บทที่ 493 หวนกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว

คางเมิ่งกับเย่หรูเสว่หลายคนอยากรู้อยากเห็นมากๆ ดังนั้นซุกเข้าไปใกล้สักหน่อย ผลสุดท้ายไม่ทันตั้งตัวถูกฝุ่นละอองพุ่งใส่เต็มหน้า

พวกเธอไอขึ้นมาอย่างรุนแรง “คุณตากล่องหลายใบนี้ของท่านล้วนวางไว้นานมากขนาดไหนแล้วล่ะ? ข้างในถึงขนาดมีฝุ่นมากมายขนาดนั้น!”

คุณตาฝุ่นเต็มใบหน้า ในตอนนี้ฝุ่นเต็มใบหน้าของเขาดูแล้วตลกขบขันเป็นพิเศษ

หลินซูอินเห็นลักษณะท่าทีคุณตายังมีน้องสาวหลายคนเป็นแบบนี้ อดไม่ไหวที่จะหัวเราะแล้วหัวเราะอีก เพียงเห็นเธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาหลายผืนส่งเข้าไป “เช็ดหน้าของพวกคุณสักหน่อยก่อนเถอะ คงยังต้องให้อาจารย์อย่างฉันคนนี้มาจัดระเบียบหนังสือเหล่านี้ออกมาเถอะ หนังสือเหล่านี้ถ้าหากวางไว้นานเกินไปแล้ว กระดาษจะยุ่ยเป็นพิเศษ”

คางเมิ่งรับผ้าเช็ดหน้ามา เช็ดใบหน้าที่เปรอะเปื้อนของตัวเธอเอง พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกอย่างรีบเร่งมาก

“พูดขึ้นมาแล้วกล่องหลายใบนี้ตอนเด็กๆฉันเคยเห็นมาก่อนแล้ว คุณตาเก็บไว้จนถึงปัจจุบันนี้โดยตลอดเลยเชียวเหรอ?”

ความจำของชิวมู่เฉิงดีมากมาโดยตลอด เห็นกล่องหลายใบนี้ เธอก็เลยนึกถึงเรื่องเมื่อก่อน

“เป็นอย่างที่คิดไว้มู่เฉิงจำได้ชัดเจนกว่าจริงๆ เป็นเช่นนี้จริงๆ ผมเก็บกล่องหลายใบนี้ไว้โดยตลอด ก็คืออยากจะรอพวกแกเติบโตแล้ว จะได้สานต่อหนังสือเคล็ดลับวิชาเหล่านี้ล่ะ!”

หยูจิงหงรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้เล็กน้อย ในใจคิดอยู่ว่าตอนนี้ล้วนเป็นยุคสมัยอะไรแล้ว ถึงขนาดยังมีหนังสือเคล็ดลับวิชาแบบนี้อยู่

แต่ว่าพวกเธอก็ทำลายความกระตือรือร้นของคุณตาไม่ได้เช่นกันล่ะ ยากที่คุณตาจะลงจากภูเขาสักที ตั้งใจย้ายกล่องหลายอันนี้มา ก็เพื่อพวกเขา

ตอนเนี่ยเฟิงเด็กๆก็เคยเห็นกล่องหลายใบนี้มาก่อนเช่นกัน ยามปกติล้วนวางอยู่ในชั้นลอยบนบ้าน ตอนที่เขาดื้อขึ้นไปที่ชั้นลอยบนบ้าน ก็ได้เห็นกล่องหลายใบนี้ เขายังเคยเปิดออกมาดู หลังจากพบเห็นว่าข้างในล้วนเป็นหนังสือที่อ่านไม่ออกเขาก็เลยทิ้งไปไว้ข้างๆอีก

“คุณตาหนังสือเหล่านี้เป็นหนังสือเคล็ดลับวิชาจริงๆเหรอ?”

ฝีมือการรักษาโรคของเนี่ยเฟิงยังมีฝีมือการต่อสู้ ล้วนเรียนรู้มาจากคุณตา ในเวลานั้นคุณตาร่างกายแข็งแรงมาก อีกทั้งยังกระปรี้กระเปร่า ตอนนี้แม้ว่าก็ยังใช้ได้ แต่ถึงยังไงเวลาก็ไม่เกรงใจคน

“ผมยังจะหลอกพวกแกได้เหรอ ผมบอกกับพวกแก รวบรวมหนังสือเคล็ดลับวิชาเหล่านี้ล้วนไม่รู้ว่าใช้เวลาของผมไปมากขนาดไหน! นี่ก็ได้รับประโยชน์จากที่ผมเป็นสมาชิกของสมาคมพันธมิตรบู๊ลิ้ม จึงสามารถรวบรวมมาได้ล่ะ!”

คุณตาโอหังเหลือเกินเชิดคางแล้วเชิดคางอีก จากนั้นคลำหาบุหรี่ห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋า จุดไปม้วนหนึ่งอย่างสั่นระริก ปล่อยควันออกมาวงหนึ่งอย่างพอใจมาก

ผลสุดท้ายบุหรี่ม้วนนี้ยังสูบไม่ถึงสองครั้ง ก็ถูกหมิงอี๋หานเอาไปเลย “ตาเฒ่าน้อย ท่านล้วนอายุป่านนี้แล้ว ก็อย่าสูบบุหรี่อีกเลย ระมัดระวังจะอายุสั้น”

“แฮ่! หลานสี่ แกไอ้คนนี้ทำไมคำพูดตั้งแต่เด็กจนโตล้วนไม่น่าฟังขนาดนั้นล่ะ? คุณตาแกก็รักคำนี้ล่ะ!” คุณตาเหลือบมองหมิงอี๋หานหนึ่งทีอย่างโหดร้าย แต่มองออกได้ว่า เขามีความหวาดกลัวเล็กน้อยนะ

ในเวลานี้หลินซูอินจัดการชุดหนังสือโบราณเหล่านั้นออกจากกล่องหมดแล้ว หนังสือเหล่านี้ ตัวหนังสือบางส่วนกระทั่งยังเป็นอักษรจารึกบนกระดูกสัตว์ ดูแล้วเข้าใจยากมากๆ

“มองออกได้ว่า หนังสือเหล่านี้มีอายุมากแล้ว หน้ากระดาษล้วนเป็นสีเหลืองแล้วล่ะ”

ตอนแรกหลินซูอินยังคิดว่าคุณตาพูดล้อเล่นอยู่ แต่ยิ่งจัดเธอก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ

“นี่แน่นอนอยู่แล้ว!”

คุณตาส่ายก้นไปมาเดินเข้าไป หยิบหนังสือหลายเล่มขึ้นมาเปิดอ่านหนึ่งที จากนั้นเขาเอาหนังสือหลายเล่มนี้ยัดไปให้เนี่ยเฟิง “หนังสือที่อยู่นี่ให้ผู้หญิงทำการฝึกฝนน้อยกว่า แต่ว่ายังมีบางส่วน ผมครุ่นคิดอยู่ว่าพวกแกอ่านหนังสือไม่กี่เล่มในนั้นฝึกฝนสักหน่อยก็พแล้ว! ไอ้หนู หลายเล่มนี้แกก็ได้รับผลประโยชน์แล้ว!”

เนี่ยเฟิงรับหนังสือหลายเล่มนี้ไว้ เปิดอ่านสักพัก จากนั้นค่อยเบิกตาโพลง หลายปีที่ผ่านมานี้เนี่ยเฟิงยากลำบากอยู่ข้างนอกนานมาก วิชาการต่อสู้,วิชามวย,วิชาขาต่างๆที่เคยเรียนมา สามารถพูดได้ว่ามากมายหลากหลาย มากจนนับไม่ถ้วน อีกทั้งเป็นเพราะรูปแบบงานของเขาสลับซับซ้อน ดังนั้นเคยพบเจอยอดฝีมือมากมายมาก่อน

ความสามารถในการเรียนรู้ของเขาแข็งแกร่งมากๆ ยอดฝีมือที่เขาเคยประมือกันเหล่านั้น โดยพื้นฐานเนี่ยเฟิงล้วนจะจดจำท่วงท่าของพวกเขาไว้ในใจ หลังจากทำให้ฝ่ายตรงข้ามพ่ายแพ้ เขาก็จะวิเคราะห์หยิบเอาส่วนที่มีค่าที่สุดในท่วงท่าเหล่านี้

ถึงแม้ว่าเป็นเช่นนี้ เขาเห็นหนังสือกี่เล่มนี้ล้วนอดไม่ได้ที่จะกำกำปั้นอย่างแน่น