บทที่ 496 เมืองที่ไม่หลับใหล

หลังจากหอการค้าทั่วไปถูกเนี่ยเฟิงทำร้ายไป ไอ้คนเหล่านี้ก็ขนชิปวิ่งหนีเลย

เขตทหารทุกเขตที่อยู่ในประเทศล้วนจับกุมคดียาห้ามใช้ไว้ได้ ทำลายจุดซ่อนหลายแห่ง ปัจจุบันนี้โดยพื้นฐานกวาดล้างองค์กรที่ผลิตยาห้ามใช้ในประเทศให้หมดสิ้นแล้ว

และหัวหน้าองค์กรยาห้ามใช้ที่ถูกทำลายเหล่านั้นให้ปากคำว่าพวกเขาไม่ได้ถือชิปเลย เพราะว่าชิปถูกบังคับเก็บกลับไปแล้ว

นี่ก็ตรงกันกับก่อนหน้านั้นที่เนี่ยเฟิงคาดคิดไว้ มิน่าล่ะพวกเขาจะยุ่งยากขนาดนี้สร้างคดีร้ายแรงในทะเลอีกครั้ง ก็เพื่อที่จะเก็บชิปกลับไป

ปัจจุบันสืบได้ว่าพวกเขาหนีไปยังเมืองจันทร์ทองคำ เมืองจันทร์ทองคำถูกทำให้แตกแยกกลายเป็นสามพันธมิตร ทุกพันธมิตรล้วนรวยจนมันเยิ้ม นอกจากสามพันธมิตรใหญ่นี้แล้ว ในแผ่นดินที่พิเศษนี้ยังมีประเทศเล็กๆไม่น้อย

พวกเขาส่วนมากเป็นประเทศมหาอำนาจด้านเทคโนโลยี ในมือจับกุมความรู้ที่คนอื่นไม่มีทางที่จะจับกุมได้อยู่

แม้ว่าภายนอกสันติภาพ แต่ตามความจริง ความวุ่นวายจากภัยสงครามไม่หยุดยั้ง เป็นสถานที่ที่ทั้งพิเศษทั้งขัดแย้งกันมากๆแห่งหนึ่ง คนกลุ่มนั้นจะวิ่งมาถึงที่นี่ หนึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าอยากจะทำการค้าขายยาห้ามใช้อยู่ที่นี่ สองก็อาจจะเพื่อมาหาที่พึ่งที่ไว้ใจได้

ถ้าหากพวกเขาพ่วงเส้นสายประเทศที่แข็งแกร่งในประเทศหนึ่งเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังมาได้ งั้นวันหลังอยากจะจัดการพวกเขาอาจจะต้องใช้ฝีมือมากหน่อยแล้ว

เนี่ยเฟิงลูบคางแล้วลูบคางอีก ในใจคิดว่ายังคงจะไปองค์กรข่าวกรองซื้อข่าวกรองก่อนสักหน่อยเถอะ

สำนักมังกรของเนี่ยเฟิงเป็นเป้าหมายที่ประเทศมากมายทั่วโลกแก่งแย่งกันประจบ อีกทั้งยังกดขี่การคงอยู่ของกลุ่มทหารรับจ้างทั้งหมด

แต่ถึงแม้ว่าเป็นอย่างนี้สถานที่บางส่วนยังเป็นเขตห้ามเหมือนเดิม แม้แต่พวกเขากลุ่มทหารรับจ้างก็ไม่สามารถเกี่ยวเนื่องไปถึง

กิจการของเนี่ยเฟิงที่อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำไม่ถือว่ามีมากมาย เพราะว่าที่นี่ไม่ต้อนรับทหารรับจ้างและกลุ่มนักฆ่า

สามพันธมิตรใหญ่ร่วมมือก่อตั้งกำแพงป้องกันแห่งหนึ่งขึ้นมา พวกเขาแม้ว่าสู้กันเอง แต่ก็ใส่ใจเรื่องที่คนภายนอกจะเข้าแทรกเข้าร่วมประเทศของพวกเขามากๆเช่นกัน

เพราะว่าเข้มงวดมากๆ ดังนั้นทุกคนที่มาเยี่ยมชมที่นี่ล้วนจำเป็นต้องลงทะเบียนด้วยชื่อจริง อีกทั้งพวกเขาอยู่ในรายชื่อนักฆ่าสามารถได้รับข่าวที่แน่นอน

สถานะของเนี่ยเฟิงหลากหลาย เขามาถึงที่นี่จะไม่ถูกสงสัยเลยสักนิด มิฉะนั้นเขาก็นับไม่ได้ว่าเป็นยอดนักฆ่าแล้ว

มาถึงเมืองจันทร์ทองคำอีกครั้ง เนี่ยเฟิงยังคงปลื้มใจมากอยู่ ครั้งที่แล้วมาถึงที่นี่ยังเป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อนเลย

“งั้นก็ไปบาร์ไป๋ตี้ดูสักหน่อยก่อนเถอะ”

บาร์ไป๋ตี้เป็นบาร์เป็นบาร์ที่มีชื่อเสียงอยู่ในเมืองจันทร์ทองคำ อีกทั้งทุกเขตล้วนมีสาขาย่อย

คนที่ไม่รู้มาถึงบาร์นี้เพียงแค่ดื่มเหล้าฆ่าเวลาอย่างเดียวจริงๆ แต่ตามความจริงบาร์นี้ไม่ใช่แบบนี้เลย

คนที่อยู่ในบาร์ไป๋ตี้สลับซับซ้อนมากๆ เครือข่ายข่าวกรองของเนี่ยเฟิงก็อยู่ในนั้นเช่นกัน

แต่ก่อนเขามาปฏิบัติภารกิจอยู่ที่นี่ก็จะมาที่บาร์ไป๋ตี้หาผู้ติดต่อของเจ้าหน้าที่ข่าวกรองเจอ เพียงแค่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดนั้นแล้ว องค์กรข่าวกรองเหล่านี้ยังอยู่หรือไม่

ตอนเนี่ยเฟิงมาถึงบาร์ไป๋ตี้ก็เป็นช่วงที่ไฟสว่างมากๆแล้ว

เมืองจันทร์ทองคำก็ถูกเรียกว่าเป็นเมืองที่ไม่หลับใหล เศรษฐกิจที่นี่เจริญรุ่งเรือง ทั้งเพราะว่าตั้งอยู่ข้างทะเล เป็นประเทศท่องเที่ยวพักผ่อนที่มีชื่อเสียงมากๆ คนมีเงินที่อยู่ที่นี่มีมากมาย แทบจะทั่วทุกพื้นที่ ทุกหนแห่งในโลกคนที่เลื่อมใสในชื่อเสียงมามากจนนับไม่ถ้วน ถึงแม้ว่ามีความวุ่นวายจากภัยสงครามเกิดขึ้นบ่อย แต่ใครจะสามารถต่อต้านการยั่วยวนของเงินทองได้อีกล่ะ ?

การแต่งกายของเนี่ยเฟิงธรรมดามากๆ ดูแล้วไม่เตะตามาก ในมือของเขายังลากกระเป๋าเดินทางอีกใบหนึ่งอยู่ กระเป๋าเดินทางนี้ดูแล้วก็ธรรมดาๆเช่นกัน ไม่เหมือนลักษณะที่จะใส่เงินไว้

หลังจากเขาเข้าไปก็ไปเอาเหล้าแก้วหนึ่งที่หน้าเคาร์เตอร์ก่อน และพนักงานบริการหน้าเคาร์เตอร์ที่ผมสีบลอนด์ดวงตาสีเขียว หลังจากเห็นเนี่ยเฟิงพูดยั่วเย้าอยู่ว่า “คุณดูแล้วก็เยาว์วัยเกินไปแล้วมั้ง พวกเราไม่สามารถขายเครื่องดื่มให้กับผู้เยาว์”

เนี่ยเฟิงได้ยินสิ่งที่เธอพูดเป็นภาษาซี ดังนั้นก็ใช้การออกเสียงที่แท้ๆมาตรฐานมากๆ พูดกับเธอว่า “ผมดูแล้วค่อนข้างเยาว์วัย แต่ว่าผมเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ”

พนักงานบริการได้ยินอดไม่ได้ที่จะอึ้งชะงัก “ภาษาซีของคุณพูดได้ดีมากจริงๆนะ!”

“เพราะว่าผมตั้งใจเรียนมาก่อน” เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที พนักงานบริการยิ้มแล้วยิ้มอีก ก็เลยให้เบียร์แก้วหนึ่งแก่เนี่ยเฟิง