บทที่ 475 การประชุมสุดยอดแห่งซานเจียง

ในเวลานี้ไอ้อ้วนเตี้ยมีสีหน้าตกตะลึง แต่เขาจำได้ว่าเคยพบกับประธานของโรงแรมเมเปิลมาก่อน ซึ่งไม่ได้เด็กขนาดนี้ แล้วเหตุใดเนี่ยเฟิงที่อยู่ตรงหน้าถึงคุยโวโอ้อวดเช่นนี้?

เนี่ยเฟิงเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้วจึงเดินเข้าไปหาไอ้อ้วนเตี้ยแล้วตบไหล่พลางพูดว่า

“ผมยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ถ้ามีปัญหาอะไรค่อยโทรหาผมแล้วกัน”

ทันทีที่เนี่ยเฟิงก้าวขาออกไป ไอ้อ้วนเตี้ยก็เดินตามไปที่ประตู ไอ้อ้วนเตี้ยมองเห็นรถหรูคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างนอก

เนี่ยเฟิงเดินไปที่รถหรู คนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับก็ลงจากรถทันที มาเปิดประตูให้เนี่ยเฟิงขึ้นรถด้วยความเคารพ ด้วยท่าทีราวกับกำลังปฏิบัติต่อเจ้านายของตนเอง

ไอ้อ้วนเตี้ยตกใจจนพูดไม่ออก เพราะเมื่อครู่เขาเห็นอย่างชัดเจน คนที่เปิดประตูรถไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหยางจื่อหมิง ประธานของเจ้าของเมเปิล

“ราชามังกร ท่านจัดการธุระเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“จัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เรากลับกันเถอะ เจ้าขับรถให้เร็วขึ้นหน่อย”

หยางจื่อหมิงรีบพยักหน้า แล้วขับรถด้วยความเร็ว ไม่นานนักพวกเขาก็กลับมาถึงโรงแรมเมเปิล

พอเนี่ยเฟิงกลับถึงห้อง ชิวมู่เฉิงกำลังอาบน้ำอยู่ยังไม่ออกมา เนี่ยเฟิงค่อยๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการจัดการกับคนเหล่านั้น และไม่ทำให้ชิวมู่เฉิงกังวล

พอชิวมู่เฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา เธอก็เห็นเนี่ยเฟิงยังรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นอย่างเรียบร้อย เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจมาก

“นายก็ไปอาบน้ำด้วยสิ พักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้เรายังต้องไปหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ เพื่อรายงานและส่งมอบเอกสารของนาย”

ชิวมู่เฉิงรู้ว่าเนี่ยเฟิงต้องการเป็นประธานหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ เพราะพ่อของเขาเป็นคนก่อตั้งหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับห้องไปพักผ่อนก่อน พี่ใหญ่ก็อย่าทำงานดึกจนเกินไปล่ะ เจอกันพรุ่งนี้”

เนี่ยเฟิงกลับมาถึงห้อง อันที่จริงเขาได้จัดการงานของหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการไว้แล้ว พรุ่งนี้แค่ต้องส่งมอบเอกสารเท่านั้น จะว่าไปแล้ว หลังจากส่งมอบเอกสารข้อมูลในวันพรุ่งนี้เสร็จแล้ว พวกเขายังต้องไปร่วมการประชุมสุดยอดอีก

ดังนั้นหมายกำหนดการอาจมีความเร่งด่วนเล็กน้อย เขาไม่อยากทำให้ชิวมู่เฉิงรู้สึกลำบากใจและกังวลเรื่องของตน คราวนี้หลันเฟิงหลิงจะเข้าร่วมการประชุมสุดยอดด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้ เพราะผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นผู้บงการที่คอยควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาทั้งสองคนมาที่หน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ การจัดการทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นเหนือความคาดหมาย

“ผมยังคิดว่าการจัดการเรื่องนี้อาจจะไปเบียดเวลาของการประชุมสุดยอดเล็กน้อย หรือไม่ก็ไปไม่ทัน นึกไม่ถึงเลยจะจัดการเสร็จเร็วขนาดนี้ ตอนนี้พวกเราไปที่สถานที่จัดการประชุมสุดยอดกันเถอะ”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าชิวมู่เฉิงคิดจะสละเวลาของตัวเอง เพื่อช่วยเขาจัดการกับเรื่องที่หน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ

“อันที่จริงแล้วเรื่องการยื่นคำร้องที่หน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ พวกเราค่อยยื่นช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรการเปิดตัวการประชุมสุดยอดนั้นเป็นโอกาสที่ดีในทางการค้าสำหรับพวกคุณ และเป็นโอกาสที่ดีสำหรับพี่ใหญ่ในการขยายธุรกิจไปทั่วทั้งมณฑลซานเจียงด้วย”

เนี่ยเฟิงพูดพลางมองไปที่ชิวมู่เฉิง แต่ชิวมู่เฉิงกลับส่ายหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เมื่อเทียบกับเรื่องพวกนั้นแล้ว ฉันกลับสนใจเรื่องของนายมากกว่า”

เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี แต่นี่คือนิสัยของพี่ใหญ่ของเขา