บทที่ 504 เข้าใจผิดเล็กน้อย

แม้ว่าเนี่ยเฟิงให้อะเดค่าอย่าไปยุ่ง แต่อะเดค่ากลับรู้สึกว่าไม่ควรให้เนี่ยเฟิงไปทำ เพราะว่านี่อันตรายมากเกินไปแล้วจริงๆ

อะเดค่ามีเรื่องหนักอกหนักใจ เธอมีความสามารถบารมีแบบไหน ที่สามารถได้รับการช่วยเหลือจากเนี่ยเฟิงอย่างนี้ล่ะ?

เนี่ยเฟิงรู้ถึงอารมณ์ของอะเดค่า เนี่ยเฟิงเข้าใจความคิดในใจของอะเดค่า เพียงแค่เด็กกำพร้าจากสงครามอย่างอะเดค่าแบบนี้ ไม่มีอำนาจไม่มีอิทธิพลไม่มีเงิน ทั้งล่วงเกินเจ้าเมืองของเมืองกู่ปาอีก ถึงแม้ว่าเธอมอบคลินิกแพทย์แผนจีนออกมาก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน ไอ้คนเหล่านั้นจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอนล่ะ

เดิมทีเนี่ยเฟิงไม่ได้คิดว่าจะยุ่งมากขนาดนั้น แต่ในเมื่อเนี่ยเฟิงยื่นมือแล้ว ย่อมยังต้องช่วยคนถึงที่สุด ปล่อยเต่าให้ถึงหนองแน่นอน

“ผมออกไปสักหน่อย” เนี่ยเฟิงพูดอยู่เดินออกไปเลย อะเดค่ารีบตามขึ้นไป “คุณผู้ชายนี่จะไปไหนเหรอ? คุณจะไปหาเจ้าเมืองเมืองกู่ปาใช่หรือไม่? ไม่มีประโยชน์ล่ะ เจ้าเมืองเมืองกู่ปาไม่ได้ให้เจอง่ายๆขนาดนั้น!”

อะเดค่าอธิบายอย่างกังวลมากๆ

“คุณผู้ชาย คุณก็ฟังการเตือนจากฉันสักครั้งเถอะ! ฉันรู้ว่าคุณอยากจะช่วยพวกเรา แต่นี่ยากมากเกินไปแล้ว ฉันไม่หวังให้คุณตกอยู่ในอันตราย!”

อะเดค่าล้วนเกือบจะร้องไห้แล้ว

เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังอะเดค่า “ผมไม่ใช่จะช่วยคุณ ผมแค่อยากจะจัดการความยุ่งยากให้เร็ววันเท่านั้น” เพราะว่าเขาทำร้ายลูกชายของเจ้าเมืองเมืองกู่ปา ช้าเร็วพวกเขาล้วนต้องมาหาถึงที่นี่ ถ้าจะนั่งรอความตาย ยังมิสู้จัดการพวกเขาล่วงหน้าไปเลย อย่างนี้ก็ไม่มีเรื่องที่ต้องกังวลแล้ว

เมืองเล็กๆเหมือนอย่างนี้ อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำมีมากมาย

พวกเขาล้วนมีอำนาจอิทธิพลอยู่เล็กน้อย จัดเก็บภาษีขูดรีดคนที่พักอยู่ในเมืองโดยเฉพาะ เจ้าเมืองก็เหมือนเช่นดั่งกษัตริย์เล็กๆคนหนึ่ง

แต่คนที่อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำมีความสามารถที่แท้จริง แท้ที่จริงเป็นหัวหน้าพันธมิตรของสามพันธมิตรใหญ่ พวกเขาต่อเมืองเล็กๆที่ไม่มีลูกคลื่นอะไรเหล่านั้นคือทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ถึงยังไงการคงอยู่ของพวกมันคุกคามไม่ถึงพวกเขา ก็เป็นเช่นนี้

เนี่ยเฟิงเก็บสายตากลับ อะเดค่ารู้ว่าเนี่ยเฟิงจะต้องไปอย่างแน่นอน เธอก็ไม่สามารถที่จะปล่อยทิ้งอย่างนี้อะไรก็ไม่สนใจ เห็นเพียงอะเดค่าจับกำปั้นอย่างแน่น “คุณผู้ชาย! ถ้าหากคุณจะต้องไปล่ะก็ งั้นฉันจะไปพร้อมกับคุณ!”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าอะเดค่าไอ้คนนี้ก็ดื้อรั้นมากๆเช่นกัน เขาเกลี้ยกล่อมอะเดค่าไม่ได้ “ตามใจคุณ คุณอยากตามก็ตามเถอะ”

อะเดค่าเตรียมตัวพร้อมแล้ว เธอสั่งให้เวสลี่ต้องล็อกประตูให้ดีๆ ดูแลน้องๆให้ดีๆ จากนั้นมีลักษณะท่าทีที่จะไปพบกับความตายแบบนั้นติดตามอยู่ข้างกายเนี่ยเฟิง พาเนี่ยเฟิงไปยังจวนของเจ้าเมืองเมืองกู่ปา

ตอนที่เนี่ยเฟิงมาถึงจวนในเมืองกู่ปา รังเกียจเหลือเกิน นี่ง่ายๆหยาบๆอย่างมากจริงๆ

“มิน่าล่ะไอ้คนนี้คิดจะก่อสร้างพระราชวังใหม่อีกครั้ง ที่แท้สภาพแวดล้อมที่เขาพักอยู่แย่ขนาดนั้น” มุมปากเนี่ยเฟิงชักแล้วชักอีก

“แต่พวกเขามีเงินมาก! พวกเขาจ้างกองทัพทหารกองหนึ่งตั้งมั่นรักษาการณ์อยู่ที่นี่ล่ะ! คุณผู้ชาย ตอนนี้พวกเรากลับไปยังทันอยู่ รอพวกเขาจำพวกเราได้ก็สายไปแล้ว!”

อะเดค่ายังคิดจะทำการเกลี้ยกล่อมในท้ายสุด แต่เนี่ยเฟิงล้วนไม่ฟัง

เนี่ยเฟิงจ้องมองทหารที่ยืนอยู่ข้างนอก เขายิ้มอยู่พูดว่า “ขอให้พวกคุณเข้าไปแจ้งสักหน่อย ผมจะพบเจ้าเมือง”

ทหารที่อยู่นอกประตู หัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “คุณถือว่าเป็นเหี้ยอะไรล่ะ? แค่อย่างคุณแบบนี้ยังอยากจะพบเจ้าเมืองเหรอ?”

รอยยิ้มเนี่ยเฟิงเพิ่มมากขึ้น “งั้นดี คุณบอกกับเขา คนที่ทำร้ายลูกชายเขาเป็นผม ผมคิดว่าเขาจะพบผมแน่”

พอทหารได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ รีบยกปืนไรเฟิลขึ้นมาจี้ไปยังเขา “คุณพูดอะไรนะ?! คุณทำร้ายลูกชายของเจ้าเมืองเหรอ?!”

“เป็นเช่นนี้ไม่ผิด” เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างเด็ดขาดมากๆ “เพียงแต่ผมไม่ได้อยากจะพูดคุยกับคุณเลย ผมอยากจะพูดคุยกับเจ้าเมือง”

ที่ไหนทหารจะสนใจมากขนาดนั้น ไอ้คนที่โยนตนเองเข้าไปในแหคนหนึ่ง ถ้าหากถูกเขาจับได้แล้ว งั้นเจ้าเมืองย่อมจะให้รางวัลเขาแน่นอน!

“คุณอย่าขยับ!”

อะเดค่าตื่นเต้นถึงขีดสุด มองเห็นกระบอกปืนที่ดำปิ้ดปี๋ เธอรู้สึกว่าหัวใจของตนเองกระโดดถึงลูกกระเดือก!