บทที่ 492 ฝีมือการทำอาหารเก่งมาก

เนี่ยเฟิงรู้ว่าตาแก่ไป๋กำลังบอกเป็นนัยกับตนเองอยู่ แต่ว่าเขาไม่ได้พูดอะไร

หยูจิงหงปรึกษาหารือกับตาแก่ไป๋อีกรอบ จากนั้นจึงออกจากออฟฟิศของตาแก่ไป๋ หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้วหยูจิงหงถามเนี่ยเฟิงว่า “เสี่ยวเฟิงเมื่อกี้ตาแก่ไป๋พูดอะไรกับแกเหรอ?”

“ก็แค่ถามเรื่องที่เกี่ยวข้องกับยาถอนพิษของยาห้ามใช้บางอย่าง ช่วงนี้พวกเราล้วนค้นคว้าวิจัยสิ่งนี้อยู่โดยตลอด แต่ว่าไม่มีชิปที่สมบูรณ์ครบถ้วน พวกเรายังไม่ชัดเจนถึงส่วนประกอบหลักข้างในนี้ว่าคือวัตถุอะไร”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้ งั้นช่างลำบากพวกแกแล้วจริงๆ” หยูจิงหงใช้สายตาที่ซาบซึ้งในบุญคุณจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง “ถ้าหากว่าไม่มีพวกแกก็ไม่รู้ว่าพวกเหยื่อทดลองที่โดนยาพิษเหล่านั้นควรจะทำยังไงดีล่ะ”

“นี่ก็เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว” เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที “เพียงแค่นึกไม่ถึงว่าจะให้พวกเขาวิ่งหนีไปได้ อีกทั้งยังวิ่งหนีไปถึงสถานที่ที่มีความรู้สึกไวขนาดนั้น ปัจจุบันนี้พวกคุณอยากจะไล่ตามก็ไล่ตามไม่ได้แล้วใช่ไหม?”

หยูจิงหงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “เป็นอย่างนี้จริงๆ ตอนนี้พวกเราไม่สามารถส่งคนไปถึงที่นั่น ถึงแม้ว่าเพียงแค่ไปดูสภาพการณ์พวกเราก็ดูไม่ได้เช่นกัน แกอยู่เมืองนอกก็น่าจะเคยผ่านเรื่องที่เมืองจันทร์ทองคำมาก่อนไม่น้อย นั่นเดิมทีเป็นประเทศที่ใหญ่แห่งหนึ่ง ต่อมาเพราะว่าความขัดแย้งทางทหารดังนั้นแตกแยกกลายเป็นสามพันธมิตร ปัจจุบันนี้สามพันธมิตรนี้ทั้งอยู่ในสภาวะไฟแห่งสงครามไม่หยุดยั้งตลอดทั้งปี ใครก็ไม่กล้าไปก้าวก่าย ถึงแม้ว่าพันธมิตรเป็นเนื้อติดมันชิ้นหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ที่ใครล้วนจะสามารถกลืนกินได้”

แค่คำสองคำของหยูจิงหงก็เล่าสภาพการณ์ในปัจจุบันนี้ของเมืองจันทร์ทองคำออกมาแล้ว ตามความจริงแต่ก่อนเนี่ยเฟิงก็รู้เรื่องของเมืองจันทร์ทองคำมานานแล้ว

“หวังว่าเรื่องนี้จะสามารถแก้ตกไปได้อย่างง่ายดาย”

“หวังว่าเป็นเช่นนี้เถอะ มา ฉันส่งแกกลับไปก่อน”

หยูจิงหงพูดอยู่ขึ้นรถเลย

เดิมทีเนี่ยเฟิงคิดจะกลับไปเอง แต่ไม่ว่ายังไงหยูจิงหงล้วนไม่ให้เนี่ยเฟิงกลับไปตัวคนเดียว

ตอนที่ใกล้ช่วงบ่ายรถกลับถึงอ่าวหยกเขียว เพิ่งจอดอยู่หน้าประตู พวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ครึกครื้นรื่นเริงส่งมาจากข้างในพักหนึ่ง ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะอึ้งชะงัก

“เป็นเรื่องอะไรที่ทำให้พวกพี่น้องหัวเราะจนดีใจขนาดนั้นล่ะ?” ในเวลานี้หยูจิงหงก็มีความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนสบตากันหนึ่งที ล้วนคิดที่จะเข้าไปดูสักหน่อย

หลังจากผลักประตูออก เนี่ยเฟิงเห็นคุณตาเลย ชั่วพริบตาเดียวเขานิ่งอึ้งไปแล้ว “คุณตา?!”

นานมากขนาดไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอคุณตา นอกจากแค่ตอนที่กลับมาได้ไปเยี่ยมเยียนคุณตาสักครั้ง นานขนาดนี้แล้วแม้แต่โทรติดต่อคุณตาก็ไม่เคย ประเด็นหลักเป็นเพราะว่าเนี่ยเฟิงใจจดใจจ่อไปแก้แค้นอยู่โดยตลอด บวกกับไม่อยากทำให้คุณตาพัวพันไปด้วยเช่นกัน ดังนั้นล้วนไม่ได้ติดต่อมาโดยตลอด

คุณตาล้วนอยู่ในภูเขาลึกๆมาโดยตลอดน้อยมากที่จะออกมา นึกไม่ถึงครั้งนี้ถึงขนาดลงจากภูเขาแล้ว! นี่ก็เป็นจุดที่ทำให้เนี่ยเฟิงรู้สึกประหลาดใจ

แต่ก่อนแม้ว่าคุณตาพักอยู่ในภูเขาลึกๆเช่นกัน แต่ยามปกติเขายังคงมีการติดต่อคนในบ้านอยู่ โดยเฉพาะมารดาของเนี่ยเฟิง

เขามีเพียงแค่ลูกสาวคนนี้คนเดียว ย่อมรักทะนุถนอมอย่างยิ่งอยู่แล้ว ยามปกติอยู่ในภูเขาลึกๆเก็บอาหารป่าได้บ้าง เขาล้วนจะเอาไปให้กับพ่อแม่เนี่ยเฟิง

ต่อมาเพียงแค่เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมา คุณตาก็ซ่อนอยู่ในภูเขาลึกๆไม่เจอกับคนมาโดยตลอด

ในตอนต้นเนี่ยเฟิงยังคิดว่าคุณตาถูกคนเหล่านั้นฆ่าไปแล้ว ตอนที่หาคุณตาเจอ เนี่ยเฟิงตื่นเต้นเหลือเกิน

“เสี่ยวเฟิง! ไอ้หยะ แกไอ้หนู รีบมาที่ข้างกายคุณตา!”

คุณตาดีอกดีใจกวักมือแล้วกวักมืออีกต่อเนี่ยเฟิง

“คุณตา ทำไมท่านหามาถึงที่นี่ได้ยังไงล่ะ? พวกเราล้วนย้ายบ้านแล้ว”

“อั้ยย่ะ! ดูแกพูดแบบนี้ซิ แกคิดว่าตาเฒ่าอย่างผมอยู่ในบ้านไม่ดูข่าวเหรอ!”