บทที่ 487 คนที่พ่ายแพ้กับมือ

“ในเมื่อคุณล้วนรู้แล้ว ทำไมคุณยังจะมาตามนัด คุณไม่กลัวว่าฉันจะวางตาข่ายดักไว้แน่นหนารอคุณอยู่ที่นี่เลยเชียวเหรอ?”

หลันเฟิงหลิงยักคิ้วหนึ่งที เนี่ยเฟิงก็จะไม่มั่นใจในตนเองมากเกินไปหน่อยเลยเหรอ? มียอดฝีมือมากขนาดนั้นอยู่ในสำนักมังกรของเขา แต่เขาล้วนไม่ได้พาสักคนมาอยู่ข้างกาย

“ถึงแม้ว่าคุณวางตาข่ายดักไว้แน่นหนาสำหรับผมมากล่าวแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเช่นกัน เพราะว่าคนเหล่านั้นก็เพียงแค่เป็นพวกหัวมังกุท้ายมังกรเท่านั้น”

คำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงพูดอย่างโอหังสุดขีด แม้แต่หลันเฟิงหลิงได้ยินแล้วก็ยังอดไม่ไหวที่จะหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง

“คุณช่างมั่นใจในตนเองจริงๆ”

“แน่นอน เพราะว่านี่เป็นจุดเด่นของผม”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกนิดๆ “ผมก็จะไม่พูดจาไร้สาระกับคุณอีก วันนี้มาถึงที่นี่ ผมจะไม่ถามคุณเรื่องอื่น เพราะผมก็รู้ว่าคุณจะไม่ตอบผมเช่นกัน”

“งั้นคุณมาหาความตายเหรอ?”

“ผมแน่ใจแจ่มชัดแล้วว่าคุณก็คือผู้อยู่เบื้องหลังที่วางแผนเรื่องนี้ ถ้าหากว่าเป็นเช่นนี้ล่ะก็ งั้นผมก็เก็บคุณไว้ไม่ได้”

ดวงตาเนี่ยเฟิงปรากฏสายตาที่โหดร้าย สายตาของเขาอันตรายมากๆ ก็เหมือนเช่นดั่งสัตว์ป่าที่ดุร้าย ทำให้คนไม่มีที่ซ่อนหลันเฟิงหลิงถูกสายตาที่โหดร้ายเช่นนี้จ้องอยู่ เธอสามารถรู้สึกถึงว่าร่างกายของตนเองไม่เชื่อฟังแล้ว

“คนที่แบ่งกลืนตระกูลเนี่ยของผมในปีนั้นผมจัดการไปแล้ว พวกเขาคนที่ตายก็ตายคนที่เป็นบ้าก็เป็นบ้า และคนที่คอยซ้ำเติมเหล่านั้นผมย่อมไม่ปล่อยไว้เช่นกัน กระทั่งเพียงแค่คนกลับย้อนเล่นงานฝ่ายตรงข้ามเหล่านั้น ผมก็ได้ทำการสั่งสอนทีละคนแล้ว ผมจะเก็บคุณไว้คนสุดท้าย ไม่ได้คิดที่จะได้รับข่าวสารใดๆจากคุณที่นี่ ผมแค่อยากจะให้คุณลิ้มรสๆอะไรที่เรียกว่าความหวาดกลัว”

หลันเฟิงหลิงกำกำปั้นอย่างแน่น แกล้งทำเป็นเยือกเย็นพูดว่า “ใช่เหรอ? งั้นก็ขอโทษจริงๆ วันนี้คุณจะมาที่นี่ ก็มาจากการวางแผนของฉัน คุณสำหรับฉันมากล่าวแล้วเป็นระเบิดเวลาลูกหนึ่ง ดังนั้นฉันจะไม่ให้คุณมีชีวิตรอดออกจากวิลล่าดอกกุหลาบ ฉันจะทำให้คุณเสียใจภายหลังที่มาตามนัด”

“งั้นผมกลับอยากจะเห็นว่าคุณจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่อะไรให้กับผม”

มุมปากเนี่ยเฟิงงอแล้วงออีก ในเวลานี้หลันเฟิงหลิงก็แสยะยิ้มออกมาหนึ่งที เห็นเพียงหลันเฟิงหลิงปรบมือแล้วปรบมืออีก คนสิบกว่าคนค่อยๆเดินออกมาเลย

“คนเหล่านี้คุณน่าจะล้วนรู้สึกคุ้นตามากล่ะ?”

หลันเฟิงหลิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก ซักถามเนี่ยเฟิงอยู่แบบนี้ เนี่ยเฟิงเห็นใบหน้าของคนเหล่านี้ ล้วนรู้สึกคุ้นตามากๆจริงๆ อยู่ดีๆเขานึกถึงอะไรขึ้นมา หัวเราะออกมาในทันที

“คุณช่างยอดเยี่ยมมากจริงๆ น่าจะใช้เวลาไม่น้อยจึงหาคนเหล่านี้เจอล่ะ? พวกเขาล้วนเป็นคนที่พ่ายแพ้กับมือที่รอดชีวิตอย่างโชคดีจากมือผม รวบรวมคนที่พ่ายแพ้กับมือเหล่านี้อยากจะทำอะไร คุณรู้สึกว่าหลังจากพวกเขากลับไปฝึกฝนอย่างมุมานะบากบั่นก็จะสามารถสู้ผมได้เลยเชียวเหรอ?”

คำพูดเหล่านี้ของเนี่ยเฟิง ทำให้สิบกว่าคนนั้นไม่พอใจมากๆ พวกเขาใช้สายตาโกรธแค้นจ้องมองเนี่ยเฟิง

“เนี่ยเฟิงคุณอย่าบ้าระห่ำมากเกินไปเลย ผมยอมรับว่าครั้งก่อนผมประมาทไปจริงๆจึงพ่ายแพ้คุณ แต่นี่ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าพลังความสามารถของพวกเราจะมีความต่างกันมากเลย”

ผู้ชายที่สวมใส่เสื้อขาวในนั้นคนหนึ่งเชิดคอพูด

“ก็ใช่! ในตอนต้นที่พ่ายแพ้คุณ ก็เป็นเพราะว่าท่วงท่าของคุณหน้าเนื้อใจเสือมากเกินไปแล้วจริงๆ แต่ว่าผมในเวลานี้ไม่ใช่ผมในตอนต้นนั้นแล้ว!”

เนี่ยเฟิงจ้องมองพวกเขาพูดออกมาแค่คำสองคำ พวกเขาไปๆมาๆอยากจะแสดงความหมายออกมาเพียงแค่อย่างเดียว นั่นก็คือพ่ายแพ้ในตอนต้นนั้นเพียงแค่ประมาทเท่านั้น และตอนนี้พวกเขากลายเป็นยิ่งแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะพ่ายแพ้ให้เขาอีก

เนี่ยเฟิงใช้สายตาที่น่าเวทนาจ้องมองคนกลุ่มนี้อยู่

“ผมก็ไม่รู้ว่าความมั่นใจในตนเองของพวกคุณตกลงว่ามาจากที่ไหน ถึงขนาดจะรู้สึกว่าความพ่ายแพ้ในตอนต้นนั้นเพียงแค่โชคไม่ดีอย่างหนึ่งเท่านั้น”