั้นได้ เป็นไปได้มากว่าคนบนเรือสำราญลำนี้เป็นคนของหลู่เปิ่นเหว่ยทั้งหมด เราต้องระวังตัวให้ดี”

เป้าหมายของพวกเขาคือชิป ถ้ามีชิปก็แยกแยะส่วนประกอบของยาห้ามใช้ได้

“รับทราบครับครูทหาร!” ทั้งสองรีบพยักหน้า

“จากนี้ไปพวกคุณต้องเปลี่ยนวิธีการเรียกชื่อผม ถ้าเคยชินกับมันแล้วอาจเปลี่ยนได้ยาก ถ้าไม่ระวังก็อาจเผยไต๋ได้ มันจะเกิดขึ้นไม่ได้”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า เฟยหลงและหม่างซือพยักหน้าแล้วพูดว่า “ครับ!”

“ต่อจากนี้ไปให้เรียกผมว่าเถ้าแก่”

“ครับเถ้าแก่!”

“ถูกต้อง” เนี่ยเฟิงพยักหน้า เขามองไปทางหมิงอี๋หาน “พี่สี่ พวกเราออกไปเดินเล่นกันหน่อยเถอะ”

หมิงอี๋หานพยักหน้า เธอเตรียมตัวพร้อมแล้ว

หลังจากที่ทั้งสองออกไป เฟยหลงและหม่างซือก็ตามพวกเขาไป เนี่ยเฟิงเปลี่ยนทรงผมและหน้าตา ดูธรรมดาทั่วไป แต่หลังจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ตอนนี้พวกเขาเป็นที่สนใจของผู้คนไม่น้อย

คนที่ร่ำรวยและฟุ่มเฟือยแบบนั้น มันยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

เวลานี้เรือสำราญได้ออกเดินทางแล้ว พวกเขาเดินเรื่อยเปื่อยมาถึงอีกชั้นหนึ่ง

เรือสำราญสุดหรูลำนี้หรูหรามากจริงๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกว่ามันถูกสร้างด้วยเงินจำนวนมาก หรูหราอย่างที่สุด

เพื่อผลประโยชน์ของแขกผู้มาพัก ยังมีสถานบันเทิงและร้านค้าหรูหราทุกประเภทบนเรือโดยสาร ซึ่งตอบสนองความต้องการของทั้งชายและหญิง

เนี่ยเฟิงมาถึงร้านอาหารก่อน ที่นี่มีอาหารทะเล นมที่ขนมาทางอากาศ ไข่ปลาคาเวียร์ราคาแพง ลำพังเชฟมีระดับก็มีมากกว่าร้อยคนแล้ว

มองเห็นลักษณะการใช้เงินของหลู่เปิ่นเหว่ยอย่างชัดเจน

“เฮ้! นี่ใช่คุณเฮนรี่หรือเปล่าครับ?”

ในเวลานี้มีคนเข้ามาตีสนิท แต่เนี่ยเฟิงไม่รู้จักว่าคนคนนั้นคือใคร

“ผมเอง แต่ผมไม่รู้จักคุณ” เหตุผลที่เนี่ยเฟิงทำอะไรอลังการเช่นนี้ ก็เพื่อเป็นการสวมรอย เพื่อที่เขาจะได้แสดงภาพนักธุรกิจผู้มั่งคั่งที่หยิ่งผยองได้อย่างเต็มที่

“เฮ้อ คุณเฮนรี่นี่ขี้ลืมจริงๆ ผมชื่อเสี่ยวหวาง! เราได้ร่วมงานเมื่อปีก่อน!”

เสี่ยวหวางอยู่ในชุดสูทรองเท้าหนัง ดูไม่อ่อนเยาว์มาก แต่นาฬิกาและเครื่องประดับดูท่าทางใช้เงินไปพอสมควร

“ผมต้องขอโทษด้วย ผมไม่ได้เป็นคนดูแลธุรกิจของผม ก็เลยจำไม่ได้แล้ว”

แต่เนี่ยเฟิงกลับรู้สึกว่าเขามาที่นี่เพื่อหยั่งเชิงตตนเอง จากท่าทางและการเคลื่อนไหวอันละเอียดอ่อนของบุคคลนี้มันมองออกได้ไม่ยาก

ต้องการลองหยั่งเชิงเขา? เป็นไปได้มากว่าหลู่เปิ่นเหว่ยเป็นคนจัดการมา

รอยยิ้มของอีกฝ่ายค้างเติ่ง เขายิ้มอย่างเก้อเขิน “มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะทุกวันคุณเฮนรี่นั้นยุ่งมาก!”