บทที่ 474 แก้แค้น

ทันทีที่พี่ปอโล๋เห็นเนี่ยเฟิง ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ตับ ม้าม ปอด และไต เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้มาจากไหน มีพลังมากจนทำให้ตัวเองกระเด็นออกไปได้

เนี่ยเฟิงมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วชี้ไปที่ไอ้อ้วนเตี้ยโกกวางจุนที่กำลังขดตัวอยู่บนพื้น

“พวกคุณใครเป็นคนลงมือตีเขา?”

คนที่ชื่อพี่ชุนดูเหมือนจะกังวลว่าคนอื่นจะไม่รู้ เขาแต่งตัวด้วยแบรนด์เนมทั้งตัว จนแทบจะพิมพ์โลโก้เอาไว้บนหน้าผากตัวเองแล้ว

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง อากาศหนาวเย็นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาใส่สวมชุดขนมิ้งค์

พี่ชุนสวมชุดขนมิ้งค์อย่างไม่กลัวร้อน ถือโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังอยู่ในมือ เขามองเนี่ยเฟิงด้วยสายตาจับผิด

“เจ้าหมอนี่แหละ ที่ทุบตีพวกแกจนขี้หดตดหาย ถ้าพูดออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? พวกแกยังมัวยืนเซ่ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบไปจัดการเขาอีก!”

พี่ชุนมองมาอย่างเย็นชา เนี่ยเฟิงยกมือขึ้น ผู้คนนับสิบรอบๆ ตัวเขาเฮโลกันเข้ามาเหมือนฝูงผึ้ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นพวกที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ร่างกายแตกต่างจากพี่ปอโล๋

แต่คนเหล่านี้กลับลอยกระเด็นออกไปพร้อมกับเสียงร้อยโหยหวนอันน่าสังเวช ภาพนี้อลังการมากจนต้องอ้าปากค้าง เพราะมันมีความหมายตามตัวหนังสือ พวกเขาถูกโจมตีกระเด็นออกไปจริงๆ

เมื่อครู่ไอ้อ้วนเตี้ยที่ถูกทุบตีเกือบตาย หลังจากเห็นภาพนี้เขาก็รีบคลานหัวซุกหัวซุนเข้าไปอยู่ข้างกายเนี่ยเฟิง พอเห็นเนี่ยเฟิงได้จัดการคนเหล่านั้นแล้ว ไอ้อ้วนเตี้ยก็ชี้หน้าพูดกับคนเหล่านั้นเหมือนได้ผู้หนุนหลังที่มั่นคง “พี่ใหญ่ พวกเขามาก่อความวุ่นวายที่ฝูหม่านโหลวของผม คุณต้องช่วยผดุงความยุติธรรมให้ผมนะ!”

เรื่องโกกวางจุนถูกรังแกไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในวันสองวันนี้ ฝูหม่านโหลวของเขาถูกคนจำนวนมากบีบบังคับและหลอกล่อให้ขายออกไป แต่เขาก็ไม่ขาย

คนเหล่านั้นอยากได้ฝูหม่านโหลว แต่ก็ทำลายป้ายร้านค้าของฝูหม่านโหลวไม่ลง ถึงอย่างไรการที่ฝูหม่านโหลวขายดิบขายดีเช่นนี้ก็เพราะอาวุธลับในมือของโกกวางจุน ซึ่งเป็นเมนูอาหารที่สืบทอดมาจากตระกูลของพวกเขาตั้งแต่สมัยโบราณ

โดยเฉพาะปลาทอดกรอบจานนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเลียนแบบได้

มีเพียงโกกวางจุนเท่านั้นที่รู้วิธีทำปลาทอดกรอบ แม้แต่ปรมาจารย์ที่แอบเข้ามาศึกษาก็ไม่สำเร็จ เนื่องจากโกกวางจุนได้คอยหลบซ่อนไว้ ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาจึงถูกพวกอันธพาลข่มขู่ว่าจะตัดนิ้วของเขา

แต่โกกวางจุนรู้ว่า ลูกค้าที่เข้าออกฝูหม่านโหลวล้วนมีทั้งดีและชั่ว พวกเขาชอบปลาทอดกรอบมาก หากฆ่าโกกวางจุนไปเสีย ก็มีแต่จะทำให้ผู้คนโกรธ ดังนั้นโกกวางจุนจึงอยู่รอดมาอย่างเปราะบาง

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถฆ่าโกกวางจุนได้ แต่พวกเขาก็ยังสามารถรังแกโกกวางจุน ได้ นี่คือสิ่งที่ไอ้อ้วนเตี้ยเป็นกังวล

เมื่อโกกวางจุนเห็นว่าเนี่ยเฟิงนั้นกล้าหาญมากในเวลานี้ พอมาถึงก็สังหารไปหลายสิบคน เขาย่อมยืนอยู่ข้างเนี่ยเฟิง หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป ต่อไปก็น่าจะไม่มีใครกล้ารังแกเขาอีกแล้ว

“คุณก็คือพี่ชุนสินะ? วันนี้ผมมารับประทานอาหารที่นี่ แต่คนของคุณมาเคลียร์สถานที่ จนผมไม่สามารถรับประทานอาหารอย่างสงบสุขได้ ผมโกรธมากจริงๆ”

เนี่ยเฟิงพูดพลางเดินเข้าไปหาพี่ชุน เขาเอาขาเขี่ยคนที่นอนขวางทางออกไป เมื่อพี่ชุนเห็นภาพนี้ เหงื่ออันเย็นเยียบก็ผุดออกมา เหตุใดเจ้าหมอนี่ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? เขาจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อจ้างบอดี้การ์ดพวกนี้มานะ

“ในเมื่อคุณมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรขอโทษผมหรอกเหรอ?”