บทที่ 495 เรียนต่อต่างประเทศ

คางเมิ่งบ่นเสียงหนึ่ง บิดขี้เกียจหนึ่งที ค่อยๆลืมตาขึ้น นี่จึงพบเห็นว่าสิ่งที่อยู่ต่อหน้าถึงขนาดเป็นกล้ามเนื้อแขนที่แข็งแกร่งของเนี่ยเฟิง

ชั่วพริบตาเดียวคางเมิ่งก็ตื่นตะลึงเลย “ฉันอยู่นี่ได้ยังไงล่ะ? แกไอ้คนนี้ทำอะไรกับฉัน!”

เนี่ยเฟิงยิ้มแล้วยิ้มอีกอย่างจนใจ “ผมไม่ได้ทำอะไรกับคุณนะ กลับเป็นพวกคุณมายึดเตียงของผม”

ในเวลานี้คางเมิ่งจึงพบเห็นว่าพวกพี่ๆคนอื่นๆก็นอนเป็นก้อนอยู่บนเตียงกับเนี่ยเฟิง

“ตอนเด็กๆพวกคุณก็มีนิสัยเช่นนี้ นึกไม่ถึงโตแล้วก็ยังไม่แก้ไขอีก”

เนี่ยเฟิงนึกถึงตอนเด็กๆ พวกพี่ๆกลัวฟ้าร้อง เพียงแค่ลมแรงฟ้าร้อง พวกเธอก็จะวิ่งมาห้องนอนของตัวเขาเองมากองอยู่ด้วยกันกับตนเอง

ตอนนั้นเนี่ยเฟิงเบื่อมากนะ ถึงยังไงเตียงก็ใหญ่แค่นั้น ยังต้องเบียดเสียดอยู่ด้วยกันกับพี่ๆหลายคน ให้เขาอยากจะพลิกตัวล้วนทำไม่ได้

แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว จ้องมองรูปร่างของพี่ๆหลายคนนี้เนี่ยเฟิงรู้สึกวางใจเหลือเกิน

“นี่เพิ่งกี่โมงล่ะ พวกคุณทำไมเอะอะโวยวายขนาดนั้น รีบนอนต่อเถอะ ง่วงนอนจะตายแล้ว.......”

โจวลี่ซือฉงนงงงวยคายคำพูดนี้ออกมา เวลานี้เธอจึงรู้สึกผิดปกติ เพียงเห็นเธอลืมตาขึ้นอย่างดุเดือด พบเห็นตนเองถึงขนาดหมอบอยู่ในอ้อมแขนของเนี่ยเฟิงไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่!

แน่นอนนี่ก็เป็นเช้าวันหนึ่งที่สับสนวุ่นวายตื่นตระหนกกันไปหมดอีก

คุณตานั่งดื่มน้ำชาอยู่บนโต๊ะอาหาร จ้องมองเด็กหญิงหลายคนนั้น สายตาเห็นได้ชัดว่ามีความหยอกล้อเล็กน้อย “ทำไมผมเห็นเช้าวันนี้พวกคุณออกมาจากห้องนอนของเสี่ยวเฟิง นี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ล่ะ?”

ใบหน้าของพวกพี่ๆแดงแล้วแดงอีก พวกเธออึดอัดจนโบกมือต่อๆกัน ตอบกลับอยู่ว่า “เมื่อคืนดื่มมากไปเดินผิดประตูพวกเราพี่น้องหลายคนใจตรงกัน”

คางเมิ่งลูบใบหน้าของตนเองลูบแล้วลูบอีก พูดอย่างอึดอัด

“ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะพี่เจ็ดนอนไปนอนมากลัวว่าในห้องนอนมีผี ดังนั้นจึงวิ่งมาหาผมที่นี่เป็นพิเศษล่ะ คุณตาท่านก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าตอนพี่เจ็ดเด็กๆขี้กลัวมากขนาดไหน”

“เสี่ยวเฟิง! ฉันไม่ได้ขี้กลัวล่ะ ตอนนี้ฉันกล้าหาญมาก แกอย่าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า! แกระมัดระวังจะโดนฉันต่อย!”

คางเมิ่งรู้สึกโมโหมากๆกำกำปั้นขึ้นมา ดูลักษณะท่าทีก็กำลังจะชกไปยังเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงรีบกุมหัวไว้ ดูน่าสงสารมากพูดว่า “พี่! คุณเป็นแบบนี้ก็ไม่มีความเมตตามากเกินไปแล้วล่ะ ผมล้วนใกล้จะจากไปแล้ว คุณถึงขนาดยังจะตีผมเหรอ?”

“เสี่ยวเฟิง แกจะจากไปเหรอ? แกจะไปไหนล่ะ?”

พี่ๆหลายคนจับประเด็นสำคัญไว้ พวกเธอซักถามพร้อมกัน

“เสี่ยวเฟิง! แกตัดสินใจออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่ปรึกษาหารือๆกับพวกพี่ๆล่ะ?”

แม้ว่าล้างแค้นไปแล้ว แต่ว่าเนี่ยเฟิงจะจากไป......พวกเธอยากที่จะเฝ้าคอยจนเนี่ยเฟิงกลับมาได้ ถ้าหากเขาจะไปแล้ว งั้นพวกเธอจะทำยังไงดีล่ะ?

“เป็นอย่างนี้ล่ะ ผมรู้สึกว่าวุฒิการศึกษาของผมยังไม่พอ ผมคิดวางแผนการจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศสักระยะหนึ่ง รอหลังจากได้รับประกาศนียบัตรผมก็จะกลับมา”

เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที ตอบกลับเช่นนี้

มือที่หยูจิงหงถือตะเกียบหยุดชะงักแล้วหยุดชะงักอีก เธอก้มหหน้าดื่มโจ้กคำหนึ่ง เห็นได้ชัดรู้ว่าเนี่ยเฟิงย่อมไม่ใช่จะไปเรียนต่อต่างประเทศแน่นอน แต่คือจะไปตามหาชิป

เป็นอย่างที่คิดไว้วันนั้นตาแก่ไป๋ได้พูดกับเนี่ยเฟิงอะไรบางอย่างจริงๆ ดังนัั้นเนี่ยเฟิงจึงจะทำการตัดสินใจแบบนี้ออกมาล่ะ?

หมิงอี๋หานก็เข้าใจตามสถานะแบบนี้ของเนี่ยเฟิงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ เนี่ยเฟิงล้วนได้ปริญญาเอกมาหลายใบแล้ว ตอนนี้เขายังเป็นระดับศาตราจารย์อีก เขายังต้องไปเรียนต่อต่างประเทศเหรอ?

คิ้วของชิวมู่เฉิงขมวดขึ้นมา พี่น้องคนอื่นๆล้วนไม่รู้สถานะที่แท้จริงของเนี่ยเฟิงเลย ชิวมู่เฉิงเข้าใจ เนี่ยเฟิงจะไปหาชิป