บทที่ 502 กระดูกหักแบบแตกละเอียด

พวกเขาย่อมไม่กล้ายิงอยู่แล้ว ก็กังวลว่าอะซาร์สจะตายอยู่ใต้เท้าของเนี่ยเฟิง ในเวลานี้อะซาร์สยังมีสติอยู่ เพราะว่าเนี่ยเฟิงไม่ได้ใช้ไม้ตายเลย

เขาเจ็บจนร้อง โอ้ว โอ้ว เสียงดัง ส่วนเนี่ยเฟิงคือเพิ่มแรงที่อยู่บนเท้าหนักมากขึ้น เนี่ยเฟิงยังคงควบคุมได้ดีมากอยู่ เพราะว่าเขาไม่คิดที่จะฆ่าอะซาร์ส

“เมื่อกี้ผมพูดอะไรอยู่นะ? ใช่แล้ว กล่าวขอโทษ”

เนี่ยเฟิงกดทับร่างกายลงไปกดแล้วกดทับอีก อะซาร์สเจ็บจนร้องเศร้าโศกออกมา

อะซาร์สได้รับความตื่นตระหนกตกใจอย่างมากเลย ที่ไหนเขายังจะกล้าตอบโต้อีกล่ะ? ทันใดนั้นเอ่ยปากพูดว่า “ขอโทษ ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจล่ะ! ขอร้องพวกคุณอภัยให้ผมเถอะ!”

“ขอโทษจริงๆ เสียงของคุณเบาเกินไปแล้วจริงๆ ผมว่าคุณพูดเสียงดังหน่อยจะดีกว่า”

“ขอโทษ! ผมรู้จักผิดแล้วจริงๆ ขอร้องพวกคุณอภัยให้ผมเถอะ ผมไม่ควรลบหลู่พวกคุณล่ะ ให้โอกาสผมได้อยู่รอดต่อสักครั้งเถอะ!”

อะซาร์สพูดคำพูดเหล่านี้เสียงล้วนแทบจะแตกแล้ว คนทั้งซอยล้วนได้ยินแล้ว

จากนั้นเนี่ยเฟิงจึงเก็บเท้ากลับไป อะซาร์สคับขันลำบากมากๆดึงหัวของตนเองออกมา

“คุณควรรู้สึกโชคดีที่กระจกนี้ไม่ได้แหลมคมขนาดนั้น มิฉะนั้นก็ไม่ใช่แค่เสียโฉมง่ายๆขนาดนั้นแล้ว”

อะซาร์สกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เขารีบถอยหลังก้าวหนึ่งจ้องมองเนี่ยเฟิงกับอะเดค่าอยู่ เขาโมโหมากๆ เมื่อกี้เขายังร้องขอชีวิตต่อๆกันอยู่ ในตอนนี้อะซาร์สกลับเหมือนเปลี่ยนรูปร่างลักษณะไปอีกแบบหนึ่งแล้ว “คุณถึงขนาดกล้าทำร้ายผม ผมว่าคุณไม่อยากอยู่ต่อแล้ว พวกคุณยังอึ้งอยู่ทำไมล่ะ ยังไม่รีบยิง!”

อะเดค่าอดไม่ไหวที่จะจับมือของเนี่ยเฟิงไว้อย่างแน่น “คุณผู้ชาย! จะทำยังไงดีล่ะ!”

กระสุนไร้ตา ถ้าหากบอดี้การ์ดเหล่านั้นยิงแล้ว งั้นพวกเขามีแค่ตายอย่างเดียว! เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังคนกลุ่มนั้นอย่างเย็นชา “คุณแน่ใจเหรอว่าจะยิงล่ะ?”

“ฮึ! เมื่อกี้คุณโหดเหี้ยมมากจริงๆ ยกเท้าเหยียบผมอยู่บนกระจกรถ แต่ว่าตอนนี้คุณควบคุมผมไม่อยู่แล้ว! ฮึ ฮึ! คุณรอกลายเป็นตะแกรงเถอะ!”

อะซาร์สยื่นมือออกมาลูบหน้าของตนเองลูบแล้วลูบอีก เขาสีหน้าโหดเหี้ยมจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ คล้ายดั่งจะมองใบหน้าของเนี่ยเฟิงให้ทะลุกลายเป็นรูอันหนึ่งออกมา

“พวกคุณยังอึ้งอยู่ทำไมล่ะ? รีบยิงสิ ยิงเหี้ยชู้สาวคู่นี้ให้ตายเลย เมื่อกี้พวกคุณไม่เห็นพวกเขาปฏิบัติต่อผมยังไงเหรอ? ชนชั้นต่ำเหล่านี้ก็ควรไปตายให้หมดเลย!”

อะซาร์สเห็นพวกเขาอึ้งอยู่ไม่ยอมยิง ทันใดนั้นโมโหจนยั้งสติไม่อยู่!

เพียงแต่พวกเขาก็รักษาท่าทางอย่างนี้ไว้ ไม่ขยับสักนิด อะซาร์สมีความสงสัยงงงวยเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปผลักบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆผลักแล้วผลักอีก ใครจะรู้ว่าบอดี้การ์ดคนนั้นถึงขนาดล้มอยู่กลับพื้นเสียงดังลั่น! อะซาร์สตื่นตกใจหนึ่งที ไอ้คนกลุ่มนี้ทำไมตั้งอยู่กับที่ล่ะ?

เมื่อกี้อะเดค่าก็ได้รับความตกใจไม่เบาเช่นกัน แต่พอเห็นฉากนี้อะเดค่าสงสัยงงงวยมากๆ ตกลงนี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ล่ะ?

“ขอโทษจริงๆนะ บอดี้การ์ดกลุ่มนี้ของคุณใช้ไม่ได้เป็นเวลาชั่วคราวล่ะ”

เนี่ยเฟิงทั้งพูดอยู่ทั้งเดินเข้าไป อยู่มุมสูงจ้องมองอะซาร์สอยู่ ในเวลานี้อะซาร์สอยากจะวิ่งหนี แต่วิ่งหนีไม่ได้แล้วเนี่ยเฟิงยกเท้าเตะไปยังข้อเท้าของเขา เขาล้มกับพื้นโดยตรง

เนี่ยเฟิงก้มหัวจ้องมองอะซาร์สอยู่ “เดิมทีผมอยากจะให้ทางรอดทางหนึ่งแก่คุณ แต่นึกไม่ถึงคุณอยากชนกับปากกระบอกปืน ทำให้ผมเสียเวลาไม่ว่า ยังจะรังเกียจผมอีก งั้นผมได้เพียงแต่สั่งสอนคุณสักหน่อยแล้ว”

ในตอนนี้อะซาร์สก็เหมือนเช่นดั่งเนื้อปลาที่อยู่บนเขียง ไม่สามารถขยับตัวเลยสักนิด เนี่ยเฟิงยกเท้าขึ้นเหยียบอยู่บนหัวเข่าของอะซาร์ส จากนั้นยิ้มตาหยีพูดว่า “คุณรู้ไหมอะไรเรียกว่ากระดูกหักแบบแตกละเอียดล่ะ?”

อะซาร์สกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เหงื่อไหล่ลงมาในชั่วพริบตาเดียว!

“คุณ! คุณอยากจะทำอะไร!”

“คว้าก!”