บทที่ 479 ผู้ปลุกปั่น

ชิวมู่เฉิงยังคิดว่าน้องชายของเธอรู้จักคิดจริงๆ

“เอาล่ะ เราไม่คุยกันเรื่องนี้แล้ว เข้าไปหาที่นั่งของเราข้างในกันเถอะ การประชุมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

เมื่อครู่มันเป็นแค่เพลงประกอบเล็กๆ เท่านั้น หลังจากเริ่มการประชุมแล้ว พวกเขายังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ แน่นอนว่า เนี่ยเฟิงมีเรื่องที่สำคัญกว่านี้

ตำแหน่งในห้องประชุมจัดตามอันดับทรัพย์สินของบริษัท

ความจริงก็คือความจริง แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

ทุกคนที่เข้าร่วมการประชุมล้วนมีที่นั่ง เว้นแต่จะแจ้งไว้ล่วงหน้า มิฉะนั้นครอบครัวที่มาพร้อมกับพวกเขาจะนั่งได้เฉพาะในพื้นที่รอสำหรับครอบครัวเท่านั้น

ชิวมู่เฉิงไปตรวจสอบมาสักครู่ถึงพบว่าแม้จะแจ้งล่วงหน้าไปแล้ว แต่เบื้องบนจัดการเรื่องที่นั่งของพวกเขาให้ไม่ทัน ชิวมู่เฉิงก็ได้ลงทะเบียนเอาไว้ก่อนล่วงหน้าหนึ่งเดือน ดังนั้นตอนนี้เนี่ยเฟิงจึงไม่สามารถนั่งข้างชิวมู่เฉิงได้

“เสี่ยวเฟิง ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พี่ใหญ่สะเพร่าไปเอง ทำให้นายต้องนั่งรออยู่ทางนั้นกับพวกคนในครอบครัว”

ชิวมู่เฉิงมองเนี่ยเฟิงอย่างรู้สึกผิด แต่เนี่ยเฟิงกลับโบกมือไปมา อันที่จริงมันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะนั่งตรงไหน

“ผมยังนึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ไม่เป็นไร ผมจะนั่งรอพี่ประชุมเสร็จอยู่ตรงนั้นแล้วกัน จะว่าไปแล้ว การประชุมทางธุรกิจแบบนี้ผมก็ฟังไม่รู้เรื่องด้วย ผมไม่จำเป็นต้องนั่งหน้าขนาดนั้นเลย”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็เดินไปทางด้านหลัง เขาสุ่มหาที่นั่งในพื้นที่ของสมาชิกในครอบครัวแล้วนั่งลง ในทิศทางนี้เขาสามารถมองเห็นชิวมู่เฉิงจนถึงเวทีได้เต็มตา

ผู้คนต่างพากันเร่งรีบเข้ามา พวกเขาทั้งหมดนั่งลงตามที่นั่งของตัวเอง ผ่านไปครู่หนึ่งพอได้เวลา ประตูห้องประชุมก็ปิดลง จากนั้นพิธีกรก็ขึ้นมาบนเวที กล่าวทักทายอย่างสุภาพ แล้วจึงประกาศเริ่มการประชุมอย่างเป็นทางการ

“ขอเรียนเชิญประธานหอการค้าใหญ่แห่งมณฑลซานเจียงขึ้นบนเวที! ขอเสียงปรบมือต้อนรับหน่อยค่ะ!“

ผู้หญิงในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ ก้าวขึ้นบนเวที ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือหลันเฟิงหลิงนั่นเอง

เนี่ยเฟิงรู้ว่าหลันเฟิงหลิงจะเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้อย่างแน่นอน ไม่ใช่เพราะเหตุผลอย่างอื่น แต่เพราะหลันเฟิงหลิงเป็นประธานหอการค้าใหญ่

เนี่ยเฟิงเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ในหลายๆ ข่าวสารมาก่อน

แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีอายุพอๆ กับแม่ของเขา แต่เธอก็ยังมีเสน่ห์ด้วยการรักษารูปร่างและรูปลักษณ์ที่ดี

เธอดูเหมือนอายุสามสิบต้นๆ ทุกอากัปกิริยามีสไตล์เป็นของตัวเอง ดึงดูดให้ผู้คนหลงใหล เพียงแต่ว่าสายตาที่เนี่ยเฟิงมองหลันเฟิงหลิงนั้นแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

หลังจากหลันเฟิงหลิงขึ้นเวทีไปแล้ว ก็ยิ้มบางๆ แล้วบอกข้อมูลในปีที่ผ่านมาแก่คนที่อยู่ข้างล่าง

“ขอบคุณสมาชิกหอการค้าทุกท่าน ตลอดจนสมาชิกเลือดใหม่ของหอการค้ามากค่ะ”

หลันเฟิงหลิงพูดพลางค่อยๆ ก้มศีรษะลงช้าๆ

แต่แล้วเธอก็พูดบางอย่างที่น่าตกใจ “แม้ว่าทุกท่านจะทำงานอย่างหนักเพื่อหอการค้า แต่ก็ยังมีเรื่องที่น่าเสียใจอย่างสุดซึ้งเกิดขึ้น… มีคนต้องการแบ่งแยกหอการค้าของเรา”

หอการค้าใหญ่ดูแลหอการค้าขนาดเล็กใหญ่ทุกแห่งในมณฑลซานเจียง จุดประสงค์ของการมีอยู่ของหอการค้าใหญ่ก็เพื่อตรวจสอบหอการค้าขนาดเล็กทุกแห่ง และจัดหาทรัพยากรและข้อมูลจำนวนมากให้กับสมาชิกของหอการค้าทุกคน”

การมีอยู่ของมันเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของผู้คนจำนวนมาก ถ้ามีคนต้องการแบ่งแยกหอการค้า คนผู้นั้นต้องเป็นคนที่ชั่วร้ายที่สุด

“แล้วใครกันที่พยายามจะแบ่งแยกหอการค้าของพวกเรา ทำกันเกินไปแล้วจริงๆ!”