บทที่ 477 แนะนำคู่

“หรือว่าในความคิดของประธานหลี่ ผู้หญิงต้องแต่งงานมีลูกเท่านั้น ถึงจะแสดงคุณค่าของตัวเองได้? จิตใจคับแคบเกินไปหน่อยล่ะมั้ง นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ยังจะมีความคิดแบบนี้อยู่ พูดออกไปจะรังแต่จะเป็นที่ขบขัน”

คำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงพูดตรงใจของชิวมู่เฉิง เนี่ยเฟิงไม่ได้มองชายหญิงแตกต่างกัน เพราะเขารู้ว่าในวงการนักฆ่ามีนักฆ่าหญิงที่เก่งกาจมากมาย พวกเธอเหี้ยมโหดและจิตใจแข็งแกร่งมาก

บางครั้งเมื่อเนี่ยเฟิงได้พบกับนักฆ่าหญิง เขายังต้องประเมินก่อนว่าควรจะรับมืออย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่คนเหล่านี้พูดถึงในตอนนี้คือพี่ใหญ่ของเขา ด้อยค่าพี่ใหญ่ของเขาว่าเหมือนกับหญ้าฝอยทอง ต้องอาศัยพืชที่แข็งแรงเท่านั้นจึงจะสามารถอยู่รอดได้

ประธานหลี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงกล้าพูดกับตนเช่นนี้ เขาเหลือบมองเนี่ยเฟิงด้วยความโกรธแล้วหันมาพูดกับชิวมู่เฉิง

“เสี่ยวเชา คุณต้องอบรมเลขาของคุณบ้างนะ เขาไม่รู้หรือยังไงว่าการยุ่งเรื่องคนอื่นมันเสียมารยาท?”

สีหน้าของประธานหลี่แย่มาก ดำทะมึนจนแทบจะหยดออกมาเป็นหมึกได้เลย

เมื่อชิวมู่เฉิงได้ยินประธานหลี่พูดเช่นนี้ ก็รู้ว่าประธานหลี่เข้าใจผิดแล้ว ดังนั้นชิวมู่เฉิงจึงคว้ามือของเนี่ยเฟิงอย่างเปิดเผย แล้วพูดกับประธานหลี่ราวกับประกาศอำนาจอธิปไตยว่า

“ขอบคุณในความเป็นห่วงของประธานหลี่ แต่คุณคนนี้ไม่ใช่เลขาของฉัน แต่เป็นคู่หมั้นของฉัน เราสองคนหมั้นหมายกันแล้ว ดังนั้นประธานหลี่ไม่จำเป็นต้องแนะนำคู่ให้ฉันอีกแล้วนะคะ”

เมื่อนั้นประธานหลี่จึงตระหนักว่า มิน่าล่ะเนี่ยเฟิงถึงได้ก้าวร้าวกับเขาขนาดนี้ ที่แท้พวกเขาทั้งสองคนก็เป็นคู่รักกัน ประธานหลี่มองพิจารณาเนี่ยเฟิงด้วยสายตาจับผิดก่อนจะส่ายหน้า

“เสี่ยวชิว คุณทำธุรกิจได้ไม่มีที่ติ แต่สายตาในการมองคนของคุณแย่ไปหน่อย อาจเป็นเพราะคุณยังเด็กเกินไป ต่อไปคุณจะได้รู้ว่าคนแบบไหนที่เหมาะกว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างนี้ อาศัยแค่ปากก็เอาชนะใจคุณได้แล้ว… เฮ้อ ผมไม่พูดดีกว่า พูดมากไปมีแต่จะทำให้คนอื่นไม่พอใจ”

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้ว คนอื่นจะว่าเธอยังไงก็ได้ แต่จะว่าน้องชายของเธอไม่ได้ น้องชายของเธอดีเลิศขนาดนั้น จะยอมให้ใครมาเรียกว่าคนเจ้าเล่ห์ได้อย่างไร?

“ประธานหลี่ กรุณาสุภาพกับคู่หมั้นของฉันด้วย เขาไม่ได้เป็นเหมือนที่คุณพูด”

เดิมทีประธานหลี่วางแผนที่จะแนะนำหลานชายของเขาให้รู้จักกับชิวมู่เฉิง เพื่อที่เขาจะได้ผู้ช่วยที่แข็งแกร่งและทรงพลังอย่างชิวมู่เฉิง แม้ว่าหลานชายของเขาจะไม่ค่อยมีอะไรดีก็ตาม…

แต่ถึงจะไม่ค่อยมีดีอะไรดีก็ยังแข็งแกร่งกว่าเขามาก ประธานหลี่กลอกตาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ผมเป็นคนพูดจาไม่อ้อมค้อม หากล่วงเกินเขาไปก็ต้องขอโทษด้วย แต่ผมคิดว่าคุณควรใคร่ครวญเรื่องนี้ดูให้ดี เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมจะพาคุณไปดูว่าชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์เป็นอย่างไร”

“ขอโทษนะคะ ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น” ชิวมู่เฉิงไม่อยากจะพูดคุยหัวข้อนี้ต่อไปแล้ว เพราะเธอคิดว่าถ้าเธอพูดต่อ ไปอาจจะทำร้ายเนี่ยเฟิงได้ แต่ประธานหลี่ยังไม่ยอมรามือง่ายๆ

“ทำไมล่ะ? หรือว่าเป็นห่วงว่าคู่หมั้นของคุณจะสู้ไม่ได้? ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เปรียบเทียบเท่านั้นว่าอย่างไรถึงเรียกว่าดีเลิศ!”

ประธานหลี่พูดจบก็มองเนี่ยเฟิงด้วยสายตายั่วยุ “ว่าไงล่ะหนุ่มน้อย คุณมั่นใจในตัวเองหรือเปล่า? กลัวสู้ไม่ได้เหรอ?”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ผมจะได้เห็นว่าคุณหลี่อยากจะแนะนำให้ประธานของพวกเรารู้จักกับคนที่ดีเลิศอย่างไร”

ประธานหลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ผู้ชายคนนี้อดทนต่อการยั่วยุใดๆ ไม่ได้ พูดแค่คำสองคำก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

แม้ว่าหลานชายของเขาจะไม่ค่อยมีอะไรดีนัก แต่เขาก็มีพ่อที่ไม่เลว และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา ไม่ว่าจะด้านใดก็ดีกว่าเจ้าหมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าแล้วกัน?

“ถ้าอย่างนั้นก็เยี่ยมมาก ครอบครัวของพวกเขาเป็นหนึ่งในตระกูลผู้มั่งคั่งลิ่วซานเหมินแห่งเมืองซานเจียง พวกคุณคงเคยได้ยินเรื่องลิ่วซานเหมินใช่ไหม รู้ถึงความพิเศษที่มีอยู่ของลิ่วซานเหมิน”

ลิ่วซานเหมินเป็นเหมือนเครื่องจักรหาเงิน พวกเขายืนหยัดและได้รับการบูชาจากผู้คนในมณฑลซานเจียง