บทที่ 473 หมาหมู่

“ผมชื่อโกกวางจุน…”

ทันทีที่โกกวางจุนพูดจบก็เห็นรอยยิ้มอันสดใสของเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงดูเหมือนนักศึกษาวิทยาลัยมาก ดูไม่เป็นอันตรายต่อคนและสัตว์ แต่เมื่อครู่โกกวางจุนได้เห็นเนี่ยเฟิงใช้ตะเกียบแทงทะลุหลังมือของคนอื่น

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ แต่คุณต้องจำไว้ว่าคุณเป็นหนี้มื้ออาหารอร่อยพวกเรา วันหลังเราสองคนจะมารับประทานอาหารอีก พอถึงตอนนั้นอย่าลืมยกเลิกบิลให้พวกเราด้วย”

พอเนี่ยเฟิงพูดจบก็ออกไปพร้อมกับชิวมู่เฉิง พวกเขาไปรับประทานอาหารกันที่อื่น ในเวลานี้ชิวมู่เฉิงมองไปยังเนี่ยเฟิงอย่างลังเลว่าจะพูดหรือไม่พูดดี เนี่ยเฟิงก็รู้ว่าชิวมู่เฉิงเป็นห่วงตน

“พี่ใหญ่รู้สึกว่าเมื่อกี้ผมทำเกินไปเหรอ?” ระหว่างทางกลับ เนี่ยเฟิงเห็นชิวมู่เฉิงมองมาที่เขาบ่อยๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ว่าชิวมู่เฉิงมีอะไรจะพูดกับตน

“ฉันรู้สึกว่านายทำได้ดีแล้ว แต่พวกเราไม่ใช่คนท้องถิ่น ถ้าไปล่วงเกินพวกที่มีอิทธิพลในท้องถิ่น ก็อาจจะมีปัญหามาถึงตัวได้”

เนี่ยเฟิงอดตกตะลึงไม่ได้ จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “เมื่อกี้ผมได้ทำสิ่งที่โหดร้ายเช่นนั้น ทำไมพี่ถึงยังคิดว่าผมทำสิ่งที่ถูกต้อง?”

ชิวมู่เฉิงพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราจะปล่อยให้คนอื่นมารังแกไม่ได้ และใช้อิทธิพลไปรังแกคนอื่นไม่ได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นพวกเราจะต่างอะไรกับคนพวกนั้นล่ะ?”

เนี่ยเฟิงชอบนิสัยที่แยกกันชัดเจนระหว่างความรักและความเกลียดของชิวมู่เฉิง ไม่ลำเอียงช่วยเหลือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่กลับเข้าข้างเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“พี่ใหญ่ดีจริงๆ! พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่มีทางกลายเป็นคนแบบนั้น อีกอย่างต่อให้ล่วงเกินพวกเขาผมก็ไม่กลัว พ่อของผมยังรู้จักเพื่อนในตี้ตูอยู่บ้าง จะว่าไปแล้ว พวกเขาก็เริ่มก่อนอย่างไม่มีเหตุผล”

ในเวลานี้ชิวมู่เฉิงต้องการเล่าเรื่องนี้ให้พี่น้องคนอื่นๆ ในกลุ่มฟัง แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นในเมืองซานเจียง แต่พวกเธอพี่น้องก็ยังพอรู้จักใครอยู่บ้าง พอถึงตอนนั้นแค่บอกให้รู้ก็จะมีกำลังเสริมมาทันเวลา

“เรื่องนี้อย่าไปรบกวนคนอื่นดีกว่า มันเป็นเรื่องของพวกเราเอง เราควรแก้ไขด้วยตัวเอง“

ชิวมู่เฉิงพูดจบก็ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กล่าวเสริมว่า “เสี่ยเฟิง นายอย่ากังวลไปเลย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะรับประกันความปลอดภัยของนายเอง จะไม่ปล่อยให้นายต้องตกอยู่ในอันตราย”

เนี่ยเฟิงพยักหน้า “ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็จะแจ้งความ หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเขาน่าจะไม่เผลอทำร้ายผมต่อหน้าตำรวจหรอก”

ทันทีที่ทั้งสองกลับมาถึงโรงแรมเมเปิล เนี่ยเฟิงก็ได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากไอ้อ้วนเตี้ย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะส่งคนมาจริงๆ

ในเวลานี้ชิวมู่เฉิงที่กลับมาถึงห้องของตัวเองแล้วกำลังอาบน้ำอยู่ ขณะที่เนี่ยเฟิงกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในห้องนั่งเล่น

ดูเหมือนว่าอยากจะต่อสู้บังคับให้ตัดสินใจโดยเร็ว

“หยางจื่อหมิงเตรียมรถให้ผมไปที่ฝูหม่านโหลว เร็วเข้า”

หยางจื่อหมิงก็คือประธานของโรงแรมเมเปิล และยังเป็นทหารระดับเอกภายใต้การปกครองของเนี่ยเฟิงด้วย หลังจากได้รับข้อความที่รอคอยมาตลอดวันจากเนี่ยเฟิง เขาจึงส่งคนขับรถออกไปทันที โดยใช้เวลาทั้งหมดไม่เกินสามสิบวินาที

เนี่ยเฟิงมองดูรถซูเปอร์คาร์ที่อยู่ข้างหน้าตน แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างมาก ในขณะที่หยางจื่อหมิง กำลังรอคอยเนี่ยเฟิงอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ

“ราชามังกร เชิญขึ้นรถ”

หยางจื่อหมิงรู้อยู่แล้วว่าราชามังกรยังเด็กมาก แต่เขาไม่คิดว่าจะอายุน้อยถึงขนาดนี้