บทที่ 499 ขายได้ราคาดี

เมืองกู่ปาเป็นหนึ่งในสลัมมากมาย มีคนนานาชนิดพักอยู่ในนี้ ทุกคนล้วนยากจนมากไม่มีเงินอะไร ดังนั้นที่นี่ทั้งมีชื่อว่าดินแดนแห่งความสุขของสลัมอีก

พวกสาวๆที่ลำบากยากแค้นเหล่านั้นทำการค้าขายด้วยเนื้อกายขึ้นมาอยู่ที่นี่

เมื่อกี้เนี่ยเฟิงเข้าใจผิดอะไรแล้วใช่หรือไม่? การเชื้อเชิญของเธอจะทำให้เนี่ยเฟิงรู้สึกว่าเชื้อเชิญเขามาหาความสุขไหม?

อะเดค่ายังให้เนี่ยเฟิงซื้อของมากมายขนาดนั้น นี่.....

อะเดค่ากำกำปั้นอย่างแน่น ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งจ้องมองเนี่ยเฟิงหนึ่งที่ เพราะว่าใจเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถนนที่ยามปกติไม่รู้ว่าเคยเดินผ่านจำนวนมากมายหลายครั้ง ปัจจุบันนี้เธอถึงขนาดสะดุดล้มเลย

เนี่ยเฟิงสังเกตถึงการเดินของอะเดค่ารู้สึกลอยไปเล็กน้อย ตอนที่เธอหกล้มไปยังข้างหน้า โดยจิตใต้สำนึกเนี่ยเฟิงจับเธอไว้ทันที เพราะเนื่องด้วยความเฉื่อย อะเดค่าพุ่งไปยังอ้อมอกของเนี่ยเฟิง

เธอได้รับความตกใจไม่เบา ใช้กำลังดิ้นรนออกมา

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก “คุณเป็นอะไรเหรอ? ข้อเท้าที่แพลงยังเจ็บอยู่ใช่หรือไม่ จะให้ผมช่วยคุณดูสักหน่อยหรือไม่?”

เดิมทีอะเดค่าหวาดกลัวมากเลย แต่ความอ่อนโยนของเนี่ยเฟิงทำให้อะเดค่ารู้สึกว่าเนี่ยเฟิงไม่ใช่คนร้ายอีก

เธอละทิ้งการต่อต้านกับการดิ้นรนเลย “ฉันไม่เป็นไร…..”

เนี่ยเฟิงไม่รู้ความคิดในใจของอะเดค่าเลย เขาเห็นสภาพการจราจรที่นี่สลับซับซ้อนจริงๆ ก็เหมือนเช่นดั่งใยแมงมุม

“ยามปกติพวกคุณก็พักอยู่ที่นี่เหรอ? มีความต่างกันอย่างมากกับเมืองหลักจริงๆ”

เนี่ยเฟิงก็เคยมาสลัมมาก่อน แต่ว่าภารกิจที่เขาไปทำโดยพื้นฐานล้วนเกี่ยวข้องกับคนมีเงินมีอำนาจ ดังนั้นน้อยมากที่จะมาถึงสลัมที่นี่ แต่ก่อนสลัมไม่ได้เยอะเหมือนปัจจุบันนี้ ปัจจุบันนี้มีแทบจะทั่วทุกมุมจริงๆเลย

“งั้นก็ไม่มีทางอื่นเช่นกัน ถึงยังไงค่าเช่าของสถานที่อื่นแพงเกินไปแล้ว พวกเราสามารถพักอยู่ที่นี่ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว”

เมื่อกี้อะเดค่ายังรู้สึกว่าในใจไม่สบายมาก แต่เห็นรูปร่างลักษณะของเนี่ยเฟิงที่อ่อนโยนขนาดนั้น ในใจอะเดค่ามีความคิดอื่นอีกเลย

เดินไปนานมากพวกเขาจึงมาถึงคลินิกแพทย์แผนจีนขนาดเล็กมากแห่งหนึ่ง คลินิกแพทย์แผนจีนแห่งนี้ ตั้งอยู่แถบใจกลางของเมืองกู่ปา

ดังนั้นพวกเขาใช้เวลานานมากจึงเดินถึงที่นี่

ข้างนอกคลินิกแพทย์แผนจีนขนาดเล็กมีไฟขมุกขมัวดวงหนึ่ง คล้ายเช่นดั่งพร้อมที่จะดับไปในทุกเวลา ทั่วบริเวณเงียบวิเวกเหลือเกิน เห็นลักษณะแล้วไม่เหมือนมีคนพักอยู่ หลังจากอะเดค่าเข้าไปแล้ว ยิ้มอยู่พูดว่า “ฉันกลับมาแล้ว พวกแกรีบออกมาล่ะ!”

ในคลินิกแพทย์แผนจีนขนาดเล็กปรากฏหลายคนออกมา เด็กๆหลายคนนั้นชะโงกหัวมองไปยังข้างนอกเห็นอะเดค่าหิ้วของถุงใหญ่ถุงเล็กทันใดนั้นร้องไชโยเสียงหนึ่ง เด็กๆเหล่านี้สีผิวอะไรก็มี เห็นแล้วไม่เหมือนเชื้อชาติเดียวกันกับอะเดค่าเลย

ตอนที่พวกเขาเดินออกมาจึงพบเห็นว่ายังมีผู้ชายคนหนึ่งติดตามอยู่ข้างหลังอะเดค่า พวกเขามีความตื่นตระหนกเล็กน้อยถอยหลังก้าวหนึ่ง อะเดค่าพูดอ่อนโยนกับพวกเขาว่า “ไม่ต้องหวาดกลัว คุณผู้ชายคนนี้เป็นคนดี คืนนี้จะอาศัยพักกับพวกเราที่นี่คืนหนึ่ง พวกแกมาดูสินี่คืออะไรล่ะ?”

อะเดค่าหยิบไก่ทอดที่อยู่ในมือออกมาส่งเข้าไป พวกเด็กๆเหล่านี้อาจจะหิวมาหลายวันแล้ว เห็นของกินพุ่งเข้ามาทันที

อะเดค่าเห็นลักษณะท่าทีของพวกเขาหม่ำเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม หางตาของเธอน้ำตาคลอ

“คุณผู้ชายขอโทษจริงๆ ให้คุณเห็นฉากนี้เลย คุณมาที่นี่ก่อน คืนนี้คุณก็พักอยู่ในห้องนอนของปู่ฉัน”

อะเดค่าพูดจบ พาเนี่ยเฟิงเดินไปถึงในห้องเล็กๆห้องหนึ่งที่อยู่ในบ้าน ตามความจริงคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งนี้มีเพียงสองห้องนอน

เนี่ยเฟิงยังได้ยินในบ้านมีเสียงร้องไห้โวยวายของเด็กๆ

“อะเดค่า โนราร้องไห้อีกแล้ว! อาจจะเป็นนมผงหมดแล้ว วันนี้ป้อนเธอกินมื้อสุดท้าย”

มีเด็กคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นเดินเข้ามา จ้องมองอะเดค่าตาปริบๆอยู่ อะเดค่ากำกำปั้นกำแล้วกำอีก จากนั้นยิ้มขมอยู่พูดว่า “พรุ่งนี้ฉันจะคิดวิธีอยู่ล่ะ เวสลี่ แกไปกินอะไรสักหน่อยก่อนเถอะ!”

“ช้าก่อน”