บทที่ 500 บังคับแย่งชิง

วันที่สอง อะเดค่าไปซื้อนมผงกับอาหารเช้า เพราะว่าเงินที่เนี่ยเฟิงให้เยอะมากจริงๆ เธอกำลังดีใจจะกลับไป กลับเห็นเวสลี่รีบเร่งเข้ามา

“เวสลี่แกเป็นอะไรเหรอ? รีบเร่งทำไมล่ะ?” อะเดค่าถามอย่างมีความสงสัยงงงวยเล็กน้อย

“แย่แล้วอะเดค่า! คนกลุ่มนั้นมาอีกแล้ว! คุณรีบกลับไปดูหน่อยเถอะ!”

ชั่วพริบตาเดียวใบหน้าของอะเดค่าซีดไปหมดเลย เธอก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว รีบเร่งกลับไปยังบ้าน ในเวลานี้คลินิกแพทย์แผนจีนถูกร้อยกว่าคนล้อมรอบไว้

ผู้ชายที่นำหน้าคนนั้นผมสั้นสีบลอนด์สวมชุดสูทรองเท้าหนัง หลังจากเห็นอะเดค่า แสยะปากยิ้มอยู่พูดว่า “อะเดค่า พิจารณาเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ?”

อะเดค่ากำกำปั้นอย่างแน่น “พวกคุณไอ้คนเหล่านี้ อย่าคิดที่จะให้ฉันขายคลินิกแพทย์แผนจีน! นี่เป็นของของคุณปู่ แม้ว่าฉันตายแล้วก็ต้องปกป้องมัน!”

“ไอ้โย ดูแล้วในเมื่อคุณพูดด้วยดีๆไม่ยอมทำตามก็คงต้องใช้กำลังบังคับจริงๆเลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเราก็ได้แต่บังคับลื้อออกแล้ว!”

ชายผมสีบลอนด์พูดอยู่ ปล่อยควันบุหรี่ออกมาวงหนึ่ง เพียงเห็นเขายกมือขึ้น อันธพาลกลุ่มนั้นที่อยู่ข้างหลังพุ่งเข้าไปทันที

อะเดค่าก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้นเช่นกัน ขัดขวางอยู่หน้าประตูโดยตรงอยากจะขัดขวางคนเหล่านั้นเข้าไป แต่ว่าเธอเพียงแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะเป็นคู่ต่อสู้ของชายรูปร่างใหญ่เหล่านี้ได้ยังไงอีกล่ะ?

“คนอื่นๆที่อยู่ในซอยนี้ล้วนยินยอมถวายบ้านให้กับท่านเจ้าเมือง เพียงแค่คุณที่ยังดื้อรั้นขนาดนั้น ถ้าหากคุณอ่านสถานการณ์ออกก็รีบไสหัวออกไปเถอะ มิฉะนั้นสภาพของคุณก็จะเป็นเช่นดั่งคุณปู่คุณ ผมไม่หวังที่จะเห็นดอกกุหลาบดอกหนึ่งที่สวยงานขนาดนั้นอย่างคุณเหี่ยวแห้งอยู่บนดินที่สกปรก”

แม้ว่าอะเดค่าหวาดกลัวมาก แต่ยังยืนหยัดเฝ้าอยู่หน้าประตู เพราะว่าอะเดค่าไม่เพียงแค่ต้องปกป้องคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งนี้ เธอยังต้องปกป้องความปลอดภัยของพวกเด็กๆ ถ้าหากคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งนี้ถูกคนเหล่านี้เอาไปแล้ว อย่างงั้นพวกเขาอะเดค่าก็ต้องพลัดจากที่อยู่ไปอย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว ยิ่งกว่านั้นอันธพาลกลุ่มนี้ไม่คิดที่จะให้เงินเลยสักนิด นี่ก็คือบังคับแย่งชิงจริงๆเลย!

ชายผมสีบลอนด์ที่นำหน้าเห็นอะเดค่าดื้อรั้นขนาดนี้ ดังนั้นก็ไม่เกรงใจอีกแล้ว ถึงแม้ว่าอะเดค่าหน้าตาสวยดั่งนางฟ้า แต่นั่นก็ยังไงล่ะ? ผู้หญิงที่สวยขนาดไหนหากมองข้ามความหวังดีของผู้อื่นก็ต้องถูกจัดการเช่นกันล่ะ

“ถ้าหากไม่หลีกทางล่ะก็ ผมก็จะทำร้ายใบหน้าที่สวยงามนี้ของคุณ!”

ฝ่ายตรงข้ามทั้งพูดอยู่ทั้งยกกำปั้นขึ้น ชกไปยังใบหน้าของอะเดค่า อะเดค่าตกใจจนหลับตาลง แต่ความเจ็บปวดที่อยู่ในจินตนาการไม่ได้มาถึงเลย

“แต่เช้าตรู่ก็ไม่ให้คนนอน ร้องเอะอะโวยวายอะไรอยู่นี่ล่ะ?”

เสียงที่มีความเกียจคร้านเล็กน้อยของเนี่ยเฟิงส่งเข้ามาเลย ฉับพลันในทันทีอะเดค่าลืมตาขึ้น เธอรีบเงยหน้าขึ้น “คุณผู้ชาย!”

มือของเนี่ยเฟิงขวางกำปั้นของชายผมสีบลอนด์ไว้ ดูแล้วเหมือนไม่ได้ใช้กำลังใดๆ แต่ชายผมสีบลอนด์กลับรู้สึกว่ากำปั้นของตนเองดึงกลับไปไม่ได้แล้ว!

“คุณเป็นใครเหรอ? คุณปล่อยผม!”

“นั่นไม่ได้นะ คุณภาพการนอนของผมแย่มากมาโดยตลอด เมื่อคืนยากที่จะนอนหลับได้ดี ผลสุดท้ายตั้งแต่เช้าตรู่พวกคุณก็วิ่งมาที่นี่รบกวนการนอนของคน ไม่ว่ายังไง ผมก็ต้องสั่งสอนให้คุณสักหน่อยจึงจะได้”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบใช้สายตาที่หนาวเหน็บจ้องมองผู้ชายคนนั้นอยู่ ยังไม่ทันรอผู้ชายมีปฏิกิริยากลับมา เขาก็พุ่งออกไปแล้ว ชนไปยังลูกน้องเหล่านั้นที่อยู่ข้างหลังโดยตรง ก็เหมือนเช่นดั่งเล่นโบว์ลิ่ง พวกเขาล้มจนสมองเลอะเลือน

อะเดค่ากับเด็กๆเหล่านั้นที่อยู่ข้างหลังเธอหลังจากเห็นแล้วเบิกตาโพลง เท้านี้ของเนี่ยเฟิงเตะอย่างหล่อมากเลยจริงๆ ทำให้คนเห็นแล้วอดไม่ไหวที่จะกระโดดโลดเต้นร้องไชโย

เนี่ยเฟิงพลิกตาขาวหนึ่งทีอย่างจนใจ “ถ้าหากอ่านสีหน้าคนอื่นออกก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าขวางหูขวางตาอยู่ที่นี่ ถ้าหากให้ผมพบเจอกับพวกคุณอีกครั้ง ผมจะให้อภัยพวกคุณไม่ได้”