บทที่ 494 สารพิษตกค้าง

เนี่ยเฟิงยิ้มแล้วยิ้มอีก “แท้ที่จริงก็ไม่มีอะไรเช่นกัน เพียงแค่ความจำดีเท่านั้น”

คุณตาปลื้มใจมากๆลูบหนวดของตนเองลูบแล้วลูบอีก “ดีมาก! ตระกูลเนี่ยมีคนสืบทอดแล้ว ผมก็ตายตาหลับได้แล้ว!”

“คุณตา ท่านทำไมพูดคำที่ไม่มงคลขนาดนั้นล่ะ? คุณตาจะต้องมีโชคลาภวาสนามากๆอายุยืนยาวแน่นอน!”

หลังจากเนี่ยเฟิงอ่านหนังสือไปหลายเล่ม ไม่นานวัตถุดิบทำอาหารก็ส่งมาถึงแล้ว

เนี่ยเฟิงแสดงฝีมือการทำอาหาร ทำอาหารดีๆเต็มโต๊ะ

เพราะว่าสาเหตุที่หวนกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว ทุกคนล้วนดีใจมาก ด้วยเหตุนี้พวกเขาก็เปิดเหล้ามาดื่ม

คนทั้งหลายดื่มจนเมาสะลึมสะลือ เอียงซ้ายเอียงขวา

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงไม่รู้สึกเมาเลยสักนิด ความสามารถในการดื่มเหล้าของเขาเคยตั้งใจไปฝึกฝนมาก่อน แม้ว่าเขาดื่มไปเยอะมาก แต่ว่าเขายังรู้สึกตัวมาก

หลังจากเนี่ยเฟิงเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ ส่งพี่หลายๆคนไปพักผ่อนที่ห้องนอนจากนั้นหาคุณตาเจอในสวนดอกไม้ที่อยู่ชั้นที่สอง

ใบหน้าของคุณตาแดงระเรื่อเล็กน้อย มองออกได้ว่าเขาดื่มไปไม่น้อยจริงๆ

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้มองไปยังขอบฟ้า ส่วนเนี่ยเฟิงเทชาร้อนเล็กน้อยส่งเข้าไป “วันนี้คุณตาท่านดื่มเหล้ามากเกินไปแล้ว ต้องการให้ผมช่วยขับกลิ่นเหล้าออกให้ท่านสักหน่อยไหม?”

คุณตาโบกมือแล้วโบกมืออีก “ไม่ต้อง ยากที่จะดีใจขนาดนี้”

เนี่ยเฟิงนั่งอยู่ข้างกายของคุณตา ก็มองไปยังขอบฟ้าเช่นกัน “ที่นี่ไม่มีความอิสรเสรีเท่าในป่าเขา ดวงดาวที่อยู่บนฟ้าล้วนมองไม่ค่อยเห็นเช่นกันล่ะ”

“ใช่สิ ดวงจันทร์ก็มืดครึ้มเช่นกัน” คุณตาทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก “ไอ้หนู ต่อจากนี้แกอยากจะทำอะไรเหรอ?”

คุณตาหาท่าที่สบายท่าหนึ่งพิงอยู่ ซักถามเนี่ยเฟิงแบบนี้

เนี่ยเฟิงดื่มชาหนึ่งที “ย่อมจะไปขุดรากถอนโคนกากเดนเหล่านั้นอยู่แล้ว คุณตาผมดูเหมือนยังไม่เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับยาห้ามใช้ให้ท่านฟังมาก่อน........”

คุณตาโบกมือแล้วโบกมืออีก “แกไม่บอกผม ผมก็รู้โดยปริยาย ต้นแบบของยาห้ามใช้นี้ก็คือยาเม็ดที่ท่านนักพรตผ่านการสกัดผลิตออกมา ต่อมาการพัฒนาด้วยเทคโนโลยีชั้นสูงวิวัฒนาการจนถึงปัจจุบันนี้ กลายเป็นสิ่งนี้ขึ้นมา ในตอนต้นพวกเราพักอยู่ในภูเขาลึกๆ มักจะมีกลิ่นที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งลอยออกมา ในเวลานั้นผมมีความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย สืบตามเบาะแสเข้าไป ก็ได้หาเจอห้องทดลองที่แอบซ่อนอยู่ในภูเขา เยี่ยมมาก ภูเขาครึ่งลูกล้วนขุดกลวงแล้วข้างในมีเด็กน้อยมากมาย ช่างสร้างกรรมจริงๆ”

คุณตาพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหนึ่งที “พวกเธอล้วนเป็นเหยื่อทดลองที่เอามาทดลองยา ผมดูแล้วช่างเป็นฟ้าลงโทษจริงๆ ก็เลยทำการทำลายกับเพื่อนฝูงเก่าเหล่านั้นของผมเลย แต่ว่าข้างในมีเด็กมากมายขนาดนั้น มีเพียงเจ็ดคนนี้ที่อยู่รอดมาได้ ตามความจริง.......”

คุณตาเงียบไปสักพัก จากนั้นเงยหน้าจ้องมองเนี่ยเฟิง สายตามีความลังเลเล็กน้อย

“คุณตาท่านอยากพูดอะไรก็พูดออกมาเลย”

“เสี่ยวเฟิงเอ่ย แกเลือกภรรยาเรียบร้อยหรือยัง?”

เนี่ยเฟิง: .......

ตาเฒ่านี้พูดจาทำไมกระโดดข้ามเร็วขนาดนั้นล่ะ?

“อยู่ดีๆทำไมถามเรื่องนี้ล่ะ?”

“นี่เป็นเรื่องที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของแกนะ! ผมย่อมถามอยู่แล้ว!” ตาเฒ่าเอาจริงเอาจังมากๆจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ “พวกเธอหลายคนล้วนเป็นคนที่ดีที่สุด!”

เนี่ยเฟิงรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้เล็กน้อย “ใช่ล้วนเป็นคนที่ดีที่สุด แต่ว่าพวกพี่ๆดูเหมือนไม่มีความคิดอย่างนั้นล่ะ”

“ผู้หญิงขี้อายอยู่แล้ว! อาจจะมีแกก็ดูไม่ออกเช่นกัน!”

คุณตาหัวเราะ ฮ่าฮ่า สองเสียง “วันนี้มองเห็นพวกเธออยู่อย่างมีความสุขขนาดนั้น ผมดีใจมากจริงๆ แต่ในเวลาเดียวกันผมก็กังวลมากๆเช่นกัน”