บทที่ 481 เอาทั้งหอการค้ามาชดใช้

เนี่ยเจิ้งนำพาหอการค้าทั่วไปทำการปฏิรูปสร้างโฉมหน้าใหม่ แต่ท้ายสุดกลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นี่เป็นใครก็นึกไม่ถึงอยู่นะ แต่ก็เพราะว่าไม่ได้ร่วมมือกันกระทำความชั่วกับคนกลุ่มนี้นั่นเอง ดังนั้นชื่อเสียงของบิดาเขาล้วนดีมากมาโดยตลอด

ปัจจุบันนี้คนเหล่านี้ยังคิดถึงพะวงเรื่องของปีเหล่านั้นอยู่ เพียงพูดได้ว่าพวกเขาไม่มีสมอง

“คุณไม่ต้องพูดมากอะไรอีกเลย ที่นี่ไม่มีของที่เป็นของคุณ ถ้าอ่านสีหน้าคนอื่นออกก็รีบเร่งไสหัวออกไปเถอะ ผมก็ว่าอยู่ทำไมเทียนหลงอินเตอร์เนชันแนลจะพัฒนาเร็วขนาดนั้น ที่แท้เบื้องหลังนี้ยังมีกากเดนของตระกูลเนี่ยคอยผสมโรงอยู่!”

“พวกคุณล้วนเป็นพวกเดียวกัน พวกคุณย่อมคิดที่จะทำให้หอการค้าทั่วไปแตกแยกก็คือทนดูหอการค้าทั่วไปนับวันที่จะเจริญรุ่งเรืองไม่ไหว!”

เพียงแค่เอ่ยถึงผลประโยชน์ พวกเขาก็จะเหมือนเช่นดั่งหมาบ้ากลุ่มหนึ่ง ไม่ว่าจับใครได้ล้วนจะกัด หลันเฟิงหลิงจ้องมองแนวโน้มของเรื่องนี้อย่างพอใจมาก

เธอก็แค่จะบอกกับเนี่ยเฟิงว่า ถึงแม้ว่าเขาเป็นราชามังกรของสำนักมังกร ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกันอยู่ที่ของเธอที่นี่ก็ต้องถูกบีบบังคับให้ยอมแพ้เหมือนเดิม และเป็นไปได้ยังไงที่เนี่ยเฟิงจะมองความคิดของผู้หญิงคนนี้ไม่ทะลุปรุโปร่งล่ะ?

มุมปากของเนี่ยเฟิงยักขึ้นนิดๆ เขาปกป้องชิวมู่เฉิงไว้ จ้องมองคนเหล่านี้ชี้นิ้วซุบซิบกับเขาอยู่ เขาไม่มีสีหน้าหวาดกลัวสักนิดยืนอยู่ตรงนั้น ก็เหมือนดั่งต้นป็อปลาร์ที่สูงตรงต้นหนึ่ง

“การกล่าวหาอย่างไม่มีที่มาฝืนใส่ไว้อยู่บนกายพวกเรา ถึงแม้ว่ามีร้อยปาก ก็ไม่มีทางที่จะโต้แย้งได้เช่นกัน แต่ว่าพวกคุณโง่เขลาขนาดนั้น ผมก็ไม่คิดที่จะอธิบายอะไรกับพวกคุณสิ่งที่บิดาผมสร้างสรรค์ขึ้นมา ผมจะเอาคืนให้หมด ตัวผมนี้กับบิดาผมไม่เหมือนกัน ผมเป็นคนที่แม้แต่ความแค้นเล็กๆล้วนต้องแก้แค้นคนหนึ่ง พวกคุณเสพสุขเงินปันผลที่บิดาผมสร้างไว้ให้กับพวกคุณ แต่กลับย้อนเล่นงานฝ่ายตรงข้ามอีก การกระทำนี้ช่างทำให้คนน่าทึ่งจริงๆ ผมจะไม่รักใคร่โปรดปรานพวกคุณ ตามใจพวกคุณนะ”

เนี่ยเฟิงพูดคำพูดเหล่านี้ น้ำเสียงแม้ว่าไม่ดัง แต่ว่าคนทั้งหลายที่อยู่ในนั้นล้วนได้ยิน พวกเขาได้ยินเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้ เพียงรู้สึกว่าเขาคนนี้ก็แค่พูดเวอร์เกินจริง

หวางชุนที่เพิ่งถูกบีบบังคับให้ยอมแพ้จากเนี่ยเฟิงที่นั่นมาในเมื่อกี้และหวางปินบิดาของเขาทั้งสองคน อดไม่ไหวที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “ผมว่าแล้วคุณทำไมโอหังขนาดนั้นล่ะ? ที่แท้คุณเป็นคนของตระกูลเนี่ยนี่เอง แต่ว่าพวกคุณตระกูลเนี่ยตกอับมานานแล้ว ตอนนี้คนอื่นเห็นคุณล้วนกลัวแต่หลบหลีกไม่ทัน คุณยังมุ่งหวังจะให้ใครมาช่วยคุณได้ล่ะ?”

หวางชุนพอนึกถึงตนเองขายหน้าอยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิง เขาก็รู้สึกโมโหอย่างมาก ในเวลานี้สามารถเอาคืนได้สักครั้งพอดี จะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะปล่อยโอกาสนี้ไปอีกล่ะ?

ตอนนี้เขาโอหังเหลือเกินลุกขึ้นมา ชี้เนี่ยเฟิงไว้ร้องตะโกนอยู่พูดว่า “คุณไม่มีสิทธิยืนอยู่ที่นี่ถ้าอ่านสีหน้าคนอื่นออก ก็รีบเร่งไสหัวออกไปเถอะ อย่าอับอายขายหน้าอยู่นี่เลย”

คำพูดนี้ของหวางชุนเหมือนเช่นดั่งพัดกระพือพันระลอกคลื่น คนที่มาเข้าร่วมการประชุมสุดยอดผู้นำในวันนี้ ล้วนเป็นผู้นำวงการธุรกิจของหอการค้าสาขาย่อยที่อยู่แต่ละเมืองในมณฑลซานเจียง

ในหอประชุมดูโดยคร่าวๆสักหน่อย ก็เกือบจะมีพันกว่าคน

ถึงแม้ว่าตัดสมาชิกในครอบครัวเหล่านี้ออก งั้นพ่อค้ารายใหญ่รายเล็กรวมกันขึ้นมาก็น่าจะมีหกเจ็ดร้อยคน

พวกเขามีบางส่วนพลังความสามารถเลิศล้ำ อีกทั้งฐานะทางสังคมมีค่าสูงมากเป็นร้อยเท่า ยังมีคนไม่น้อยที่มีความสัมพันธ์ที่แข็งกร้าวมากๆอยู่

แต่ไม่ว่ายังไง พวกเขายึดติดผลประโยชน์ที่อยู่ต่อหน้าเหมือนเดิมบวกกับมีคนมากมายล้วนรู้ถึงเบื้องหลังของปีนั้นอีก โดยเหตุนี้พวกเขาไม่หวังว่าจะมีคนของตระกูลเนี่ยเข้าร่วมอยู่ในนั้นอีกครั้ง

ชิวมู่เฉิงจ้องมองท่าทางของคนเหล่านี้อยู่ เพียงรู้สึกว่าความโมโหเกิดขึ้นในใจ พวกเขาพุ่งเป้ามายังตนเองก่อน ต่อจากนี้เอาหัวหอกทั้งหมดชี้ไปยังเนี่ยเฟิงอีก นี่เป็นน้องชายที่เธอรักทะนุถนอมที่สุดนะ เธอจะให้น้องชายกลายเป็นเป้าหมายที่คนเป็นหมื่นเป็นพันชี้หน้าด่ากราดได้ยังไงล่ะ?