บทที่ 485 ฝีมือรวดเร็วรุนแรง

เนี่ยเฟิงบอกกับชิวมู่เฉิงว่าหมิงอี๋หานก็รู้สถานะเรื่องนี้ของตนเองเช่นกัน

ชิวมู่เฉิงรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลัน “มิน่าล่ะฉันว่าทำไมน้องสี่จะปกปิดช่วยแก ที่แท้พวกแกทั้งสองสมรู้ร่วมคิดกันมานานแล้ว”

ในสายตาของชิวมู่เฉิงแฝงไว้ด้วยความตำหนิเล็กน้อย

เนี่ยเฟิงรู้สึกเขินลูบหัวตนเองลูบแล้วลูบอีก หลังจากเปิดเผยกับพี่ใหญ่แล้ว เนี่ยเฟิงรู้สึกตนเองโล่งอกไปที

ถึงแม้ว่ายังมีพี่ๆห้าคนที่ไม่รู้สถานะของเขา แต่นี่ก็ยังเป็นการเริ่มต้นที่ดี

“หอการค้าทั่วไปเอะอะโวยวายกลายเป็นแบบนี้ เมืองซานเจียงคาดว่าจะพัดกระพือบรรยากาศที่ฆ่าอย่างบ้าคลั่งแล้ว คนของตระกูลหลันไม่ได้แส่หาเรื่องง่ายขนาดนั้น”

ชิวมู่เฉิงจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่ายเล็กน้อยจ้องมองเนี่ยเฟิง “แกคิดว่าจะทำยังไงล่ะ?”

“พี่ใหญ่ ผมให้สำนักมังกรรับมือวิสาหกิจเหล่านั้นไว้แล้ว เก็บพวกเขาไว้ผมก็รู้สึกว้าวุ่นใจ มิสู้ฆ่าล้างไปพร้อมกันเสียเลยดีกว่า ตระกูลหลันมีฝีมือเล็กน้อยจริงๆ แต่ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมแต่ปัจจุบันนี้พวกเขาล้วนซ่อนเร้นอยู่ในที่ลับ พวกเขาย่อมจะแก้แค้นผมอย่างแน่นอน ดังนั้นผมคิดว่าจะทำให้พวกเขาปรากฏตัวด้วยตัวเอง อย่างนี้ผมก็จะสืบตามเบาะแสได้ หาเบาะแสของชิปเจอได้แล้ว”

คิ้วที่งดงามของชิวมู่เฉิงขมวดขึ้นมาเลย “ถ้าแกจะทำเช่นนี้ล่ะก็ อันตรายมากเกินไปแล้วจริงๆ”

เนี่ยเฟิงก็รู้ว่าชิวมู่เฉิงย่อมจะเป็นห่วงตนเองแน่นอน ดังนั้นเขาส่งสายตาที่มั่นคงยืนหยัดมากๆให้กับชิวมู่เฉิงหนึ่งที “พี่ใหญ่ ผมสามารถสงบสุขรอดตายจากเสียงกองกำลังเป็นหมื่นๆพันๆ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าผมมีฝีมือที่เหนือกว่าคนธรรมดาอยู่ พวกเขาคนกลุ่มนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมยิ่งกว่านั้นผมก็จะระมัดระวังให้มากกว่า จะไม่ให้พวกเขามีโอกาสทำร้ายผม พูดได้อีกว่าไม่เข้าถ้ำเสือไหนเลยจะได้ลูกเสือเล่า?”

ชิวมู่เฉิงกำกำปั้นไว้ จากนั้นจึงค่อยๆปล่อยออก

“ฉันรู้ความหมายของแกแล้ว งั้นแกก็วางใจไปทำเถอะ ไม่ต้องกังวล”

ได้รับการสนับสนุนและความเข้าใจจากชิวมู่เฉิง เนี่ยเฟิงรู้สึกดูเหมือนหัวใจดวงหนึ่งสว่างขึ้นเยอะเลย

“ในเมื่อฉันรู้ถึงสถานะของแกแล้ว งั้นฉันหวังว่าวันหลังถ้าแกมีเรื่องอะไรสามารถมาปรึกษาหารือๆกับฉันมากหน่อย และอย่าระวังตัวไว้เหมือนเช่นดั่งฉันเป็นคนนอกคนหนึ่ง จุดนี้แกน่าจะทำได้มั้ง?”

ชิวมู่เฉิงจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิงจริงจังมากๆ จากนั้นเธอพูดเสริมอีกคำว่า “ฉันรู้ว่าฉันอาจจะไม่สามารถช่วยเหลือแกมากเท่าไหร่ แต่ฉันก็หวังว่าถ้าแกมีอะไรอย่าแบกรับตัวคนเดียว”

เนี่ยเฟิงรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้เล็กน้อย “สำหรับผมมากล่าวแล้ว การคงอยู่ของพี่ใหญ่เป็นสิทธิพิเศษ คุณไม่ใช่ไม่มีประโยชน์อะไรกับผมเลย การคงอยู่ของพวกคุณสำหรับผมมากล่าวแล้วเป็นสิ่งที่พิเศษ”

เนี่ยเฟิงนึกถึงวันเวลาที่มืดฟ้ามัวดินในหลายปีนั้น เขาใช้ชีวิตอยู่ในความมึนชา ฆ่าคนยิ่งเยอะเขาก็ยิ่งไม่รู้ว่าการมีชีวิตต่อมีรสชาติอะไร

ถ้าหากไม่ใช่มีจิตใจที่อยากจะล้างแค้นกับมีคนที่กังวลอยู่ เป็นไปได้ยังไงที่เนี่ยเฟิงจะมีชีวิตอยู่ถึงปัจจุบันนี้ได้อีกล่ะ?

และหอการค้าทั่วไปในเวลานี้วุ่นวายจนเลอะเป็นโจ้ก ทั้งมณฑลซานเจียงล้วนตกอยู่ในความวุ่นวายที่น่ากลัว

ในเวลานี้พวกอยู่ชั้นบนที่บริหารจัดการมณฑลซานเจียงล้วนรู้เรื่องนี้แล้วเช่นกัน ดังนั้นเริ่มประชุมอย่างเร่งด่วน พวกเขาร่วมหารือว่าควรจะไปจัดการเรื่องนี้ยังไงอยู่

ก็อยู่ตอนที่พวกเขาร่วมหารือจนบรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น มีสายโทรเข้ามาจากเขตทหาร

“เรื่องนี้ปล่อยไปไม่ต้องไปสนใจก็พอแล้ว ไม่ส่งผลกระทบต่อGDPของพวกเรามณฑลซานเจียง พวกคุณไม่ต้องเข้าแทรกเข้าร่วม”

ถึงแม้ว่าพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่ว่าข้างบนล้วนพูดเช่นนี้แล้ว งั้นพวกเขาย่อมมีความสุขในความสบาย ถึงยังไงเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันจะให้พวกเขามาจัดการก็จะจัดการค่อนข้างยาก ปัจจุบันนี้ไม่ต้องให้พวกเขามาจัดการแล้ว พวกเขาดีใจยังไม่ทันล่ะ

ไม่มีการช่วยเหลือจากคนข้างบน ปัจจุบันนี้คนกลุ่มนี้ที่อยู่ในหอการค้าทั่วไปก็เหมือนเช่นดั่งแมลงวันที่ไม่มีหัวไม่มีทางที่จะขอความช่วยเหลือ ในยามปกติพวกเขาล้วนเป็นเด็กเส้นแต่ปัจจุบันนี้เส้นสายของพวกเขาล้วนใช้ไม่ได้แล้ว ล้วนไม่มีประโยชน์อะไร