บทที่ 503 จัดการเอง

อะเดค่าอึดอัดมากๆ เธอจ้องมองเนี่ยเฟิง ยิ้มขมพูดอยู่ว่า “คุณผู้ชาย ไม่งั้นพวกเราเปลี่ยนสถานที่ใหม่กันเถอะ?”

เนี่ยเฟิงก็รู้ คนเหล่านี้แสวงหาโชคหลีกเลี่ยงความชั่วร้ายอยู่แล้ว นี่ก็เป็นปกติของความเป็นคนเช่นกัน เป็นเรื่องปกติมาก

แต่ว่าพวกเขาเปลี่ยนสถานที่ต่อๆกันหลายแห่งยังคงไม่มีคนยินยอมให้พวกเขานั่งกินข้าวสักมื้อ

อะเดค่าท้อแท้แล้ว “คุณผู้ชาย ไม่งั้นคุณไปกินข้าวเองเถอะ? หลายร้านนั้นที่เสนอไปเมื่อกี้ล้วนไม่เลวมากนะ พาฉันไปด้วยวันนี้คุณน่าจะไม่มีข้าวกินเลย”

เนี่ยเฟิงจ้องมองนาฬิกาข้อมือหนึ่งที เวลายังไม่สาย ดังนั้นเขาไม่พูดแม้แต่คำเดียวมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต อะเดค่าก็ไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงอยากจะทำอะไร เธอรีบตามเข้าไป

เนี่ยเฟิงเข้าไปเลือกวัตถุดิบทำอาหารบ้างเล็กน้อยในซูเปอร์มาร์เก็ต จากนั้นถามอะเดค่าว่า “ห้องครัวของคุณยังใช้ได้หรือไม่?”

“ถ้าจะใช้ก็ยังใช้ได้ แต่ว่าคุณผู้ชายถามสิ่งนี้ทำไม คุณอยากจะเอาวัตถุดิบทำอาหารกลับไปทำกับข้าวเลยเชียวเหรอ?”

อะเดค่าติดตามอยู่ข้างกายเนี่ยเฟิง เงยหน้าจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่

“ไม่งั้นล่ะ?” เนี่ยเฟิงพูดจบวางไข่กล่องหนึ่งไว้ในรถเข็นอีก เขาซื้อของเร็วมาก ผ่านไปไม่นานก็ซื้อเสร็จจ่ายเงินแล้ว อะเดค่าคล้อยตามทุกอย่างติดตามอยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิง ยังช่วยหิ้วน้ำดื่มสองขวดอีกด้วย

“คุณผู้ชายแท้ที่จริงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นนะ คุณไปแค่คนเดียวละก็จะไม่มีคนขวางคุณอยู่นะ ประเด็นหลักคือเนื่องเพราะคุณพาฉันไปอยู่ข้างกาย ดังนั้นพวกเขาล้วนไม่ยอมขายของให้คุณ พวกเขาล้วนเป็นคนดี เพียงแค่พวกเขาถูกเจ้าเมืองกดดัน ดังนั้นไม่ยอมขายของให้คุณเท่านั้น”

อะเดค่ามีความลำบากใจเล็กน้อย พอนึกถึงเนี่ยเฟิงเนื่องเพราะเธอจะต้องทำกับข้าวเอง อะเดค่าก็เลยรู้สึกว่าเธอไม่เอาไหนมาก

เนี่ยเฟิงไม่ได้ตอบคำพูดของอะเดค่า ถือของไว้เรียกรถกลับไปถึงเมืองกู่ปาโดยตรง หลังจากกลับถึงคลินิกแพทย์แผนจีน เวสลี่เด็กกลุ่มนั้นเฮโลเข้ามาทันที จ้องมองถุงที่หิ้วอยู่ในมือเนี่ยเฟิงตาปริบๆ

“หลังจากพวกเราออกไป ไอ้คนกลุ่มนั้นได้มาอีกหรือไม่?” เนี่ยเฟิงมาถึงห้องครัวสำรวจหนึ่งที ของที่อยู่ในห้องครัวยังคงสะอาดมากอยู่ ดังนั้นล้างหม้อสักหน่อย ก็เลยให้เวสลี่ก่อไฟ

เวสลี่วิ่งกระโดดไปก่อไฟขึ้นมา จากนั้นส่ายหัวอย่างโอหังมากๆ “ไอ้คนกลุ่มนั้นน่าจะหวาดกลัวอานุภาพของคุณผู้ชายแล้ว ดังนั้นพวกเขาไม่กล้ามาอีก! คุณผู้ชาย พวกเราจะทำอะไรล่ะ?”

“ย่อมจะทำกับข้าวอยู่แล้ว”

อาหารที่เนี่ยเฟิงทำไม่ใช่ใครก็จะสามารถได้กินนะ อีกทั้งเขาทำอาหารใช้เพียงแค่วัตถุดิบทำอาหารที่ง่ายๆ ก็สามารถทำอาหารที่อร่อยมากๆออกมาได้

ผ่านไปไม่นาน ในคลินิกแพทย์แผนจีนขนาดเล็กเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารอยู่ เด็กคนอื่นๆจ้องมองตาปริบๆอยู่ล้วนหิวจนท้องร้องจ้อกๆแล้ว เนี่ยเฟิงทั้งทำกับข้าวอยู่ทั้งส่งข้อความให้กับพวกพี่ๆ

ประเด็นหลักคือเขามาถึงที่นี่มือถือใช้ไม่ได้แล้ว ดังนั้นก็ติดต่อคนในประเทศไม่ได้เช่นกัน ตอนนี้เปลี่ยนมือถือเครื่องหนึ่งทั้งเปลี่ยนซิมการ์ดแล้ว ดังนั้นก็สามารถโทรติดต่อกับคนในประเทศเลย

“เสี่ยวเฟิง แกทำให้พวกพี่ๆตกใจแทบตายเลย! พี่ห้าไอ้คนนี้จัดการเรื่องทำไมไม่เป็นอย่างที่ควรล่ะ ตั้งแต่แรกก็ควรที่จะให้เธอช่วยแกเปลี่ยนซิมการ์ดให้เรียบร้อยแล้ว พวกเรายังคิดว่าแกเกิดอุบัติเหตุอะไรไปแล้ว เกือบจะแจ้งความเลย!”

โจวลี่ซือรู้สึกผิดยิ้มอยู่พูดว่า “นี่ฉันไม่ใช่ลืมแล้วเช่นกันเหรอ? พูดได้อีกว่า ฉันบินไปบินมาอยู่บนท้องฟ้าเล่นมือถือก็ไม่ได้ ดังนั้นน้อยมากที่ฉันจะใช้เครื่องสื่อสารล่ะ ครั้งนี้ก็อภัยให้ฉันเถอะ!เสี่ยวเฟิง ทางนั้นแกเป็นยังไงบ้างแล้ว? ไปรายงานตัวที่โรงเรียนหรือยัง?”

เนี่ยเฟิงมาถึงที่นี่ไม่ได้จะไปเรียนเลยสักนิด แต่เนื่องเพราะข่าวสารจะถูกคอยสังเกตควบคุมอยู่ ดังนั้นเนี่ยเฟิงคิดที่จะไปศึกษาเพิ่มเติมในโรงเรียนสักครั้งจริงๆ หนึ่งสามารถตบตาคน สองทั้งยังสามารถทำให้เขามีสถานที่ซุกหัวนอนแห่งหนึ่ง

พูดได้อีกว่า ใครก็ไม่รู้ว่าการต่อสู้ฉากนี้จะเป็นการต่อสู้อย่างต่อเนื่องฉากหนึ่งหรือไม่ ถ้าไอ้คนกลุ่มนั้นหลบอยู่ตลอดล่ะก็ เขาจะเรียกใช้ความสามารถของตนเองหาคนอยู่ที่นี่ อาจจะยากลำบากกว่าเล็กน้อย ถึงยังไงนี่ก็เป็นเขตอิทธิพลของคนอื่น