บทที่ 498 เมืองกู่ปา

เห็นได้ชัดว่าอะเดค่าท้องหิวมากๆแล้ว เธอนั่งลงไปอย่างไม่เกรงใจสักนิด ถอดหน้ากากที่อยู่บนใบหน้าออก จากนั้นกินอย่างคำใหญ่ขึ้นมา

ต้องบอกว่าหน้าตาอะเดค่าสวยมากๆจริงๆ

เมืองจันทร์ทองคำเป็นสถานที่ที่มีราคาที่ดินสูง คนที่มาที่นี่ล้วนเป็นคนที่ร่ำรวยมั่งคั่งอยู่ทุกหนแห่งทั่วประเทศ อีกทั้งยังมีดารา,เน็ตไอดอลมากมายล้วนรีบมายังที่นี่

สาวสวยเพื่อที่จะสามารถได้รับโอกาสดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มักจะวนเวียนอยู่บริเวณนี้ ก็เพื่อที่จะตกเอาลูกเขยที่มีฐานะร่ำรวย แน่นอนในนั้นก็มีผู้ชายเช่นกัน

คนที่มีเงินอยู่ที่นี่เยอะมาก ก็เป็นเพราะว่าเช่นนี้นั่นเองอะเดค่าจึงคิดว่าในกระเป๋าของเนี่ยเฟิงมีเงิน

อะเดค่ากินแฮมเบอร์เกอร์ต่อกันไปสองชิ้น ทั้งดื่มโค้กไปแก้วหนึ่ง ต่อจากนี้ยังกินเฟรนช์ฟรายส์ไปไม่น้อย จึงค่อยๆถอนหายใจออกมาหนึ่งที

“เยี่ยมมากเลย ฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ฉันหิวแทบตายแล้ว!”

อะเดค่าลูบท้องของตนเองลูบแล้วลูบอีก เธอรู้สึกอายเล็กน้อยจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ในเวลานี้เนี่ยเฟิงกำลังกินอยู่อย่างช้าๆ

“เมื่อกี้เป็นความผิดของฉัน ฉันขอโทษ! ขอบคุณที่เลี้ยงแฮมเบอร์เกอร์ฉัน แต่ว่าฉันยังอยากจะถามคุณสักหน่อย ตกลงว่าคุณทำได้ยังไงกัน แป๊บเดียวก็ทำให้เท้าของฉันหายได้?”

ตาทั้งคู่ของอะเดค่าเปล่งแสง

“ผมพูดไปแล้ว นี่เป็นความลับอย่างหนึ่ง”

“คุณเป็นหมอเลยเชียวเหรอ? งั้นทั้งหมดนี้ก็พูดได้สมเหตุสมผลแล้ว ฝีมือการรักษาโรคของคุณจะต้องเลิศล้ำมากแน่นอน นึกไม่ถึงคุณเยาว์วัยขนาดนี้ถึงขนาดเก่งมากเช่นนั้น!”

เมื่อกี้อะเดค่ายังเป็นศัตรูต่อกันกับเนี่ยเฟิง แต่หลังจากเนี่ยเฟิงให้ของกินเธอสักหน่อย เห็นได้ชัดว่าเธอเชื่อเนี่ยเฟิงไปแล้ว

เนี่ยเฟิงจนใจยิ้มแล้วยิ้มอีก ในใจคิดอยู่ว่าสาวน้อยคนนี้ช่างไม่มีความระวังตัวสักนิดจริงๆเลย หน้าตาสวยขนาดนั้นกับสิ่งที่ใส่อยู่ในสมองล้วนไม่รู้ว่าเป็นอะไรบ้าง

“คุณเพิ่งมาถึงที่นี่ใช่หรือไม่ล่ะ? คืนนี้มีสถานที่ซุกหัวนอนหรือไม่? ถ้าหากไม่มีละก็งั้นก็มาที่นี่ของพวกเราเถอะ! ฉันเห็นคุณน่าจะเป็นคนยากจนคนหนึ่งเช่นกัน บนกายไม่มีเงินอะไร”

ลักษณะท่าทีของอะเดค่าคล้ายดั่งมองเนี่ยเฟิงทะลุอย่างนั้น

“ในคลินิกแพทย์แผนจีนของพวกคุณน่าจะมีคนไม่น้อยล่ะ” พอเนี่ยเฟิงพูดคำนี้ออกมาตาสีเขียวคู่นั้นของอะเดค่าค่อยๆเบิกโพลง เธอเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีกอย่างลำบาก ยากที่จะเชื่อจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง

“คุณ คุณรู้ได้ยังไงล่ะ? คุณไม่ใช่หมอคุณเป็นพ่อมดคนหนึ่งเลยเชียวเหรอ!”

อะเดค่าลุกขึ้นมา พรึ่บ เสียงหนึ่ง เพราะว่ารีบเร่งเกินไปแล้ว ดังนั้นเก้าอี้ก็ตีลังกาไปข้างหลัง ดึงดูดความสนใจของคนในร้านอาหารไม่น้อย

เธอถึงขนาดแส่หาเรื่องกับพ่อมดคนหนึ่ง นี่ช่างแย่แล้วจริงๆ นี่จะต้องนำความซวยมาแน่!

“พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่! ฉันสำนึกผิดแล้ว ขอร้องคุณปล่อยฉันไปเถอะ วันหลังฉันล้วนไม่กล้าอีกแล้ว! ขอร้องคุณอย่าใช้เวทมนตร์ฆ่าฉันเลย!”

อะเดค่าสั่นระริกทั้งตัวจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่

“บางทีผมสงสัยจริงๆว่าสิ่งที่ใส่อยู่ในสมองของคุณเป็นกาวแป้งเปียกใช่หรือไม่ คุณจับเก้าอี้ไว้ให้ตรงก่อนเถอะ ผมไม่ใช่พ่อมด ผมเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง”

อะเดค่ากลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก แต่ก็ยังจับเก้าอี้ขึ้นมาอย่างเป็นเด็กดี นั่งตัวสั่นงั่นงกอยู่ฝั่งตรงข้ามของเนี่ยเฟิง

“แต่ฉันไม่เคยบอกกับคุณมาก่อน ฉันก็อยู่ในคลินิกแพทยแผนจีน.....ฉัน คุณ คุณรู้ได้ยังไงล่ะ?”

ถ้าหากไม่ใช่มีเวทมนตร์พยากรณ์ล่วงหน้า เขาจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเธอเองอยู่ในคลินิกแพทย์แผนจีนอีกล่ะ?

“เมื่อกี้ออกจากบาร์ บนกายคุณมีกลิ่นที่สลับซับซ้อนมากอย่างหนึ่ง กลิ่นเหล่านี้อาจจะติดมาจากในบาร์ แต่หลังจากคุณเดินมากับผมถึงที่นี่ ผมวิเคราะห์ออกมาได้แล้ว บนกายคุณมีกลิ่นยาสมุนไพรอย่างหนึ่ง นอกจากนี้แล้วยังมีกลิ่นฉุนของน้ำมันนวดคลายกล้ามเนื้อ บ้างเล็กน้อย ดังนั้นผมแน่ใจว่าคุณน่าจะพักอยู่ในคลินิกแพทย์แผนจีน”

เนี่ยเฟิงพูดอยู่ดื่มโค้กไปคำหนึ่ง ต่อจากนี้ชี้ไปยังเนื้อผ้าที่อยู่บนเสื้อผ้าของอะเดค่าชี้แล้วชี้อีก “เสื้อผ้าของคุณเคยซ่อมแซมมาก่อน ข้างบนมีผ้าหลายชิ้นเป็นเสื้อผ้าของเด็กทารก ดังนั้นผมคิดว่าคลินิกแพทย์แผนจีนของพวกคุณน่าจะไม่ใช่เพียงแค่คนคนเดียว”