บทที่ 478 เขาหมดน้ำยาแล้ว

หวางชุนก็ถือว่าผ่านประสบการณ์มามาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้หญิงที่สวยเช่นนี้ เช่นเดียวกับพ่อของเขา ตอนนี้เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย

หวางชุนพยักหน้าซ้ำๆ ถ้าเขาได้แต่งงานกับสาวสวยเช่นนี้ ต่อให้เป็นความฝันก็จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม!

“เสี่ยวเชา คุณว่าหลานชายของผมเป็นไงบ้าง? เขาเป็นคนมีความสามารถ ทำธุรกิจเก่ง ถ้าคุณแต่งงานกับหลานชายของผม ทุกคนก็จะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว! ธุรกิจจะต้องเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปอย่างแน่นอน! ดีกว่าคนที่คุณหาเองไหม? คุณดูสิเขาไม่เป็นที่รู้จัก ไม่ได้มาจากตระกูลเก่าแก่ร่ำรวย ถ้าคุณแต่งงานกับเขา คุณก็จะได้แต่งงานกับผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินเท่านั้น!”

เหล่าหลี่เหยียบเนี่ยเฟิงจนจมดิน

“ประธานหลี่ กรุณาอย่าพูดอย่างนั้น คู่หมั้นของฉันเขาแสวงหาความก้าวหน้ามาก แล้วยังมีแผนการของตัวเอง เขาแค่เป็นคนที่ไม่ได้อยู่ในแวดวงนี้เท่านั้น”

“คุณดูนะ ตอนนี้คุณยังต้องออกหน้าพูดแทนเขาเลย สังคมแตกต่างกันก็เข้ากันได้ยาก คุณลองคิดดู ต่อไปพวกคุณต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก! ธุรกิจของคุณจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คุณเต็มใจจะแต่งงานกับคนธรรมดาสามัญไปตลอดชีวิตงั้นหรือ? คุณยังเด็กเกินไป ไร้เดียงสาเกินไป อย่างที่เขาว่ากันเรื่องวงศ์ตระกูลที่มีฐานะเท่าเทียมกัน คุณว่าไม่ถูกงั้นเหรอ”

ประธานหลี่พูดจบก็ดึงหวางชุนเข้ามา เขาตบบ่าหวางชุนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มอันเบิกบาน

“แต่เสี่ยวชุนนั้นไม่เหมือนกัน บรรพบุรุษของพวกเขาเป็นข้าราชการทั้งหมด ตอนนี้ก็ยังทำธุรกิจอีก ครอบครัวของพวกเขาติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของตระกูลที่มีทั้งเงินและอิทธิพล แถมยังเป็นหนึ่งในลิ่วซานเหมินอีกด้วย คุณคิดว่าเขาไม่เหมาะสมกับพวกคุณงั้นเหรอ?”

“ไม่เหมาะสมกันจริงๆ”

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงได้เอ่ยปากขึ้น สีหน้าของประธานหลี่และหวางปินบึ้งตึงทันที

“ลูกชายของผมดีเลิศขนาดนั้น ทำไมถึงไม่เหมาะสมกับคุณชิวล่ะ? คนที่ไม่เหมาะสมกับเธอน่าจะเป็นคุณมากกว่าล่ะมั้ง? คุณไม่ดูตัวเองหน่อยเหรอว่ามีสภาพเป็นยังไง! ความสามารถก็ไม่มี รูปร่างหน้าตาก็ใช้ไม่ได้ คนอย่างคุณน่ะเหรอที่เหมาะสมกับคุณชิว?”

หวางปินกลอกตาใส่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะระบายความโมโหออกมา

แม้ว่าสาวสวยคนนี้จะไม่ได้แต่งงานกับเขา แต่ถ้าแต่งงานกับลูกชายของเขา เขาเชื่อว่าอาจจะมีโอกาสในอนาคต เมื่อหวางปินคิดถึงเรื่องนี้ก็อดตื่นเต้นดีใจไม่ได้ มองชิวมู่เฉิงด้วยสายตาราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

“ไม่เหมาะสมจริงๆ คนขี้ขลาดอย่างนี้จะเหมาะสมกับชิวมู่เฉิงได้ยังไง?”

เนี่ยเฟิงยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง จากนั้นก็เชิดคางใส่หวางชุน “คุณว่าถูกไหม? หวางชุน?”

หวางชุนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาทั้งโกรธและหวาดกลัว เขาโกรธเพราะคนที่อยู่ตรงหน้ากล้าพูดออกมา และเขากลัวว่าตัวเองจะสู้เนี่ยเฟิงไม่ได้

พลังในการต่อสู้ของเนี่ยเฟิงนั้นแข็งแกร่งเกินไป เมื่อคืนวานเขาคนเดียวได้กำจัดพวกเขาไปมากกว่าสามสิบคน ตอนนี้เขาก็ยังคงรู้สึกปวดท้องอยู่

แต่เมื่อหวางชุนเปลี่ยนความคิดว่าพ่อของตนก็อยู่ที่นี่ เขาจะถูกรังแกอีกงั้นหรือ? ดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นแล้วยืดคอกล่าวว่า

“ถูกบ้าอะไร ทำไมผมถึงไม่เหมาะสม ผมเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบของเธอ คุณดูสิ คุณต่างหากที่ไม่เหมาะสม คุณเหมือนคางคกที่พยายามจะกลืนกินเนื้อหงส์ก็ไม่ปาน!”

หวางปินยิ้มด้วยความโล่งใจ พลางมองเนี่ยเฟิงด้วยสายตายั่วยุ เนี่ยเฟิงเลิกคิ้วขึ้น พลางคิดในใจว่าเมื่อคืนหวางชุนยังไม่ได้เรียนรู้บทเรียนที่สมควรได้รับ

“ได้ยินแล้วหรือยัง? เจ้าหนู ถ้าไม่ใช่คู่ที่เหมาะสมกัน คุณก็อย่าคิดอะไรที่มันไม่เป็นความจริงอีกเลย ถ้าทำให้เสี่ยวชิวต้องเสียเวลาไปทั้งชีวิต คุณจะรับผิดชอบไม่ไหว”

ประธานหลี่ท่าทางภาคภูมิใจ คิดว่าหากเรื่องนี้เป็นจริงได้ การติดต่อของพวกเขากับเทียนหลงอินเตอร์เนชั่นแนลจะราบรื่นยิ่งขึ้นในอนาคต เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ประธานหลี่ก็รู้สึกว่าการเดินหมากในวันนี้ดีมาก

“ถ้าอย่างนั้นพวกเธอสองคนก็มาทำความรู้จักกันก่อน!”

หวางปินพูดพลางผลักลูกชายของตนออกไป ในขณะที่หวางชุนเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น เนี่ยเฟิงก็ถอนหายใจช้าๆ “มีเงินก็ส่วนมีเงิน แต่น่าเสียดาย...ที่ยังทำให้ชิวมู่เฉิงมีความสุขไม่ได้”