บทที่ 501 ลูกชายของเจ้าเมือง

แต่ว่าเนี่ยเฟิงไม่ได้พูดอะไรเลย หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เนี่ยเฟิงบิดขี้เกียจหนึ่งที “คุณไม่ใช่บอกว่าคุณคุ้นเคยกับที่นี่มากเหรอ? งั้นก็พาผมไปเมืองอิเล็กทรอนิกส์สักหน่อยเถอะ”

อะเดค่าพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกอย่างรีบเร่งมาก “คุณผู้ชาย คุณอยากซื้ออะไรล่ะ?”

“มือถือของผมใช้อยู่ที่นี่ไม่ได้ ดังนั้นผมอยากจะไปเมืองอิเล็กทรอนิกส์ซื้ออีกสักเครื่อง”

มือถือของเนี่ยเฟิงเป็นของในประเทศ อีกทั้งซิมการ์ดที่ใช้ก็เป็นของในประเทศเช่นกัน ดังนั้นตอนนี้ใช้ไม่ค่อยได้แล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจะต้องไปเมืองอิเล็กทรอนิกส์ซื้ออันใหม่สักหน่อย

ถึงแม้ว่าแต่ก่อนเนี่ยเฟิงเคยมาที่นี่ แต่ว่าหลายปีที่ผ่านมานี้เมืองจันทร์ทองคำเปลี่ยนไปมากเกินไปแล้วจริงๆ เนี่ยเฟิงขี้เกียจไปหาเอง มีคนท้องถิ่นคนหนึ่งมาช่วยย่อมจะดีกว่าอยู่แล้ว

หลังจากอะเดค่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ รีบติดตามอยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิง ถึงแม้ว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าไปแล้ว แต่เสื้อผ้านี้เก่าๆขาดๆเหมือนเดิม อะเดค่าและพวกเด็กๆเหล่านั้นแท้ที่จริงล้วนไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆของคุณปู่

พวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด มีมากมายล้วนเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม

ตอนที่อะเดค่าจะออกจากบ้าน ตั้งใจกำชับเด็กคนอื่นๆที่อยู่ในบ้าน ให้พวกเขารออยู่ในบ้าน เธอไปแป๊บเดียวก็กลับมา

เวสลี่ตบหน้าอกรับรองอยู่พูดว่า “อะเดค่าคุณวางใจเถอะ ผมจะปกป้องพวกเขาให้ดีๆอย่างแน่นอน!”

หลังจากเนี่ยเฟิงกับอะเดค่าออกไปแล้ว เขาเรียกรถแท็กซี่มาคันหนึ่งโดยตรง ส่วนอะเดค่าคือคล้อยตามทุกอย่างติดตามอยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิง บอกกับคนขับรถแท็กซี่ให้คนขับรถแท็กซี่พาพวกเขามายังหมื่นช้าง

“ที่นี่มีเครื่องใช้ไฟฟ้ามากมาย มีอันที่ถูกก็มีอันที่แพงก็มีเช่นกัน ถ้าหากอยากจะซื้ออันที่แพง งั้นพวกเราก็เข้าไปซื้อในอาคารของหมื่นช้าง”

อะเดค่าพูดอยู่ชี้ไปยังทางเข้าของอาคารหมื่นช้างชี้แล้วชี้อีก เนี่ยเฟิงย่อมจะซื้ออันที่สมรรถนะที่ค่อนข้างดีสักอัน ถึงยังไงเขาต้องเปิดอินเทอร์เน็ตติดต่อกับพวกสมาชิกของสำนักมังกร จะต้องมีซีพียูที่แข็งแกร่งมากๆ มิฉะนั้นเครื่องอาจจะแฮ่งง่าย

“พวกเราเข้าไปดูในอาคารหมื่นช้างสักหน่อยเถอะ”

เนี่ยเฟิงทั้งพูดอยู่ ทั้งเดินไปยังอาคารหมื่นช้าง ก็อยู่ตอนที่เขาจะเดินเข้าประตู มีรถหรูหราหลายคันอยู่ดีๆจอดอยู่ข้างเท้าของพวกเขา เกือบจะชนอะเดค่า ยังเป็นเนี่ยเฟิงที่ตาเร็วมือไว คว้าอะเดค่าเข้ามา จึงทำให้อะเดค่าโชคดีที่หลบหนีจากภัยได้

อะเดค่าตื่นตกใจหนึ่งที เดิมทีเธอโมโหมาก แต่คิดดูแล้วฝ่ายตรงข้ามอาจจะเป็นคนมีเงิน เธอได้แต่อั้นความโมโหไว้ไม่เอ่ยปากเลย

มีชายวัยหนุ่มที่แต่งกายงดงามสูงส่งมากๆคนหนึ่งเดินลงจากรถ คนคนนั้นสวมใส่แว่นกันแดด บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่หยิ่งยโสดูถูกเหยียดหยามชาวโลก

“นี่เป็นสถานที่อะไรเหรอ? จะมีไอ้คนที่ยากจนคร่ำครึอย่างนี้ได้ยังไงล่ะ? เหว่ย เหว่ย พวกคุณเป็นคนขอทานเหรอ? นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ให้พวกคุณจะมาขอทานนะ”

ชายวัยหนุ่มพูดอยู่ ควักเงินหลายใบออกจากกระเป๋ายื่นเข้าไป “รีบไสหัวออกไป อย่าขวางหูขวางตาอยู่ต่อหน้าผม”

อะเดค่ามีความโมโหเล็กน้อย แม้ว่าเธอไม่มีเงิน แต่ถูกคนดูถูกอย่างนี้ เป็นไปได้ยังไงที่เธอจะกลืนความแค้นนี้ลงได้อีกล่ะ?

“คุณพูดสุ่มสี่สุ่มห้าอะไรเหรอ? พวกเราไม่ใช่คนขอทานนะ!” อะเดค่าโกรธตัวสั่นเหลือบมองชายวัยหนุ่มคนนั้นหนึ่งที หลังจากชายวัยหนุ่มฟังแล้วถอดแว่นกันแดดออก จ้องมองอะเดค่าหนึ่งที เขาผิวปากหนึ่งที่ “ไอ้โย ใบหน้าเล็กๆนี้ช่างสวยงามมากนะ! คุณชื่ออะไรเหรอ?”

อะเดค่าถอยไปก้าวหนึ่ง หลบอยู่ข้างๆเนี่ยเฟิง ไม่เอ่ยปาก

ชายวัยหนุ่มคนนั้นจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง “เห็นลักษณะท่าทีคุณก็เป็นพวกคนจนคนหนึ่งเช่นกัน คุณลองพูดดูสิว่าผู้หญิงคนนี้จะใช้เงินเท่าไหร่คุณจึงจะยอมขายให้ผมล่ะ?”

ใบหน้าเล็กๆของอะเดค่าซีดขาว เธอหวาดกลัวไม่เป็นสุขจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำเรื่องค้ามนุษย์ดูเหมือนเห็นได้บ่อยมาก มีคนมากมายเพื่อที่จะอยู่รอดได้อีกไม่เสียดายที่จะขายตนเองเลย

ยังมีคนบางคนก็แค่เพื่อที่จะหาสาวสวยที่มีใจงามไร้เดียงสา และตั้งใจใกล้ชิดกับพวกเขาเหล่านี้ แจกจ่ายความหรูหราฟุ่มเฟือยกว่า หลอกลวงความไว้วางใจของผู้หญิง จากนั้นก็จะหาผู้ซื้อค่อยให้ราคาสูงขายสาวๆออกไป